Postanowienie II AKzw 71/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 71/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Marcin Cieślikowski Protokolant: Marta Markiewicz - Khalouf po rozpoznaniu w sprawie skazanego T. B. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 18 grudnia 2013r. (sygn. akt V Kow 2180/13/pr) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2013r. w sprawie o sygn. akt V Kow 2180/13/pr Sąd Okręgowy we Wrocławiu odmówił T. B.udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, wskazując iż nie zachodzą powołane we wniosku powody do skorzystania przez skazanego z tej instytucji. Zdaniem Sądu I instancji skazany wykorzystuje chorobę matki do uzyskania przerwy w karze. Przed osadzeniem nie utrzymywał bowiem z nią kontaktu. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył obrońca skazanego zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na niewłaściwym przyjęciu przez Sąd I instancji, że podawane we wniosku okoliczności, a w szczególności choroba matki skazanego, która wymaga pilnej interwencji chirurgicznej w postaci zabiegu operacyjnego kręgosłupa, bez którego wykonania grozi jej trwałe kalectwo, konieczność materialnego przygotowania i zabezpieczenia matki na czas pooperacyjnej rekonwalescencji, a także zapewnienie matce skazanego opieki i pomocy po zabiegu operacyjnym oraz doprowadzenie jej do stanu pozwalającego na samodzielne wykonywanie podstawowych czynności życiowych – nie stanowią szczególnych przesłanek, o których mowa w art. 153 § 2 kkw. Wskazując na powyższy zarzut skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie skazanemu przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na okres 1 roku. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. --- STRONA 2 --- Ustalenia Sądu Okręgowego, że nie zachodzą warunki z art. 153 § 2 kkw, które uzasadniałyby udzielenie T. B. przerwy w odbywaniu kary, są prawidłowe. Przerwa w karze może być udzielana w sytuacjach wyjątkowych, przewidzianych w art. 153 § 2 kkw jedynie wówczas, gdy zachodzą ważne względy rodzinne lub osobiste uzasadniające potrzebę obecności skazanego w warunkach wolnościowych, a przy tym jedynie poprzez jego osobiste działania można zrealizować zadeklarowane przez niego w trakcie przerwy cele. Nadto nawet jeśli powyższe względy zaistnieją, udzielenie przedmiotowej instytucji nie jest uzasadnione, gdy skazany nie daje gwarancji, że wykorzysta ją zgodnie z deklarowanymi celami. T. B. przed osadzeniem nie utrzymywał kontaktu z matką. Nie są wiarygodne twierdzenia skarżącego, że posiadali oni kontakt telefoniczny. Matka skazanego w rozmowie z kuratorem sądowym nie potrafiła podać bowiem żadnych aktualnych informacji związanych z życiem swojego syna. Dotychczasowa postawa T. B. nie przemawia za przyjęciem, że obecnie sytuacja ta ulegnie zmianie. Na marginesie stwierdzić należy, że matka skazanego nie posiada konkretnych planów na leczenie w postaci dokładnego terminu poddania się zabiegowi operacyjnemu. Określenie dat granicznych ewentualnego korzystania skazanego z tej instytucji jest zatem niemożliwe. Podzielić należy stanowisko Sądu Okręgowego, że obecnie nie zachodzą powody udzielenia skazanemu T. B. przerwy w karze. Mając powyższe na uwadze zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego, jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.