Postanowienie II AKzw 72/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 72/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Marcin Cieślikowski Protokolant: Marta Markiewicz - Khalouf po rozpoznaniu w sprawie skazanego M. D. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 28 października 2013r. (sygn. akt V Kow 3517/12/wz) w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a I. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy; II. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. W. Ś. kwotę 120 złotych wraz ze stawką podatku VAT tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym; III. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 28 października 2013r. w sprawie o sygn. akt V Kow 3517/12/wz Sąd Okręgowy we Wrocławiu odmówił skazanemu M. D. udzielenia warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. W ocenie Sądu I instancji prognoza kryminologiczno – społeczna w stosunku do skazanego jest negatywna zwłaszcza z uwagi na: nieodbycie jeszcze programu readaptacji dla sprawców przemocy w rodzinie, okoliczności popełnionych przestępstw, popełnienie przestępstwa w czasie „niepowrotu” z przepustki oraz utrwalone nieprawidłowe cechy osobowości. Sąd I instancji wskazał, że nie sposób przyjąć, że w stosunku do skazanego oddziaływania penitencjarne doprowadziły do ukształtowania się społecznie pożądanej postawy. Zażalenie na to postanowienie wniósł obrońca skazanego zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, polegający na niesłusznym uznaniu, iż w stosunku do skazanego --- STRONA 2 --- nie istnieje pozytywna prognoza kryminologiczno – społeczna pozwalająca na przyjęcie, że cele kary zostały wobec niego osiągnięte, podczas gdy analiza danych składających się na taką prognozę skłania do wniosku przeciwnego. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalenia Sądu I instancji odnośnie braku przesłanki materialnej w przedmiocie udzielenia skazanemu M. D. warunkowego przedterminowego zwolnienia, są prawidłowe. Niewątpliwie skazany wykazuje zaangażowanie w proces resocjalizacji, co pozytywnie wpływa na prognozę kryminologiczno - społeczną wobec niego. Podstawą sformułowania miarodajnej prognozy musi być jednak analiza całokształtu elementów na nią się składających. Nie można zaś tracić z pola widzenia właściwości osobistych skazanego świadczących o znacznym stopniu jego demoralizacji. M. D. wielokrotnie naruszył porządek prawny, przy czym ranga naruszanych przez niego dóbr prawnych ulegała gradacji. Wykazał rażącą konsekwencję w popełnianiu przestępstw. Nadto korzystał w przeszłości dwukrotnie z warunkowego zwolnienia. W czasie przebywania w warunkach wolnościowych z uwagi na niepowrót o czasie do zakładu karnego z przepustki dopuścił się kolejnego przestępstwa (z art. 148 § 1 kk). Kilkukrotnie zawiódł on zatem pokładane w nim zaufanie, opierające się na założeniu, że w warunkach wolnościowych będzie przestrzegał porządku prawnego. Tego rodzaju okoliczności nie mogą być pomijane przy formułowaniu obecnej prognozy kryminologiczno – społecznej. Nie można tracić z pola widzenia właściwości osobistych skazanego w postaci zmian natury organicznej w centralnym układzie nerwowym oraz jego nieprawidłowej osobowości. Fakt, że manifestowane w przeszłości zaburzenia związane m. in. ze zmianami organicznymi uległy osłabieniu, nie może stać się podstawą do założenia, że nie ulegną one aktywacji w warunkach wolnościowych. Cechy jego nieprawidłowej osobowości są bowiem obecnie utrwalone. Pomimo faktu, że skazany może funkcjonować bez popełniania przestępstw, ryzyko że dopuści się on kolejnego naruszenia porządku prawnego, jest nadal realne. Choć z opinii sądowo – psychologicznej wynika, że skazany jest zdolny do kontroli swoich zachowań, to jednak nie można tracić z pola widzenia, że poprzednio przy udzielaniu mu warunkowych zwolnień i przepustki także można było uznać, że jest on w stanie ustrzec się naruszenia porządku prawnego. Z możliwości kontrolowania swojego zachowania jednak nie skorzystał. Potencjalna gotowość do podejmowania się zachowań zgodnych z obowiązującymi normami, w świetle całokształtu okoliczności związanych z osobą M. D., nie może być jeszcze podstawą do przyjęcia, że obecnie skazany będzie przestrzegał porządku prawnego w razie opuszczenia zakładu karnego. Zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz adw. W. Ś. wynagrodzenia za obronę z urzędu skazanego w postępowaniu odwoławczym znajduje podstawę w art. 29 ustawy Prawo o adwokaturze. Wysokość tego wynagrodzenia została wyliczona w oparciu o treść § 15 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1348). O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie art. 624 § 1 kpk. Biorąc pod uwagę, że skazany nie posiada majątku, uiszczenie jakichkolwiek kosztów byłoby dla niego zbyt uciążliwe. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny postanowił, jak na wstępie. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.