Postanowienie II AKzw 823/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 823/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Jacek Dunikowski Protokolant : Monika Zuzga przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku – Małgorzaty Gasińskiej- Werpachowskiej po rozpoznaniu w sprawie D. J. s. T. zażalenia obrońcy skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt IV Kow 504/14/wz w przedmiocie odmowy warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a 1. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie, 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata M. K. kwotę 147,60 (sto czterdzieści siedem i 60/100) złotych w tym kwotę 27,60 złotych podatku VAT, tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu w postępowaniu odwoławczym. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2014 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku odmówił udzielenia skazanemu D. J. warunkowego zwolnienia z odbywania reszty kar pozbawienia wolności, których koniec przypada na dzień 14.09.2014 r. Powyższe postanowienie zaskarżył obrońca skazanego, zarzucają mu na mocy art. 438 § 2 k.p.k. naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 92 k.p.k. przez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść skazanego z wyeksponowaniem jedynie kwestii negatywnych dotyczących jego osoby, dowolną ocenę materiału dowodowego sprzeczną z zasadami prawidłowego, --- STRONA 2 --- logicznego rozumowania oraz niewzięcie pod uwagę przy konstruowaniu podstawy orzeczenia całokształtu okoliczności ujawnionych w toku postępowania, co skutkowało błędnym ustaleniem faktycznym, że co do osoby skazanego prognoza społeczno – kryminologiczna dotycząca jego przyszłego zachowania się na wolności jest negatywna. Biorąc powyższe pod uwagę obrońca skazanego wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i udzielenie skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie skarżącego jest niezasadne, stąd też nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy dokonał prawidłowej analizy okoliczności wskazanych w art. 77 §1 k.k., stanowiących podstawę formułowania prognozy kryminologicznej. Wyprowadzone z tej analizy wnioski o braku przesłanek do zastosowania wobec skazanego warunkowego zwolnienia zasługują na pełną aprobatę. Z opinii penitencjarnej skazanego wynika, że odbywa on karę pozbawienia wolności w systemie programowego oddziaływania i nie należy do podkultury przestępczej. Otrzymywał nagrody regulaminowe. Trzykrotnie jednak wnioskowano wobec niego o wymierzenie kary dyscyplinarnej, chociaż ostatecznie odstępowano od jej wymierzenia. Wskazuje to na poprawne zachowanie skazanego w warunkach więziennych, które co naturalne, jest warunkiem koniecznym, ale nie wystarczającym do zastosowania warunkowego przedterminowego zwolnienia. W ocenie Sądu świadczy ono jedynie, że skazany przystosował się do warunków panujących w zakładzie karnym, lecz nie jest przejawem autentycznej zmiany postępowania. Sąd Okręgowy słusznie uznał, że proces resocjalizacji w wypadku skazanego nie jest na tyle zaawansowany, aby jego wniosek mógł być uwzględniony. Nie negując argumentu obrońcy, że aktualnie skazany jest krytycznie ustosunkowany do wcześniejszego trybu życia i popełnionych przestępstw, to jednak brak jest przekonania czy postawa ta nie ma jedynie charakteru deklaratywnego. Należy zaznaczyć, że skazany był wielokrotnie karany, w tym szczególnie często za przestępstwa przeciwko mieniu. D. J. jest uzależniony od alkoholu, do którego nie ma dostępu w warunkach więziennych, co eliminuje istotny czynnik demoralizujący. Tymczasem na wolności nadużywał alkoholu, a pod jego wpływem stawał się agresywnej i nieobliczalny. Jednocześnie próby zerwania z nałogiem kończyły się --- STRONA 3 --- niepowodzeniem. Dlatego też powinien wykorzystać wszelkie formy terapii przeciwalkoholowej także tą stosowaną w warunkach izolacji. W ocenie Sądu trudno więc mieć przekonanie, że skazany wyciągnął konstruktywne wnioski z dotychczasowych doświadczeń i wobec powyższego nie ma pewności, że po opuszczeniu zakładu karnego skazany nie wejdzie powtórnie w konflikt z prawem i będzie przestrzegał porządku prawnego. Skazany powinien być poddawany resocjalizacji w warunkach zakładu karnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia. O kosztach obrony z urzędu skazanego w postępowaniu odwoławczym rozstrzygnięto w myśl § 15 pkt 3, § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).