Postanowienie II AKzw 722/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 23 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wyd

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: II AKzw 722/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 23 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – Sędzia S.A. Lech Lewicki po rozpoznaniu w sprawie A. G. skazanego za przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. i in. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 20 maja 2014r. w przedmiocie uchylenia zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. p o s t a n a w i a I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego A. G. w całości od zapłaty wydatków za postępowanie odwoławcze i określić, że ponosi je Skarb Państwa. U z a s a d n i e n i e Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Siedlcach na podstawie art. 28.1 pkt 1 ustawy o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego uchylił zezwolenie na odbycie przez skazanego A. G. zastępczej kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego, udzielone postanowieniem Sądu Okręgowego w W. z dnia (…) r. w sprawie sygn. akt XI Kow (…) (k.8). Zażalenie na to postanowienie wniósł skazany (k.13). Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą rozstrzygnięcia w sprawie była treść art. 28. 1 pkt 1 ustawy o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego, w myśl którego sąd penitencjarny uchyla zezwolenie na odbycie przez skazanego kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego, jeżeli skazany, odbywając karę w tym systemie, naruszył porządek prawny m.in poprzez uchylanie się od wykonania nałożonych obowiązków. Mając na uwadze argumentację przedstawioną w zażaleniu wskazać należy, iż Sąd I instancji poczynił ustalenia w oparciu o wydruki z systemu dozoru elektronicznego oraz dane o skazanym pochodzące od zawodowego kuratora sądowego. Skarżący nie wskazał natomiast żadnych racjonalnych powodów, które poddawałyby w wątpliwość prawdziwość informacji przedstawionych --- STRONA 2 --- przez kuratora w ramach czynności służbowych. Należało zatem uznać, że treść zażalenia sprowadza się wyłącznie do polemiki z ustaleniami Sądu i nie jest w stanie podważyć trafności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd Okręgowy prawidłowo uznał, iż system dozoru zanotował naruszenia obowiązku pozostawania przez A. G. w miejscu zamieszkania poza przedziałami czasowymi, w których skazany miał zezwolenie na jego opuszczenie. Wskazać jednocześnie trzeba, iż powołany na wstępie przepis nie wymaga, aby naruszenie nałożonych na skazanego obowiązków miało charakter rażący, wystarczy zatem każde, obiektywnie istniejące niedopełnienie określonych przez sąd warunków odbywania kary w omawianym systemie, zaistnienie którego nie może w niniejszej sprawie budzić wątpliwości. W okolicznościach niniejszej sprawy decydujące znaczenie ma jednak to, iż naruszenia miały miejsce aż piętnastokrotnie, a zatem nie miały charakteru incydentalnego. W tym stanie rzeczy zaskarżoną decyzje uznać należy za prawidłową. Z uwagi na trudną sytuację finansową skazanego, Sąd Apelacyjny uznał, że zachodzą podstawy do zwolnienia go od wydatków za postępowanie odwoławcze, albowiem ich uiszczenie byłoby dla niego zbyt uciążliwe. Powyższe rozstrzygnięcie uzasadnia przepis art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Z tych też względów Sąd Apelacyjny w Lublinie orzekł, jak wyżej. 2