Postanowienie II AKzw 821/14 POSTANOWIENIE Dnia 9 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w s

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 821/14 POSTANOWIENIE Dnia 9 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Andrzej Czapka Protokolant : Monika Zuzga przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku – Anny Malczyk po rozpoznaniu w sprawie A. S. s. R. zażalenia obrońcy skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt IV Kow 702/14/pr w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w karze na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2014r. Sąd Okręgowy w Białymstoku nie uwzględnił wniosku skazanego A. S. o udzielenie przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Zażalenie na to postanowienie złożył obrońca skazanego zarzucając mu: - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na błędnym przyjęciu, że w stosunku do skazanego nie zachodzą przesłanki do udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności konieczność prowadzenia prac polowych oraz analiza sytuacji rodzinnej i gospodarczej A. S. prowadzi do przeciwnego wniosku. --- STRONA 2 --- Wskazując na powyższe wniósł o: - zmianę zaskarżonego postanowienia i udzielenie skazanemu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności ewentualnie - o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Białymstoku. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie – będące w swej istocie dowolną polemiką ze stanowiskiem Sądu I instancji – nie zasługuje na uwzględnienie. Przerwa jest jedną z najdalej idących form wstrzymania wykonania kary pozbawienia wolności, dlatego przed jej udzieleniem należy dokładnie rozważyć jej rzeczywistą zasadność. Ponadto jako odstępstwo od zasady ciągłego i bezzwłocznego wykonywania kary (art.9 § 1 kkw) powinna być udzielana tylko z uwzględnieniem wąsko rozumianych przesłanek wymienionych w art.153 § 2 kkw i wówczas, gdy nieudzielenie przerwy pociągnęłoby dla skazanego lub jego rodziny wyjątkowo ciężkie skutki. Zrozumiałe jest, że podstawy udzielenia przerwy w karze nie są regulowane w kodeksie karnym wykonawczym w sposób kazuistyczny, zatem te przesłanki, na które powołuje się obrońca skazanego muszą być oceniane przez Sąd, a ocenie tej, której dokonał Sąd Okręgowy, nie sposób odmówić słuszności. Podzielić należy opinię tegoż Sądu, iż pomimo niewątpliwych trudności, jakie stwarza pobyt skazanego w zakładzie karnym, nie są to szczególne względy, uzasadniające udzielenie przerwy. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że siostra skazanego nie pozostaje bez środków do życia. Ma ona stałe źródło dochodu w postaci wynagrodzenia za wykonywaną pracę na podstawie umowy, a jedynie cześć wynagrodzenia siostry skazanego jest zajęta przez komornika. Wprawdzie siostra skazanego przeżyła załamanie nerwowe i wymaga specjalistycznego leczenia jednakże nie wymaga ona stałej opieki osób trzecich. Ponadto pozostaje ona pod stałą i fachową opieką specjalistów. Przechodząc do rozważań odnośnie konieczności prowadzenia gospodarstwa rolnego należy mieć na względzie, że charakter prac w gospodarstwie rolnym, jest tego rodzaju, że wymaga niemal stałej obecności rolnika, okoliczność ta nie może jednak uniemożliwiać wykonywania orzeczonej wobec skazanego kary. --- STRONA 3 --- Ponadto skazany przed osadzeniem w zakładzie karnym miał możliwość zabezpieczenia gospodarstwa i zapewnienia ewentualnej opieki nad nim podczas odbywania kary. W trakcie kilkumiesięcznego okresu pomiędzy wydaniem postanowienia o zarządzeniu wykonania kary a umieszczeniem skazanego w jednostce penitencjarnej nie podjął on żadnych kroków w tym kierunku. W tej sytuacji krótki pobyt skazanego na wolności nie może zasadniczo poprawić położenia ani gospodarstwa ani osób najbliższych. Dlatego też bardziej korzystne wydaje się być jak najszybsze odbycie przez skazanego orzeczonej wobec niego kary i powrót na stałe do rodziny. Na marginesie wypada jedynie wspomnieć, że izolacja w zakładzie karnym jest skutkiem popełnienia przez skazanego przestępstwa i wiąże się z nieuchronnością i koniecznością odbycia kary, a co za tym idzie- także ograniczeniem przez określony czas możliwości pomocy najbliższym i realizacjom planów życiowych. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny nie dopatrzył się podstaw do zmiany zaskarżonego postanowienia w pożądanym przez skarżącego kierunku.