Postanowienie II AKzw 701/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 16 czerwca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydzia

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 701/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 16 czerwca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie R. T. zażalenia wniesionego przez obrońcę w/w na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014r. (III K 306/05) w przedmiocie dalszego stosowania środka zabezpieczającego na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art.1 § 2 kkw i art. 204 kkw postanawia 1. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy; 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. T. M. 147,60 zł tytułem nieopłaconej obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym; 3. koszty postępowania zaliczyć na rachunek Skarbu Państwa. U z a s a d n i e n i e Sąd Okręgowy we Wrocławiu postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2014r. orzekł o dalszym wykonywaniu wobec R. T. środka zabezpieczającego w postaci leczenia w Wojewódzkim Szpitalu (…) w L. w warunkach podstawowego zabezpieczenia.. Postanowienie to zaskarżył obrońca, który zarzucił: I. kwalifikowaną obrazę przepisów postępowania, a to nieobecność sędziego, który wydał zaskarżone postanowienie, w całym posiedzeniu, to jest zarówno w dniu 13 marca 2014 r., jak i w dniu 10 --- STRONA 2 --- kwietnia 2014 r., zwłaszcza jeżeli uwzględnić treść protokołu posiedzenia z dnia 13 marca 2014 r., zgodnie z którym posiedzenie zostało odroczone z terminem na piśmie. II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to art. 98 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. poprzez zaniechanie zawarcia w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia: 1. zgodnej z art. 7 k.p.k. oceny opinii o stanie zdrowia i wynikach leczenia z 21 stycznia 2014 r., zwłaszcza w sytuacji, gdy opinia ta jest wewnętrznie sprzeczna – która to ocena czyniłaby zadość art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.; 2. wskazania podstawy prawnej, czyniącej zadość art. 424 § 1 pkt 2 k.p.k. w szczególności czy do przedłużenia stosowania środka zabezpieczającego polegającego na umieszczeniu sprawcy w odpowiednim zakładzie psychiatrycznym wystarczy wysokie prawdopodobieństwo popełnienia jakiegokolwiek czynu karalnego o znacznej społecznej szkodliwości, czy też musi istnieć wysokie prawdopodobieństwo popełnienia czynu jaki został przez sprawcę popełniony, a więc przestępstwa podobnego w rozumieniu art. 115 § 3 k.k. Podnosząc powyższe zarzuty, żalący się wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest bezzasadne i to w stopniu oczywistym. Przechodząc do najpoważniejszego zarzutu mającego postać bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 kpk, to należy zauważyć, że zarzut ten został sformułowany w sposób mało czytelny i zrozumiały, a kwestia ta została zupełnie pominięta w uzasadnieniu środka odwoławczego. Stąd trudno zorientować się na czym miałoby polegać --- STRONA 3 --- uchybienie w postaci „ nieobecności sędziego, który wydał zaskarżone postanowienie”. Z tego powodu Sąd Apelacyjny musi ograniczyć się do stwierdzenia, że absolutnie nie dostrzega obrazy postępowania, o jakiej jest mowa w art. 439 § 1 pkt 2 kpk. Na posiedzeniu w dniu 10 kwietnia Sąd Okręgowy był właściwie obsadzony, a sędzia je prowadzący był obecny na każdym jego etapie. Fakt, że w dniu 13 marca posiedzenie zostało odroczone przez innego sędziego, bez podejmowania jakichkolwiek czynności procesowych, nie ma żadnego znaczenia dla dalszego biegu tego postępowania. Także bezzasadne są zarzuty sformułowane w pkt. II zażalenia. Wbrew zarzutom tego środka odwoławczego należy stwierdzić, że opinia biegłych jest jasna, pełna i nie zawiera sprzeczności. Autor zażalenia zarzuca opinii jej wewnętrzną sprzeczność posługując się wyrwanymi z kontekstu pojedynczymi zdaniami lub równorzędnikami zdań. W ten sposób nie można było skutecznie zakwestionować końcowych wniosków tej opinii. Zupełnie chybiony jest zarzut zawarty w w pkt II 2 zażalenia. Sąd Okręgowy ustalił, że zachodzi wysokie prawdopodobieństwo ponownego popełnienia przez internowanego czynu karalnego o znacznej społecznej szkodliwości, co jest wystarczające – w świetle art. 94 § 1 kk – do przedłużenia pobytu w zakładzie psychiatrycznym. Ustawa absolutnie nie wymaga, aby był to czyn karalny o takich samych znamionach lub podobnych. Podobieństwo ma wyrażać się tylko w ładunku bezprawia wyrażonego społeczną szkodliwością. Stąd bezpodstawne jest oczekiwanie przez obrońcę na rozważanie przez Sąd i Instancji tej kwestii w uzasadnieniu postanowienia. Mając powyższe na uwadze oraz treść opinii biegłych psychiatrów należy utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. W związku z powyższym postanowiono – jak na wstępie.