Postanowienie II AKzw 810/14 POSTANOWIENIE Dnia 6 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w s

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 810/14 POSTANOWIENIE Dnia 6 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Jacek Dunikowski Protokolant : Barbara Mosiej przy udziale Lecha Zazulina - Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Łomży, upoważnionego przez Prokuratora Apelacyjnego w Białymstoku do udziału w sprawie po rozpoznaniu w sprawie S. A. S. s. A. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Łomży z dnia 8 kwietnia 2014 r. sygn. akt II 1 Kow 392/14/wz w przedmiocie odmowy warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 08 kwietnia 2014 roku Sąd Okręgowy w Łomży odmówił udzielenia skazanemu S. A. S. warunkowego zwolnienia z odbywania reszty kar pozbawienia wolności. Powyższe postanowienie zaskarżył skazany, wnosząc o udzielenie mu warunkowego przedterminowego zwolnienia. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie skarżącego jest niezasadne, stąd też nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy dokonał prawidłowej analizy okoliczności wskazanych w art. 77 §1 k.k., stanowiących podstawę formułowania prognozy kryminologicznej. Wyprowadzone z tej --- STRONA 2 --- analizy wnioski o braku przesłanek do zastosowania wobec skazanego warunkowego zwolnienia zasługują na pełną aprobatę. W opinii penitencjarnej zachowanie skazanego zostało określone jako poprawne. Nie był on karany dyscyplinarnie, a ponadto uczestniczy w systemie programowego oddziaływania i w dobrym stopniu realizuje wynikające z niego zadania. Pracuje nieodpłatnie poza zakładem karnym. W ocenie Sądu proces resocjalizacji nie przynosi jednak dostatecznych efektów, o czym świadczy fakt, że skazany jest bezkrytyczny w stosunku do popełnionych przestępstw. Należy przy tym zaznaczyć, że S. A. S. był skazany m. in. za występek z art. 207 §1 k.k. popełniony na szkodę najbliższej rodziny. Fakt, że nie żałuje przestępstwa tego rodzaju, świadczy o głębokiej demoralizacji i braku skłonności do refleksji nad swoim postępowaniem. Opisane wyżej przejawy właściwego zachowania nie są niczym więcej, jak formą przystosowania się do warunków panujących w zakładzie karnym. Uwzględnienia wymaga też negatywna ocena warunków i właściwości osobistych skazanego. Skazany jest osobą wielokrotnie karaną, a ponadto jest uzależniony od alkoholu. Zawarta w aktach osobowych skazanego opinia sądowo psychiatryczna z dnia 23 marca 2011 roku wskazuje na zespół uzależnienia od alkoholu w fazie chronicznej. Przypisane mu przestępstwa z art. 207 § 1 k.k. i art. 209 § 1 k.k., mają niewątpliwy związek z nałogiem. W zakładzie karnym skazany jest pozbawiony dostępu do alkoholu, co eliminuje istotny czynnik demoralizujący. W tym stanie rzeczy – również w ocenie Sądu Apelacyjnego – zasadne jest pozostawienie skazanego w warunkach zakładu karnego celem kontynuowania resocjalizacji i ugruntowania pozytywnych zmian w jego zachowaniu. Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia.