Postanowienie II AKzw 742/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 16 czerwca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydz

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 742/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 16 czerwca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie skazanego K. F. syna A. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 2 kwietnia 2014r. (sygn. akt V Kow 721/14/wz) w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. U z a s a d n i e n i e Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2014r. w sprawie o sygn. akt V Kow 721/14/wz Sąd Okręgowy w Świdnicy odmówił skazanemu K. F. udzielenia warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. W ocenie Sądu I instancji prognoza kryminologiczno – społeczna w stosunku do skazanego jest negatywna zwłaszcza z uwagi na: uczestnictwo w podkulturze więziennej, wielokrotną karalność sądową oraz korzystanie z warunkowego zwolnienia, które zostało odwołane. Zażalenie na to postanowienie wniósł obrońca skazanego zarzucając: --- STRONA 2 --- 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę wydanego rozstrzygnięcia mający istotny wpływ na jego treść poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, iż w stosunku do skazanego nie zachodzi pozytywna prognoza kryminologiczna warunkująca możliwość skorzystania z dobrodziejstwa warunkowego przedterminowego zwolnienia, pomimo tego, iż całokształt okoliczności faktycznych związanych z postawą, właściwościami i warunkami osobistymi, okolicznościami popełnienia przestępstwa oraz zachowaniem po jego popełnieniu i w czasie odbywania kary uzasadnia przekonanie, że skazany po zwolnieniu będzie przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni przestępstwa, 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę wydanego rozstrzygnięcia mający istotny wpływ na jego treść poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że deklarowanie przez skazanego przynależności do podkultury więziennej tzw. grypsujących, stanowi automatycznie negatywną przesłankę przesądzającą o negatywnej prognozie kryminologicznej, przy czym dopiero całościowe rozważanie treści i uwarunkowań tego zachowania mogłoby uprawniać Sąd I instancji do przyjęcia negatywnej prognozy kryminologicznej, co jednak zostało całkowicie pominięte przez sąd orzekający, a nadto nieuwzględnienie, iż deklaracja skazanego o jego przynależności do podkultury więziennej w żaden sposób nie wpłynęła na jego zachowanie, przy czym podnieść należy, co wprost wynika z akt osobowych skazanego, że cieszy się on pozytywną opinią, jest notorycznie nagradzany czego najlepszym dowodem jest przeniesienie z zakładu karnego typu zamkniętego do półotwartego. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności, wyznaczenie skazanemu na podstawie art. 80 § 2 kk w okresie przedterminowego zwolnienia okresu próby w wymiarze 3 lat od uprawomocnienia się przedmiotowego postanowienia oraz na zasadzie art. 159 kkw o oddanie warunkowo zwolnionego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego, a ewentualnie - o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. --- STRONA 3 --- Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest bezzasadne, a zawarte w nim wnioski nie zasługują na uwzględnienie. Ustalenia Sądu I instancji odnośnie braku przesłanki materialnej w przedmiocie udzielenia skazanemu K. F. warunkowego przedterminowego zwolnienia, są prawidłowe. Niewątpliwie przynależność do podkultury więziennej nie jest co do zasady automatyczną przeszkodą do skorzystania z warunkowego zwolnienia, jednakże w przypadku skazanego nie może pozostawać obojętną dla rozstrzygnięcia. K. F. wprawdzie nie pełni w powyższej podkulturze znaczącej roli, jednak konsekwentnie podkreśla, że przynależność ta jest dla niego ważna. Nie można przy tym tracić z pola widzenia, że skazany miał ścisły związek ze środowiskiem przestępczym przed osadzeniem. Świadomość konsekwencji przynależności do nieformalnych struktur i brak zmiany swojego stanowiska w tym zakresie wskazuje, że skazany w dalszym ciągu identyfikuje się ze środowiskiem osób naruszających porządek prawny i pomimo długotrwałej izolacji nie zamierza tego zmienić. Okoliczność ta znacznie zwiększa ryzyko powrotu skazanego do popełnienia przestępstw w warunkach wolnościowych. Warunkowe zwolnienie powinno być swego rodzaju „nagrodą” za wzorowe zachowanie w zakładzie karnym. Tymczasem postawa skazanego, pomimo otrzymywania nagród regulaminowych i realizowania zadań wynikających z odbywania kary w systemie programowego oddziaływania, nie przemawia za skorzystaniem przez niego z warunkowego zwolnienia. K. F. musi zwiększyć zatem swoje zaangażowanie w proces resocjalizacji i udowodnić, że potrafi kontrolować zachowanie również w zakładzie typu półotwartego. Obecnie z uwagi na zbyt krótki upływ czasu, w którym skazany przebywa w tym typie zakładu, stwierdzenie czy posiada on umiejętność w tym zakresie jest niemożliwa. Nadto nie można tracić z pola widzenia, że K. F. w przeszłości wielokrotnie naruszył porządek prawny. Wykazał rażącą konsekwencję w popełnianiu przestępstw. Korzystał ze środków probacyjnych - dwukrotnie z warunkowego zawieszenia kary, której wykonanie każdorazowo zarządzono oraz z warunkowego zwolnienia, które zostało odwołane. Za każdym razem wracał do popełniania przestępstw. Mając zatem na uwadze fakt, że nie jest to pierwsza izolacja skazanego --- STRONA 4 --- i że kilkukrotnie nie wykorzystał szansy na poprawę swojego zachowania, fakt, że od czasu popełnienia ostatniego przestępstwa w czerwcu 2010r. do czasu jego osadzenia w zakładzie karnym – w sierpniu 2012r. nie popełnił kolejnego przestępstwa, nie dowodzi, że jego postawa wobec porządku prawnego uległa pozytywnej stabilizacji. Argumentacja skarżącego w tym zakresie nie jest przekonująca. Obecnie w postawie K. F. nie zaszły zmiany, które uzasadniałyby założenie, że tym razem po opuszczeniu zakładu karnego nie naruszy on porządku prawnego. Sąd Okręgowy zasadnie uznał, iż nie ma obecnie podstaw do wysnucia pozytywnej prognozy społeczno – kryminologicznej wobec skazanego. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny postanowił, jak na wstępie. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.