Postanowienie II AKzw 70/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 lutego 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 70/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 lutego 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący-Sędzia Sądu Apelacyjnego Grzegorz Kapera Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego A. S. na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 9 grudnia 2013r. (sygn. akt V Kow 1546/13/pr) w przedmiocie przerwy w wykonywaniu kary pozbawienia wolności na podst. art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Sąd Okręgowy we Wrocławiu postanowieniem z dnia 9 grudnia 2013r. nie uwzględnił wniosku obrońcy skazanego o udzielenie przerwy w wykonywaniu kary pozbawienia wolności. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył obrońca skazanego zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił rażący błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia i mający istotny wpływ na jego treść, a polegający na zasadniczo chybionym uznaniu, iż w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest rzeczywistych i uzasadnionych podstaw do uznania, iż istnieją ważne względy rodzinne przemawiające za udzieleniem skazanemu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności, w sytuacji gdy w rzeczywistości skazany spełnia (co potwierdzają jednoznacznie konsekwentne kolejne decyzje sądowe Sądu Rejonowego w Zgorzelcu udzielające odroczeń wykonywania kary) ważką rolę jedynego faktycznego opiekuna swej ciężko chorej konkubiny S. B. jak też swej matki (po udarze mózgu) i jego rola nie jest do przecenienia, co stało się aktualnie tym bardziej ważkie, że specjalnie sprowadzona właśnie dla wykonywania zastępczo roli opiekunki kobieta mieszkająca w Wielkiej Brytanii właśnie końcem września bieżącego roku wyjechała pozostawiając obie podopieczne samotnie i bez właściwego wsparcia. --- STRONA 2 --- W oparciu o przedstawiony wyżej zarzut wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uwzględnienie wniosku skazanego o udzielenie przerwy w wykonywaniu kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie obrońcy skazanego A. S. nie zasługuje na uwzględnienie. Przerwa w odbywaniu kary pozbawienia wolności jako odstępstwo od zasady bezzwłocznego i ciągłego jej wykonywania może być udzielona jedynie z uwzględnieniem wąsko rozumianych przesłanek ustawowych, do których ustawodawca zalicza: ważne względy rodzinne lub osobiste, powodujące zbyt ciężkie skutki dla skazanego lub jego rodziny (art.153§2 k.k.w.). Ciężar gatunkowy ujemnych skutków osadzenia w zakładzie karnym musi więc być tego rodzaju, że w żaden inny sposób niż udzielenie przerwy nie można im zaradzić. Istotnym jest również by skazany rokował nadzieje, że przerwa zostanie wykorzystana zgodnie z deklarowanym celem. Ustalenia Sądu I instancji, że nie zachodzą warunki określone w art. 153 § 2 k.k.w., które dawałyby podstawę udzielenia przerwy w odbywaniu kary jest prawidłowe. Sąd Apelacyjny w pełni akceptuje motywy zaskarżonego postanowienia, przy czym należy dodać, że ustalenia Sądu Okręgowego w zakresie braku podstaw faktycznych do udzielenia przerwy w karze ( osoby bliskie skazanemu nie są pozbawione możliwości samodzielnej egzystencji, mają też bliską rodzinę, która w razie potrzeby może nieść pomoc) oraz prognozy co do wykorzystania przerwy zgodnie z przeznaczeniem są prawidłowe. Zatem należy stwierdzić, że zażalenie obrońcy skazanego jest jedynie polemiką z prawidłowymi ustaleniami i ocenami Sądu Okręgowego w tym przedmiocie. Sąd Apelacyjny podzielając argumenty podniesione przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia utrzymał je w mocy.