Postanowienie II AKzw 796/14 POSTANOWIENIE Dnia 6 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w s

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 796/14 POSTANOWIENIE Dnia 6 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Jacek Dunikowski Protokolant : Barbara Mosiej przy udziale Lecha Zazulina - Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Łomży, upoważnionego przez Prokuratora Apelacyjnego w Białymstoku do udziału w sprawie po rozpoznaniu w sprawie J. W. N. s. J. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 8 kwietnia 2014 r. sygn. akt III Kow 405/14/pr w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w karze na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a 1. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie, 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata A. Z. kwotę 221,40 (dwieście dwadzieścia jeden i 40/100) złotych w tym kwotę 41,40 złotych tytułem podatku VAT tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu w postępowaniu odwoławczym. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 08 kwietnia 2014 roku Sąd Okręgowy w Olsztynie odmówił udzielenia skazanemu J. W. N. przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Rozstrzygnięcie to zaskarżył skazany wskazując, iż chce uzyskać przerwę za względu na dolegliwości przepukliny, które nie są odpowiednio leczone w warunkach zakładu karnego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: --- STRONA 2 --- Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Argumenty wskazane w zażaleniu nie skutkowały odmienną oceną wniosku skazanego niż ta, jaką przedstawił Sąd Okręgowy. Przerwa w wykonaniu kary pozbawienia wolności jest instytucją szczególną postępowania wykonawczego, stanowiącą wyjątek od zasady, w myśl której kara ta powinna być wykonywana w sposób ciągły, a więc przesłanki jej udzielania powinny być interpretowane ściśle. Wskazać bowiem trzeba, że pozbawienie człowieka wolności zawsze wywołuje pewne negatywne następstwa w jego życiu osobistym, zawodowym i rodzinnym. Sytuacja taka stanowi jednak naturalną konsekwencję izolacji więziennej. Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd Okręgowy trafnie ustalił, iż w przypadku skazanego nie zachodzą żadne szczególne okoliczności o których mowa w art. 153 § 2 k.k.w. Na podstawie wywiadu środowiskowego Sąd Okręgowy poczynił ustalenia dotyczące sytuacji, w jakiej znajduje konkubina skazanego i doszedł do trafnego wniosek, że pomoc, jaką mógłby świadczyć jej skazany, ograniczałaby się jedynie do czynności dnia codziennego. Konkubina skazanego jest chora, ale może liczyć na pomoc córek i właściwych instytucji. Udzielenie skazanemu przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności nie jest zatem uzasadnione. W aktualnym stanie prawnym, zgodnie z art. 153 § 1 k.k.w. w zw. z art. 150 § 1 k.k.w. przerwa w wykonywaniu kary pozbawienia wolności ze względów zdrowotnych jest udzielana obligatoryjnie jedynie w wypadku choroby psychicznej lub innej ciężkiej choroby uniemożliwiającej wykonywanie tej kary. Sąd udziela zatem przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności tylko wtedy, gdy ustali istnienie u skazanego choroby o ostrym przebiegu, powodującej u niego poważne zmiany czynnościowe i organiczne ustroju, stwarzające trudności w szybkim jej wyleczeniu, jeżeli choroba ta – w przypadku osadzenia skazanego w zakładzie karnym, w tym również w oddziale szpitalnym takiego zakładu – przy uwzględnieniu konkretnych, osobniczych właściwości jego organizmu, stwarza realną możliwość dalszego pogorszenia stanu zdrowia. Chodzi o sytuację, w której charakter choroby lub rozmiar doznanego uszkodzenia ciała są tego rodzaju, że – z uwagi na brak odpowiedniej interwencji medycznej w warunkach pozbawienia wolności lub co najmniej znacznego utrudnienia w stosowaniu zaleconego sposobu leczenia – osiągnięcie rezultatów zapewniających uniknięcie zagrożenia życia lub spowodowania dla zdrowia skazanego poważnego niebezpieczeństwa nie jest możliwe (zob. --- STRONA 3 --- postanowienie SN z dnia 21 lutego 1995 r., WZ 35/95, OSNKW 1995, nr 7-8, poz. 52, LEX nr 20757). Sąd Okręgowy prawidłowo ustalił, że stan zdrowia skazanego nie budzi obaw. Z opinii o stanie zdrowia osoby pozbawionej wolności wynika, że u skazanego rozpoznano jednostronną lub nieokreśloną przepuklinę pachwinową bez niedrożności lub zgorzeli. Osadzony może być leczony w warunkach więziennictwa. Pobyt w zakładzie karnym nie zagraża bezpośrednio jego życiu i nie spowoduje poważnego niebezpieczeństwa dla jego zdrowia (k. 32). Sąd Apelacyjny nie znalazł żadnych podstaw, aby kwestionować te ustalenia. Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny nie stwierdzając zatem podstaw do zmiany zaskarżonego postanowienia utrzymał je w mocy. O kosztach obrony z urzędu skazanego w postępowaniu odwoławczym rozstrzygnięto w myśl § 15 pkt 1, § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).