Postanowienie II AKzw 817/14 POSTANOWIENIE Dnia 4 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w s

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 817/14 POSTANOWIENIE Dnia 4 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Jacek Dunikowski Protokolant : Monika Zuzga przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku – Janusza Kordulskiego po rozpoznaniu w sprawie K. J. s. J. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt IV Kow 536/14/pr w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w karze na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2014 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku odmówił udzielenia skazanemu K. J. przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Rozstrzygnięcie to zaskarżył skazany wskazując, że chce uzyskać przerwę, gdyż zamierza wykonać remont mieszkania, w którym mieszka jego narzeczona z dziećmi. Podkreślił, że zły stan lokalu ma negatywny wpływ na zdrowie dzieci. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Argumenty wskazane w zażaleniu nie skutkowały odmienną oceną wniosku skazanego niż ta, jaką przedstawił Sąd Okręgowy. --- STRONA 2 --- Przerwa w wykonaniu kary pozbawienia wolności jest instytucją szczególną postępowania wykonawczego, stanowiącą wyjątek od zasady, w myśl której kara ta powinna być wykonywana w sposób ciągły, a więc przesłanki jej udzielania powinny być interpretowane ściśle. Wskazać bowiem trzeba, że pozbawienie człowieka wolności zawsze wywołuje pewne negatywne następstwa w jego życiu osobistym, zawodowym i rodzinnym. Sytuacja taka stanowi jednak naturalną konsekwencję izolacji więziennej. Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd Okręgowy trafnie ustalił, że w przypadku skazanego nie zachodzą żadne szczególne okoliczności o których mowa w art. 153 § 2 k.k.w. Sąd Okręgowy wyczerpująco uargumentował odmowę udzielenia skazanemu przerwy i wykazał, że uwzględnienie jego wniosku nie przyczyni się do polepszenia losu jego konkubiny i jej dzieci. Sąd nie kwestionował przy tym negatywnego wpływu złego stanu technicznego mieszkania na zdrowie dzieci, ale podkreślił, że konkubina skazanego zamieszkuje w lokalu socjalnym. Oznacza to, że jest jego najemczynią, zaś obowiązek wykonania tak gruntownego remontu, jaki niezbędny jest w tym wypadku, obciąża wynajmującego, czyli Gminę B. Sąd I instancji uwzględnił w swoich rozważaniach sytuację materialną skazanego i jego konkubiny. Dzięki jej analizie doszedł do słusznego wniosku, że nie posiadają oni środków na pokrycie wydatków związanych z remontem, zaś pobyt skazanego na wolności stanowiłby jedynie dodatkowe obciążenie dla konkubiny skazanego. Wniosek ten jest tym bardziej uzasadniony, że dotychczas K. J. pozostawał na jej utrzymaniu, zaś głównym źródłem jej dochodów są prace dorywcze i zasiłki. Należy podkreślić, że szanse na znalezienie zatrudnienia przez skazanego w toku przerwy – przy obecnej sytuacji na rynku pracy – są iluzoryczne. Sąd Apelacyjny podziela też stanowisko Sądu I instancji, co do obawy, że nie wykorzysta on przerwy zgodnie z przeznaczeniem. Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny nie stwierdzając zatem podstaw do zmiany zaskarżonego postanowienia utrzymał je w mocy.