Postanowienie II AKzw 804/14 POSTANOWIENIE Dnia 6 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w s

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 804/14 POSTANOWIENIE Dnia 6 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Jacek Dunikowski Protokolant : Barbara Mosiej przy udziale Lecha Zazulina - Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Łomży, upoważnionego przez Prokuratora Apelacyjnego w Białymstoku do udziału w sprawie po rozpoznaniu w sprawie R. S. G. s. E. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt III Kow 703/14/wz w przedmiocie odmowy warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2014 roku Sąd Okręgowy w Olsztynie odmówił udzielenia skazanemu R. S. G. warunkowego zwolnienia z odbywania reszty kar pozbawienia wolności, których koniec przypada na dzień 17.08.2014 r. Powyższe rozstrzygnięcie zaskarżył skazany, wnosząc o udzielenie mu warunkowego przedterminowego zwolnienia. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie skarżącego jest niezasadne, stąd też nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy dokonał prawidłowej analizy okoliczności wskazanych w art. 77 § 1 k.k., stanowiących podstawę formułowania prognozy kryminologicznej. Wyprowadzone z tej --- STRONA 2 --- analizy wnioski o braku przesłanek do zastosowania wobec skazanego warunkowego zwolnienia zasługują na pełną aprobatę. Opinia penitencjarna skazanego wskazuje, że jego zachowanie w zakładzie karnym jest uznawane za dobre. Skazany uczestniczy w systemie programowego oddziaływania, ukończył kurs zawodowy i nie jest związany z podkulturą więzienną. Należy jednak podkreślić, że nawet bardzo dobre zachowanie podczas odbywania kary nie może stanowić samoistnej przesłanki do udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia. Sąd Okręgowy słusznie wziął pod uwagę negatywną ocenę warunków i właściwości osobistych skazanego. Należy zaznaczyć, że skazany był wielokrotnie karany, zarówno za przestępstwa przeciwko mieniu, a zwłaszcza za czyn z art. 208 d.k.k., jak też za występek z art. 207 § 1 k.k., popełniony z użyciem przemocy na szkodę najbliższej rodziny, również w warunkach recydywy. Niewątpliwy istnieje związek pomiędzy dotychczasową karalnością skazanego a jego uzależnieniem od alkoholu, o czym świadczą okoliczności popełnienia przestępstw z art. 207 § 1 k.k. oraz skazanie za czyn z art. 178a § 2 k.k. W zakładzie karnym skazany jest pozbawiony dostępu do alkoholu, co eliminuje istotny czynnik demoralizujący. Sąd Okręgowy słusznie wziął pod uwagę fakt, że skazany deklaruje jedynie niewielki krytycyzm wobec popełnionych czynów, a zwłaszcza wobec przestępstwa znęcania się nad żoną i małoletnimi dziećmi. Okoliczność ta pozwala stwierdzić, że R. S. G. nie jest skłonny do krytycznej refleksji nad dotychczasowym postępowaniem, a proces resocjalizacji nie doprowadził do ukształtowania u skazanego społecznie pożądanych postaw. W tym stanie rzeczy – również w ocenie Sądu Apelacyjnego – zasadne jest pozostawienie skazanego w warunkach zakładu karnego celem kontynuowania resocjalizacji i osiągnięcia pozytywnych zmian w jego zachowaniu. Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia.