Postanowienie II AKzw 799/15 Dnia 28 sierpnia 2015 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie

--- STRONA 1 --- . | . Sygn. akt II AKzw 799/15 Dnia 28 sierpnia 2015 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie: SSA Tomas Szyma s sek sadowy Agra akara przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Stanisława Pieczykolana po rozpoznaniu w sprawie W.H.s. Z. skazanego z art. 282 k.k. i inne zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 4 sierpnia 2015 roku, sygn. III Kow 695/15 w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego zwolnienia : na podstawie art. 437 $ 2 k.pk. i art. 624 $ 1 k.p.k. w zw. z art. 1 $ 2 k.k.w. i art. 29 ust. I ustawy Prawo o adwokaturze postanawia: 1. 7 Uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Sądowi Okręgowemu w Tarnowie do ponownego rozpoznania, 2. Zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokat M. K. kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych 60/100), w tym VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym; 3. Na zasadzie art. 98 $ 2 kpk w zw. z art. 1$2 kkw odroczyć sporządzenie uzasadnienia na okres 7 dni. Sygn. akt II AKzw 799/15 Uzasadnienie do postanowienia tut. Sądu z dnia 28 sierpnia 2015r. . Skazany złożył wniosek o warunkowe przedterminowe zwolnienie z odbycia reszty kary pozbawienia wolności, wskazując, że odbył już ponad połowę kary, jego zachowanie jest nienaganne, nie był karany dyscyplinarnie, był nagradzany regulaminowo, pracuje --- STRONA 2 --- * społecznie, wykonał program resocjalizacji, zobowiązał się do naprawienia szkody po opuszczeniu zakładu karnego, gdyż posiada promesę zatrudnienia. Zaskarżonym postanowieniem sąd odmówił wnioskowi skazanego wskazując, że skazany nie skorzystał z szansy jaką było warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności oraz nie ma dostatecznego wglądu w problem alkoholowy i nie realizuje zaleceń psychologa w zakresie udziału w spotkaniach grupy AA. W ocenie Sądu Okręgowego należy oczekiwać, iż skazany na bieżąco będzie uzupełniał wiedzę z zakresu radzenia sobie z problemem alkoholowym tak aby lepiej przygotować się do funkcjonowania w warunkach wolnościowych. Na postanowienie Sądu Okręgowego zażalenie złożył obrońca skazanego, w którym podniósł zarzut błędnych ustaleń faktycznych polegających na przyjęciu, iż brak jest po stronie skazanego pozytywnej prognozy kryminalistycznej uzasadniającej udzielenie skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia. W konsekwencji powyższego zarzutu obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia w ten sposób, że Sąd udziela skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie o tyle, o ile prowadziło do uchylenia zaskarżonego postanowienia i ponownego rozpoznania sprawy. Przechodząc do sformułowanych w środku odwoławczym zarzutów przypomnieć należy, że uwiarygodnienie zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych wymaga wykazania w oparciu o dostępne dowody oraz pogłębioną logiczną analizę, że rzeczywiście sąd pominął fakty istotne dla rozstrzygnięcia, że nie uwzględnił treści płynącej ze zgromadzonych w sprawie dowodów lub też poczynił ustalenia sprzeczne z tą treścią, przy czym owa sprzeczność powinna zostać wykazana w treści środka odwoławczego. O ile więc samo zależenie dość enigmatycznie wskazywało na błędy w ustaleniach faktycznych o tyle argumentacja ta została znacznie poszerzona w toku posiedzenia sądu odwoławczego. Bezspornym jest — albowiem ustalił to sąd I instancji, a środek odwoławczy wywiedziono jedynie na korzyść - że postawa skazanego w warunkach izolacji penitencjarnej jest właściwa, gdyż skazany odbywa karę w systemie programowego oddziaływania, był nagradzany regulaminowo, nie był karany dyscyplinarnie oraz pracuje nieodpłatnie na terenie zakładu karnego. Sąd uznał jednak, że wobec skazanego nie sposób postawić pozytywnej prognozy kryminologiczno — społecznej a to ze względu na jego zachowanie przed obecnym osadzeniem w zakładzie karnym oraz braku wglądu w problem alkoholowy, co sąd wywiódł z. nierealizo-wania przez skazanego wskazań psychołoga i nie uczestniczenie w spotkaniach grupy A.A., a także fakt, iż nie podołał on wcześńiejsze-mu okresowi próby co doprowadziło do zarządzenia wykonania kary. Odnośnie do tej ostatniej kwestii to stwierdzić trzeba, że takie postąpienie ze strony Sądu Okręgowego nie uwzględnia zupełnie przebiegu procesu resocjalizacji i zdaje