Postanowienie II AKzw 824/14 POSTANOWIENIE Dnia 4 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w s

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 824/14 POSTANOWIENIE Dnia 4 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Jacek Dunikowski Protokolant : Monika Zuzga przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku – Janusza Kordulskiego po rozpoznaniu w sprawie T. Ch. s. K. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 16 kwietnia 2014 r. sygn. akt IV Kow 538/14/pr w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w karze na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2014 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku odmówił udzielenia skazanemu T. Ch. przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Rozstrzygnięcie to zaskarżył skazany wskazując, że chce uzyskać przerwę, gdyż pragnie wspomóc finansowo rodzinę podejmując prace dorywcze na wsi, a także przeprowadzić prace polowe w swoim gospodarstwie w czasie żniw. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. --- STRONA 2 --- Argumenty wskazane w zażaleniu nie skutkowały odmienną oceną wniosku skazanego niż ta, jaką przedstawił Sąd Okręgowy. Przerwa w wykonaniu kary pozbawienia wolności jest instytucją szczególną postępowania wykonawczego, stanowiącą wyjątek od zasady, w myśl której kara ta powinna być wykonywana w sposób ciągły, a więc przesłanki jej udzielania powinny być interpretowane ściśle. Wskazać bowiem trzeba, że pozbawienie człowieka wolności zawsze wywołuje pewne negatywne następstwa w jego życiu osobistym, zawodowym i rodzinnym. Sytuacja taka stanowi jednak naturalną konsekwencję izolacji więziennej. Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd Okręgowy trafnie ustalił, że w przypadku skazanego nie zachodzą żadne szczególne okoliczności, o których mowa w art. 153 § 2 k.k.w. Sąd Okręgowy słusznie uznał, że przerwa w wykonaniu kary pozbawienia wolności nie przyczyniłaby się do poprawy losu rodziny skazanego. Małżonka T. Ch. zamieszkuje wraz z dziećmi u swojej matki, która wspomaga ją materialnie. Uzyskuje ponadto zasiłki okresowe i rodzinne. Konieczność wykonania prac polowych nie jest wystarczającym powodem do udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, tym bardziej, że – jak wskazuje sam skazany – prace te mogą być wykonane przez wynajętą osobę. Wątpliwe jest też, aby skazany zdołał wspomóc materialnie rodzinę dzięki pracom dorywczym na wsi. Powszechnie wiadomo, że sytuacja materialna osób zamieszkałych na wsi nie jest łatwa, a co za tym idzie, zarobki, które T. Ch. mógłby osiągnąć, raczej nie stanowiłyby istotnej pozycji w dochodach rodziny, a zapewne zostałyby w znacznej części pochłonięte przez koszty utrzymania samego skazanego. W ocenie Sądu Apelacyjnego w przedmiotowej sprawie występują okoliczności, które świadczą, że skazany mógłby nie wykorzystać przerwy zgodnie z przeznaczeniem. Z wywiadu kuratorskiego wynika bowiem, że skazany nadużywał alkoholu, nie interesował się gospodarstwem, ani remontem mieszkania, prowadził nieustabilizowany tryb życia i wiele czasu spędzał poza domem. Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny nie stwierdzając zatem podstaw do zmiany zaskarżonego postanowienia utrzymał je w mocy.