Postanowienie II AKzw 813/14 POSTANOWIENIE Dnia 4 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w s

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 813/14 POSTANOWIENIE Dnia 4 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Jacek Dunikowski Protokolant : Monika Zuzga przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku – Janusza Kordulskiego po rozpoznaniu w sprawie P. D. s. M. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 16 kwietnia 2014 r. sygn. akt IV Kow 409/14/wz w przedmiocie odmowy warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2014 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku odmówił udzielenia skazanemu P. D. warunkowego zwolnienia z odbywania reszty kar pozbawienia wolności, których koniec przypada na dzień 22.08.2017 r. Powyższe postanowienie zaskarżył skazany, wnosząc o udzielenie mu warunkowego przedterminowego zwolnienia. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie skarżącego jest niezasadne, stąd też nie zasługuje na uwzględnienie. --- STRONA 2 --- Sąd Okręgowy dokonał prawidłowej analizy okoliczności wskazanych w art. 77 §1 k.k., stanowiących podstawę formułowania prognozy kryminologicznej. Wyprowadzone z tej analizy wnioski o braku przesłanek do zastosowania wobec skazanego warunkowego zwolnienia zasługują na pełną aprobatę. Z opinii penitencjarnej skazanego wynika, że zachowanie skazanego w zakładzie karnym uznano za właściwe. Odbywa on karę pozbawienia wolności w systemie programowego oddziaływania i nie należy do podkultury przestępczej. Wielokrotnie otrzymywał nagrody regulaminowe, zaś karę dyscyplinarną wymierzono mu tylko raz. Należy jednak podkreślić, że właściwe zachowanie w warunkach więziennych jest obowiązkiem każdego skazanego i stanowi warunek konieczny, ale niewystarczający do zastosowania warunkowego przedterminowego zwolnienia. Dokonując oceny przesłanek z art. 77 § 1 k.k. Sąd Okręgowy słusznie uwzględnił rozmiary działalności przestępczej skazanego oraz jego skłonność do nadużywania alkoholu. Mimo młodego wieku skazany był wielokrotnie karany, zwłaszcza za przestępstwa przeciwko mieniu, a także za przestępstwo z art. 197 § 2 k.k. Okoliczności te świadczą o wysokim stopniu demoralizacji i braku szacunku dla powszechnie przyjętych norm. W warunkach zakładu karnego skazany nie ma dostępu do alkoholu, co eliminuje istotny czynnik demoralizujący. Wobec skazanego stosowano zarządzenie wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności, co świadczy o nikłej skuteczności środków probacyjnych w jego wypadku oraz braku skłonności do refleksji nad swoim postępowaniem. W ocenie Sądu skazany nie wyciągnął dotychczas wniosków ze swojego postępowania. Wobec powyższego nie ma pewności, iż po opuszczeniu zakładu karnego skazany nie wejdzie powtórnie w konflikt z prawem i będzie przestrzegał porządku prawnego. Skazany powinien być poddawany resocjalizacji w warunkach zakładu karnego, zwłaszcza, że do końca kary pozbawienia wolności pozostały jeszcze ponad trzy lata. Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia.