Postanowienie II AKzw 741/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 25 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydzi

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 741/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 25 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – Sędzia S.A. Lech Lewicki po rozpoznaniu w sprawie R. M. skazanego za przestępstwo z art. 244 § 1 k.k. i in. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 23 maja 2014 r. w przedmiocie uchylenia zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego na podstawie art. 437 §1 k.p.k i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. p o s t a n a w i a I. zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że w miejsce błędnie powołanej podstawy prawnej w postaci art. 28 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 roku o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego (Dz. U. z 2010 roku, Nr 142 poz. 960 z późn. zm.) powołać właściwą postawę prawną tj. art. 17 ust. 1 wymienionej ustawy; II. w pozostałym zakresie zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy; III. zwolnić skazanego w całości od zapłaty wydatków za postępowanie odwoławcze i określić, że ponosi je Skarb Państwa. U z a s a d n i e n i e Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Radomiu uchylił zezwolenie na odbycie przez skazanego R. M. kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. Postanowienie powyższe zaskarżył skazany ( k. 43). Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i na uwzględnienie nie zasługuje. Zaskarżone postanowienie wymagało jednak korekty poprzez wskazanie prawidłowej podstawy prawnej orzeczenia. Podkreślić należy, że z treści art. 28 ust. 1 pkt 1 ustawy o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego wynika, że uchylenie zezwolenia --- STRONA 2 --- na odbycie kary w tym systemie na podstawie powyższego przepisu może nastąpić tylko z powodu okoliczności powstałych w czasie wykonywania tej kary tj. od uruchomienia środków technicznych. W sprawie niniejszej Sąd Okręgowy prawidłowo ustalił, że R. M. nie rozpoczął odbywania kary pozbawienia wolności w powyższym systemie, gdyż nie dotrzymał 24 godzinnego terminu do nawiązania kontaktu z Upoważnionym Podmiotem Dozorującym (UPD). Z przyczyn oczywistych powyższy przepis nie mógł więc stanowić podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia. Natomiast zgodnie z art. 17 ust. 1 w/w ustawy jeżeli skazany nie zachowa wyznaczonego terminu do zgłoszenia podmiotowi prowadzącemu centralę monitorowania gotowości, o której mowa w art. 15 ust. 1, albo uchyla się od niezwłocznego zainstalowania przez upoważniony podmiot dozorujący elektronicznego urządzenia rejestrującego lub od założenia nadajnika, sąd penitencjarny niezwłocznie uchyla zezwolenie na odbycie przez skazanego kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego i poleca doprowadzenie go do zakładu karnego. Nie ulega więc wątpliwości, że to powyższy przepis powinien stanowić podstawę rozstrzygnięcia Sądu I Instancji. Uchybienie powyższe nie miało jednak wpływu na treść orzeczenia, które ostatecznie odpowiada prawu. Jak słusznie ustalił Sąd I instancji, z raportu podmiotu dozorującego wynika jednoznacznie, że skazany nie zgłosił temu podmiotowi dozorującemu gotowości do zainstalowania elektronicznego urządzenia rejestrującego, w terminie i w sposób określony przez sąd penitencjarny, naruszając zakreślony 24 – godzinny termin aż o pięć dni (k.31). Powyższe pozwala na uznanie, że skazany uchylił się od instalacji urządzeń niezbędnych do wykonywania dozoru. Skazany bowiem, po uzyskaniu zezwolenia na odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego powinien bezwzględnie, w precyzyjnie określonym terminie 24 godzin od ogłoszenia postanowienia zgłosić upoważnionemu podmiotowi gotowość do instalacji koniecznych urządzeń. R. M., co pozostaje poza sporem, nie uczynił tego, a przytoczona przez niego argumentacja (zdenerwowanie i roztargnienie) pozostaje bez wpływu na treść zaskarżonego postanowienia. W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia zaskarżone postanowienie należało utrzymać w mocy. Z uwagi na trudną sytuację finansową skazanego, sąd uznał, że zachodzą podstawy do zwolnienia go od wydatków za postępowanie odwoławcze, albowiem ich uiszczenie byłoby dla niego zbyt uciążliwe. Powyższe rozstrzygniecie uzasadnia art. 624 § 1 k.p.k. Z tych względów Sąd Apelacyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu. 2