Postanowienie II AKzw 828/14 POSTANOWIENIE Dnia 4 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w s

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 828/14 POSTANOWIENIE Dnia 4 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Jacek Dunikowski Protokolant : Monika Zuzga przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku – Janusza Kordulskiego po rozpoznaniu w sprawie T. P. G. s. M. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 16 kwietnia 2014 r. sygn. akt III Kow 248/14/pr w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w karze na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2014 roku Sąd Okręgowy w Olsztynie odmówił udzielenia skazanemu T. P. G. przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Rozstrzygnięcie to zaskarżył skazany powołując się na zły stan zdrowia i konieczność udzielenia pomocy chorej matce. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola odwoławcza nie skutkowała odmienną oceną wniosku skazanego niż ta, którą przedstawił Sąd Okręgowy. Należy wskazać, że przerwa w wykonywaniu kary jako odstępstwo od zasady powinna być udzielana tylko z uwzględnieniem wąsko rozumianych przesłanek wymienionych w art. 153 k.k.w. --- STRONA 2 --- W aktualnym stanie prawnym, zgodnie z art. 153 § 1 k.k.w. w zw. z art. 150 § 1 k.k.w. przerwa w wykonywaniu kary pozbawienia wolności ze względów zdrowotnych jest udzielana obligatoryjnie jedynie w wypadku choroby psychicznej lub innej ciężkiej choroby uniemożliwiającej wykonywanie tej kary. Sąd udziela zatem przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności tylko wtedy, gdy ustali istnienie u skazanego choroby o ostrym przebiegu, powodującej u niego poważne zmiany czynnościowe i organiczne ustroju, stwarzające trudności w szybkim jej wyleczeniu, jeżeli choroba ta – w przypadku osadzenia skazanego w zakładzie karnym, w tym również w oddziale szpitalnym takiego zakładu – przy uwzględnieniu konkretnych, osobniczych właściwości jego organizmu, stwarza realną możliwość dalszego pogorszenia stanu zdrowia. Chodzi o sytuację, w której charakter choroby lub rozmiar doznanego uszkodzenia ciała są tego rodzaju, że – z uwagi na brak odpowiedniej interwencji medycznej w warunkach pozbawienia wolności lub co najmniej znacznego utrudnienia w stosowaniu zaleconego sposobu leczenia – osiągnięcie rezultatów zapewniających uniknięcie zagrożenia życia lub spowodowania dla zdrowia skazanego poważnego niebezpieczeństwa nie jest możliwe (zob. postanowienie SN z dnia 21 lutego 1995 r., WZ 35/95, OSNKW 1995, nr 7-8, poz. 52, LEX nr 20757). Na podstawie świadectwa lekarskiego o stanie zdrowia osoby pozbawionej wolności z dnia 26 lutego 2014 roku Sąd I instancji ustalił, że skazany cierpi na przerost gruczołu krokowego, ale może być leczony w zakładzie karnym. Sąd Apelacyjny nie znalazł żadnych podstaw, aby kwestionować niniejsze ustalenia. Stan zdrowia skazanego nie stwarza podstaw do udzielenia mu przerwy w wykonaniu kary. W ocenie Sądu podstaw do uwzględnienia wniosku nie stanowią również okoliczności związane z chorobą matki skazanego. Sąd Okręgowy słusznie zauważył, że jeśli nawet matka T. P. G. wymaga pomocy, to mogą ją zapewnić dwaj dorośli bracia skazanego, którzy zamieszkują wraz z nią i pracują zarobkowo. Przerwa w wykonaniu kary pozbawienia wolności jest instytucją szczególną postępowania wykonawczego, stanowiącą wyjątek od zasady, w myśl której kara ta powinna być wykonywana w sposób ciągły, a więc przesłanki jej udzielania powinny być interpretowane ściśle. Wskazać bowiem trzeba, że pozbawienie człowieka wolności zawsze wywołuje pewne negatywne następstwa w jego życiu osobistym, zawodowym i rodzinnym. Sytuacja taka stanowi jednak naturalną konsekwencję izolacji więziennej. Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny nie stwierdzając zatem podstaw do zmiany zaskarżonego postanowienia utrzymał je w mocy.