Postanowienie II AKzw 829/14 POSTANOWIENIE Dnia 4 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w s

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 829/14 POSTANOWIENIE Dnia 4 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Jacek Dunikowski Protokolant : Monika Zuzga przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku – Janusza Kordulskiego po rozpoznaniu w sprawie M. Z. s. M. zażalenia obrońcy skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 14 kwietnia 2014 r. sygn. akt III Kow 402/14/wz w przedmiocie odmowy warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2014 roku Sąd Okręgowy w Olsztynie odmówił udzielenia skazanemu M. Z. warunkowego zwolnienia z odbywania reszty kary pozbawienia wolności, której koniec przypada na dzień 22.07.2014 r. Powyższe postanowienie zaskarżył obrońca skazanego, zarzucając mu obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na jego treść, a mianowicie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 77 § 1 k.k. poprzez nieuwzględnienie wniosku o warunkowe zwolnienie, w sytuacji istnienia przesłanek do jego uwzględnienia. Biorąc powyższe pod uwagę obrońca skazanego wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez udzielenie warunkowego przedterminowego zwolnienia, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Okręgowy w Olsztynie. --- STRONA 2 --- Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie skarżącego jest niezasadne, stąd też nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy dokonał prawidłowej analizy okoliczności wskazanych w art. 77 § 1 k.k., stanowiących podstawę formułowania prognozy kryminologicznej. Wyprowadzone z tej analizy wnioski o braku przesłanek do zastosowania wobec skazanego warunkowego zwolnienia zasługują na pełną aprobatę. Opinia penitencjarna wskazuje na właściwe zachowanie skazanego, który odbywa karę pozbawienia wolności w systemie programowego oddziaływania i nie należy do podkultury przestępczej. Należy jednak podkreślić, że właściwe zachowanie w warunkach więziennych stanowi obowiązek każdego skazanego i nie może stanowić samoistnej podstawy do warunkowego przedterminowego zwolnienia. Podkreślenia wymaga też fakt, że postępy procesu resocjalizacji w wypadku skazanego określono jako umiarkowane. Okoliczność ta pozwala stwierdzić, że właściwe zachowanie M. Z. w zakładzie karnym jest raczej formą przystosowania się do panujących w nim warunków, niż przejawem autentycznej zmiany postawy skazanego. Ocena właściwości i warunków osobistych skazanego również przemawia przeciwko uwzględnieniu jego wniosku o warunkowe przedterminowe zwolnienie. Należy podkreślić, że skazany był już kilkakrotnie karany i aktualnie także toczy się postępowanie karne przed Sądem Rejonowym w Gliwicach. Z uwagi na zasadę domniemania niewinności oczywiście postępowanie to o czyn z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. nie może stanowić podstawy do odmowy uwzględnienia jego wniosku, tym niemniej pozostaje ono faktem, podobnie jak wyrok skazujący M. Z. za czyny z art. 63 ust. 1, 62 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii i art. 263 § 2 k.k., zapadły zaledwie 04 marca 2014 roku. W tej sytuacji należało podzielić pogląd Sądu penitencjarnego co do niezasadności warunkowego przedterminowego zwolnienia. Nie ma bowiem pewności, że po opuszczeniu zakładu karnego skazany nie wejdzie powtórnie w konflikt z prawem i będzie przestrzegał porządku prawnego. W tym stanie rzeczy – również w ocenie Sądu Apelacyjnego – zasadne jest pozostawienie skazanego w warunkach zakładu karnego celem kontynuowania resocjalizacji i ugruntowania pozytywnych zmian w jego zachowaniu. Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia.