Postanowienie II AKzw 748/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 16 czerwca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydz

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 748/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 16 czerwca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie skazanego T. Ś. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 29 stycznia 2014r. (IV Kow. 3732/13/wz) w przedmiocie odmowy warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie uchylić i sprawę przekazać Sądowi Okręgowemu w Opolu do ponownego rozpoznania. U Z A S A D N I E N I E Sąd Okręgowy w Opolu postanowieniem z dnia 29 stycznia 2014r. odmówił skazanemu T. Ś. warunkowego przedterminowego zwolnienia z kary 13 lat pozbawienia wolności, której koniec przypada na dzień 10 października 2015r. Na powyższe postanowienie złożył zażalenie obrońca skazanego, który zarzucił obrazę art. 2 § 2, art. 5 § 2, art. 6, art.7 i art. 9 § 1 i 2 kpk. Zarzucił także obrazę szeregu przepisów Konstytucji RP oraz EKPCz. Wniósł o zmianę --- STRONA 2 --- zaskarżonego postanowienia i udzielenie skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia lub o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sadowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest zasadne i - z uwagi na charakter uchybień Sądu Okręgowego – musi skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia w celu ponownego rozpoznania sprawy. Jakkolwiek obrońca skazanego zarzucił Sądowi Okręgowemu obrazę wielu przepisów, i to nie tylko procedury karnej, to jednak w uzasadnieniu środka odwoławczego koncentruje się jedynie na ograniczeniu skazanemu prawa do obrony poprzez uniemożliwienie „ zabrania mu głosu na posiedzeniu i odniesienie się do zarzutów umieszczonych w negatywnej opinii oraz odczytania przygotowanego wniosku”. Z tego powodu, a także z uwagi na treść art. 436 kpk wystarczające będzie ograniczenie rozpoznania środka odwoławczego tylko do tego zarzutu. Istotnie z treści protokołu nie wynika, aby Sąd Okręgowy umożliwił skazanemu zabranie głosu i wypowiedzenie w ważnych dla niego, ale także dla postępowania, kwestiach. Co więcej, Sąd ten przyjął szereg niekorzystnych dla skazanego okoliczności jako podstawy prognozy społeczno-kryminologicznej, zaczerpniętych z opinii o skazanym, nie próbując nawet zweryfikować je i wyjaśnić poprzez wysłuchanie skazanego. Na skutek tego doszło nawet do tak absurdalnego stwierdzenia, że jako pierwszą podstawę faktyczną negatywnej prognozy przyjęto, że skazany „ nie utrzymuje kontaktu z członkami rodziny” , kiedy wiadomym jest, że „utrzymywanie kontaktu” jest relacją dwustronną i tylko po części zależy to od samego skazanego. Sąd Okręgowy nie próbując nawet w najmniejszym stopniu wyjaśnić przyczynę tego stanu rzeczy, a priori uznał, że obciąża ona skazanego. Gdyby Sąd I instancji tylko zapoznał się z opinią w sposób dokładny, to dostrzegłby stwierdzenia, które wskazują, że to rodzina nie chce utrzymywać kontaktu ze skazanym. --- STRONA 3 --- Podobnie nie wyjaśniono zupełnie kwestii, czy i dlaczego skazany odmówił udziałowi w programie zastępowania agresji oraz dlaczego nie korzysta z zezwoleń na opuszczenie zakładu, a wystarczyło o to zapytać skazanego oraz przedstawiciela administracji zakładu karnego. Istotnie można odnieść wrażenie, że decyzja o odmowie warunkowego zwolnienia została podjęta przed posiedzeniem, a w jego trakcie Sąd Okręgowy unikał wszystkiego, co burzyło wcześniejszy tok myślenia. Jako całkowite nieporozumienie ocenia Sąd Apelacyjny przyjęcie przez Sąd Okręgowy jako podstawę do negatywnej prognozy fakt, iż skazany twierdzi, że „działał w obronie własnej”, a jednocześnie przyznaje – co Sąd Okręgowy już pomija - że pozbawił żonę życia (p. opinia). Sąd Okręgowy winien wiedzieć jak dalece obrona konieczna różni się w ocenie i w odbiorze społecznej od jej normatywnego uregulowania i jakie wywołuje spory w praktyce i w doktrynie. Dlatego traktowanie faktu, że skazany nie rozumie jednego z trudniejszych zagadnień prawa karnego jako przejawu potrzeby dalszej jego resocjalizacji w warunkach więziennych, musi budzić zdumienie. Uniemożliwia to ocenę zaskarżonego orzeczenia, a tym samym powoduje konieczność jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania, w toku którego zostanie ustalona podstawowa przesłanka warunkowego zwolnienia, a mianowicie prognoza społeczno- kryminologiczna, w oparciu o wszystkie podstawy wymienione w art. 77 § 1 kk. W związku z powyższym postanowiono – jak na wstępie.