Postanowienie II AKzw 780/14 POSTANOWIENIE Dnia 5 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w s

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 780/14 POSTANOWIENIE Dnia 5 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Halina Czaban Protokolant : Monika Zuzga przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Białymstoku – Danuty Dąbrowskiej – delegowanej do Prokuratury Apelacyjnej po rozpoznaniu w sprawie P. B. s. S. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt IV Kow 587/14/wz w przedmiocie odmowy warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a 1. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie, 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. T. G. kwotę 295,20 zł, w tym kwotę 55,20 zł podatku VAT, tytułem wynagrodzenia za obronę skazanego z urzędu przed sądami obu instancji, 3. zwolnić skazanego od uiszczenia kosztów sądowych w sprawie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 10.04.2014r. Sąd Okręgowy w Białymstoku odmówił udzielenia skazanemu P. B. warunkowego zwolnienia z odbywania reszty kary 1 roku i 6 miesięcy oraz 7 lat pozbawienia wolności orzeczonych wyrokami Sądu Rejonowego w Białymstoku w sprawie III K 332/06 i Sądu Okręgowego w Białymstoku w sprawie III K 88/10, których koniec przypada na dzień 15.05.2017r. --- STRONA 2 --- Od orzeczenia tego odwołał się obrońca skazanego, zarzucając mu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę i mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, że w stosunku do P. B. nie zachodzą przesłanki do warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności, podczas gdy analiza sytuacji rodzinnej i osobistej skazanego prowadzi do przeciwnego wniosku. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że od kwietnia 2013r. skazany zmienił swoje zachowanie w izolacji, co potwierdzają otrzymane przez niego dwie nagrody regulaminowe i zasadnym jest przyjęcie wobec niego pozytywnej prognozy kryminologicznej. Nadto istotne jest, że skazany ma zapewnione miejsce zamieszkania i pracę, co umożliwi mu zrealizowanie obowiązku naprawienia szkody. Skarżący wniósł o zmianę tego postanowienia i udzielenie skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenia nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 77 § 1 k.k. przy orzekaniu w przedmiocie warunkowego zwolnienia uwzględnieniu podlegają okoliczności związane zarówno z osobą skazanego, jak też z popełnionym przestępstwem, zachowanie w izolacji oraz rozmiar odbytej już kary. Z całokształtu tych okoliczności winno wynikać przekonanie, czy proces resocjalizacji skazanego został już zakończony lub może być kontynuowany w warunkach wolnościowych. W przypadku P. B. sąd penitencjarny, mając na uwadze powyższe okoliczności uznał, że nie ma wystarczających podstaw do przyjęcia wobec niego pozytywnej prognozy kryminologicznej. W ocenie Sądu Apelacyjnego rozstrzygnięcie takie jest prawidłowe i nie narusza art. 77 § 1 k.k. Skazany w konflikt z prawem wchodził wielokrotnie, nie jest to jego pierwszy pobyt w izolacji. Pomimo orzekanych kar i stosowanych wobec niego oddziaływań resocjalizacyjnych skazany dopuszczał się wciąż kolejnych przestępstw, a skutkiem ostatniego z nich była śmierć człowieka. Okoliczności te pozwalają ocenić stopień jego demoralizacji jako znaczny. Jednocześnie postawa P. B. w zakładzie karnym i stopień zaawansowania procesu jego resocjalizacji nie wskazują, że poprawił się on na tyle, aby mieć pewność, że nie powróci na drogę przestępczą. Przeciwnie, z opinii penitencjarnej wynika, że zachowanie skazanego przez większość okresu pobytu w izolacji było naganne, nie potrafił on lub chciał dostosować się do regulaminu więziennego, był wielokrotnie karany dyscyplinarnie. Prezentuje postawę --- STRONA 3 --- roszczeniową i manipulacyjną. Jest arogancki i konfliktowy względem współwięźniów. Karę odbywa w systemie zwykłym, w sposób bierny, bez widocznych efektów wychowawczych. Nie jest zainteresowany nauką ani pracą. Od początku odbywania kary przebywa w jednostce penitencjarnej typu zamkniętego i nadal nie daje gwarancji poprawnego funkcjonowania w warunkach zmniejszonego dozoru. Odnosząc się do argumentacji skarżącego w zakresie, w jakim wskazuje on na pozytywną zmianę zachowania skazanego w ostatnim okresie, to choć można uznać, że zachowanie P. B. od pewnego czasu znamionuje pewien postęp, ale jest to postęp nieznaczny. Ponadto w kontekście całego okresu, jaki skazany spędził w izolacji, jest to zbyt krótki okres, aby stwierdzić z całą pewnością, że u skazanego zaszły trwałe i pożądane zmiany wobec obowiązującego porządku prawnego. Zważywszy zaś, że poprawa zachowania skazanego zbiegła się z nabyciem przez niego uprawnień formalnych do warunkowego przedterminowego zwolnienia, brak jest pewności, że podjął on rzeczywiste starania resocjalizacyjne i nie traktuje tego procesu tylko instrumentalnie, aby uzyskać wcześniejsze zwolnienie z zakładu karnego. Pomimo odbycia znacznej części kary P. B. pozostaje nadal bezkrytyczny wobec popełnionego przestępstwa i nie wykazuje żadnej skruchy, tym samym nie daje gwarancji powstrzymania się w przyszłości od podobnych działań. Do niekorzystnych dla skazanego wniosków prowadzi także ocena jego właściwości i warunków osobistych, dokonana w oparciu o znajdujące się w aktach sprawy opinie, z których wynika, że rozpoznano u niego upośledzenie umysłowe w stopniu lekkim oraz zaburzenia osobowości z rysem dyssocjalnym. Wskazane niedomagania psychiczne miały z pewnością wpływ na jego kryminogenne zachowanie. Niższy poziom intelektualny skazanego nie może jednak usprawiedliwiać łamania porządku prawnego. Przeciwnie, z uwagi na deficyty intelektualne występujące po stronie skazanego, proces jego resocjalizacji, aby był efektywny, tym bardziej powinien być kontynuowany w warunkach więziennych. Z tych też względów, nie znajdując podstaw do zmiany zaskarżonego postanowienia zgodnie z kierunkiem zaskarżenia, Sąd Apelacyjny orzekł jak wyżej. O wynagrodzeniu za obronę z urzędu przed sądami obu instancji orzeczono na mocy § 15 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. (Dz.U. nr 163, poz. 1348). Kierując się treścią art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. sąd zwolnił skazanego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze uznając, iż nie jest on w stanie ich uiścić.