się deprecjonować podjęte zabiegi penitencjarne zmierzające do zmiany postawy skazanego a nadto wprowadza dodatkową pozaustawową przesłankę warunkowego przedterminowego zwolnienia w postaci braku wcześniejszego zarządzenia kary do wykonania. Gdyby przyjąć za trafną tę koncepcję to na warunkowe zwolnienie nigdy nie mogliby liczyć skazani, którzy weszli ponownie w konflikt z prawem, a wszak sam ustawodawca uznał za możliwe warunkowe zwalnianie nawet multirecydywistów tyle, że po dłuższym okresie oddziaływania w warunkach jednostki penitencjarnej. Przypomnieć więc trzeba, że zarządzenie wykonania kary początkowo zawieszonej nie zawsze ma znaczenie, bo następuje, zanim skazany zaczął odbywać karę, zatem tworzy stan wyjściowy do przemian osobowości skazanego w trakcie odbywania kary, poprzedzający oddziaływanie penitencjarne. Także fakt negatywnego zachowania przed osadzeniem nie może mieć decydującego znaczenia albowiem dotyczy właśnie okresu sprzed podjęcia działań resocjalizacyjnych w warunkach izolacji. Okoliczność ta może być natomiast pomocna dla ustalenia przyczyn wchodzenia skazanego w konflikt z prawem i oceny, czy czynniki te udało się wyeliminować bądź choćby ograniczyć do akceptowalnego ryzyka. Przypomnieć bowiem w tym kontekście wypada, że pozytywna prognoza kryminologiczno-społeczna, jak każda inna prognoza, zawiera element ryzyka związanego z możliwością jej niespełnienia. Jest najzupełniej oczywiste, że nikt nie --- STRONA 3 --- * /. w stanie udzielić pełnej gwarancji na trafność prognozy. Rzecz jednak w tym, aby ryzyko związane z niespełnieniem się takiej prognozy było ograniczone do akceptowalne-go stopnia, to znaczy takiego, który resocjalizacji nie pozbawia sensu, ale minimalizuje zagrożenie do dających się przewidzieć, rozsądnych granic (zob. post. SA we Wrocławiu z dnia 15 października 2012 roku sygn. IL AKzw 1433/12). Odnośnie zaś do kwestii problemu alkoholowego to sąd nie ocenił w sposób dostateczny tego zagadnienia. Faktem jest, że zdiagnozowano u skazanego uzależnienie od alkoholu (ten problem był zresztą jedną z przyczyn zarządzenia wykonania kary) ale nie w stopniu nakazującym umieszczenie w oddziale terapeutycznym (zastosowano oddziaływanie poza takim oddziałem). Już jednak w opinii z 29.10.2014 roku stwierdzono, że po początkowym okresie zaprzeczenia problemowi skazany zainteresował się realizacją zadań programowych. Z kolei z oceny przebiegu udziału w programie readaptacji wynika, że skazany wziął udział w zajęciach z zakresu profilaktyki uzależnień, był w ich trakcie aktywny, uzyskał świadectwo ukończenia, a poziom jego wiedzy na temat uzależniania od alkoholu uznano za dobry. W konkluzji zaś stwierdzono, że „stopień identyfikacji skazanego z problemami związanymi z nadużywaniem alkoholu jest właściwy” . Ta ocena końcowa pozostaje więc w sprzeczności z treścią opinii z czerwca 2015 roku (k.11) gdzie stwierdzono, że „skazany nie identy-fikuje się z problemem alkoholowym”, na którą to rozbiezność nie zwrócił uwagi sąd I instancji iczego nie wyjaśnił. Nie uzyskał też sąd informacji — choćby od skazanego — co do powodów nicuczestniczenia w spotkaniach AA, mimo z kolei wyrażenia chęci udziału w zajęciach i ukończenia kursu związanego z uzależnieniem. Przyznać też trzeba, że skazany wypełnił zalecenie sądu z posie-dzenia z dnia 02 lipca 2015 roku i przedłożył promesę zatrudnienia (k. 20). Niewątpliwie jest to pozytywny prognostyk albowiem wskazuje na możliwość osiągnięcia stabilizacji życiowej przez skazanego choć wyjaśnienia wymaga jak skazany ma zamiar pogodzić zamieszkiwanie w domu rodzinnym w W. (k. 25) z pracą w K. skoro miejscowości te dzieli odległość ponad 200 km. Z tych przyczyn zaskarżone postanowienie uchylono, a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania w celu poczynienia ustaleń o jakich mowa w niniejszym postanowieniu. Biorąc pod uwagę fakt, że obrońca ustanowiony został na potrzeby postępowania odwoławczego (które się zakończyło) na podstawie art. 29 ust. | ustawy z dnia 26 maja 1982 roku - Prawo o adwokaturze (Dz. U. Nr 16, poz. 124), $ 15 pkt 1, $ 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348), Sąd Apelacyjny zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokat'M. K. koszty pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu uwzględniając stawki podatku od towarów iusług. - Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, orzeczono jak w części dyspozytywnej.