Postanowienie II AKzw 693/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 9 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydz

--- STRONA 1 --- Sygn.akt II AKzw 693/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 9 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Marcin Cieślikowski Protokolant: Beata Kicińska po rozpoznaniu w sprawie skazanego C. B. s.J. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego i skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 17 marca 2014 r., sygn. akt: V 2 Kow 292/14/wz w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk oraz art. 1 §2 i 20 § 3 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. U z a s a d n i e n i e W zażaleniu na odmowę udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia, skazany stwierdził jedynie, że wnosi zażalenie, natomiast uzasadnienie sporządzi po otrzymaniu postanowienia na piśmie. W uzupełnieniu zażalenia obrońca skazanego sformułował następujące zarzuty: 1.obrazę prawa materialnego, a to przepisu art. 77 § 1 k.k. poprzez brak dokonania kumulatywnej oceny wszystkich kryteriów dotyczących możliwości zastosowania instytucji warunkowego przedterminowego zwolnienia zawartych w przedmiotowej regulacji. 2.obrazę prawa materialnego, a to przepisu art. 77 § 1 k.k. poprzez pominięcie przesłanek postawy skazanego oraz jego właściwości i warunków osobistych. --- STRONA 2 --- 3.obrazę prawa materialnego, a to przepisu art. 77 § 1 k.k. w zw. z art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, poprzez przyjęcie znamion przestępstwa (znaczna ilość substancji odurzających) za czynnik wpływający na ocenę dokonaną w prognozie kryminologicznej, w sytuacji gdy okoliczności należące do znamion czynu zabronionego, decydują o jego rodzaju (kwalifikacji prawnej) i znajdują odzwierciedlenie w wyroku skazującym, nie są natomiast podstawą do dokonywania prognozy kryminologicznej. 4.obrazę przepisów postępowania, tj. przepisu art. 7 k.p.k. oraz art. 92 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz brak wyjaśnienia okoliczności w oparciu o całokształt zebranego w niej materiału dowodowego, skutkujące przyjęciem, że w przedmiotowej sprawie: a.prognoza kryminologiczno-społeczna zachowania skazanego w warunkach wolnościowych jest negatywna, w sytuacji gdy treść opinii Zakładu karnego w W. jest jednoznacznie pozytywna, a powołane w niej okolicznościach uzasadniają tezę o resocjalizacji skazanego, b)uprzednia karalność, okoliczności popełnionych przestępstw oraz wcześniejsze korzystanie z warunkowego przedterminowego zwolnienia, wskazują na brak uzasadnienia zastosowania dobrodziejstwa instytucji przedterminowego zwolnienia, c)skazany nie przyznaje się do popełnienia przestępstwa, w sytuacji gdy analiza protokołu z posiedzenia z dnia 17 marca 2014 r. jak również samego wniosku skazanego z dnia 20 stycznia 2014 r. dowodzi, że Cezary Borysławski dostrzega w pełni naganność i bezprawność swojego zachowania oraz wyraża za nie szczerą skruchę, jak również pominięcia: a)wywiadu środowiskowego z dnia 22 listopada 2012 r. dotyczącego skazanego C. B., z którego wynika, że utrzymuje on kontakty z najbliższą rodziną, nie ma natomiast żadnej styczności ze środowiskiem kryminogennym, b)opinii szkolnej z dnia 10 marca 2014 r. z Centrum Kształcenia Ustawicznego w W., dotyczącej podjęcia przez skazanego kursu zawodowego, c)oświadczenia p. E. W., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą „(…)”, dotyczącego propozycji zatrudnienia skazanego w sytuacji jego warunkowego zwolnienia, d)faktu odbywania przez skazanego kary w systemie programowanego oddziaływania, w konsekwencji czego wydano postanowienie o odmowie udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia; 2 --- STRONA 3 --- 5)obrazę przepisów postępowania, tj. przepisu art. 7 k.p.k. oraz art. 92 k.p.k. w zw. z przepisem art. 297 § 4 k.p.k., poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do uznania, że przesłanki do zastosowania względem skazanego warunkowego przedterminowego zwolnienia zostały spełnione, w sytuacji gdy podstawy zastosowania dobrodziejstwa tej instytucji doznały w przedmiotowej sprawie swojej kumulatywnej aktualizacji. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, autor uzupełniającego zażalenie skazanego, wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia, poprzez orzecenie wobec skazanego C. B. warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbywania reszty kary orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Elblągu z dnia 13 sierpnia 2012 r. (II K 45/12). Rozpoznając zażalenie skazanego, a w szczególności jego obszerne uzupełnienie, Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Co do lakonicznego zaskarżenia postanowienia, to autor uzupełnienia zażalenia w ocenie Sądu Apelacyjnego myli się żądając pisemnych motywów postanowienia, wymaganych jak przy wyroku. Kodeks postępowania karnego nie nakładał na sąd oraz inne organy procesowe, szczególnych wymagań co do motywów postanowienia inaczej niż w przypadku wyroków (por. art. 424 § 1 k.pk.). Ustosunkowując się do sformułowanych wyżej zarzutów, Sąd Apelacyjny nie podzielił zarzutów obrazy prawa materialnego. Sąd Okręgowy trafnie sformułował jedynie przesłankę udzielenia warunkowego zwolnienia jaką jest pozytywna prognoza kryminologiczna, co czyni zarzut w pkt 1), zupełnie bezzasadny. W tej sytuacji zarzut określony w pkt 2) pominięcia postaw skazanego oraz jego właściwości i warunków osobistych, jest nietrafny, albowiem powyższe okoliczności są zawarte w prognozie kryminologicznej. Zarzut określony w pkt 3) powołania się na znamiona ustawowego przestępstwa, jest zupełnie chybiony, albowiem Sąd Okręgowy na to się nie powołuje. Nie są także uzasadnione zarzuty określone w pkt 4). Sąd Okręgowy wyraźnie akcentuje, że poprawne zachowanie w warunkach zakładu karnego nie daje jeszcze podstaw do ustalenia, iż także w warunkach wolnościowych będzie się zachowywał bez zarzutów. Takie stanowisko Sądu Okręgowego nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów, a więc nie jest dowolne. Można mieć jedynie zastrzeżenia do tego fragmentu uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, gdy Sąd Okręgowy pisze, że skazany nie przyznaje się do popełnienia przestępstwa w sytuacji gdy na posiedzeniu po odczytaniu wyroku Sądu Okręgowego w Elblągu w sprawie II K 45/12, stwierdził on (cyt.) „ to była wielka głupota z mojej strony. Byłem wtedy pod ścianą. Coś mnie opętało”. Tego rodzaju stwierdzenie świadczy, że nie zaprzecza on swojemu sprawstwu, stara się 3 --- STRONA 4 --- jedynie wykazać, że działał niewpełnej świadomości. W ocenie Sądu Apelacyjnego nie jest to przyznanie się do winy, a jedynie nie zaprzeczenie sprawstwa, co w efekcie można ocenić jako brak krytycznej refleksji co do czynników negatywnych w ustaleniu prognozy kryminologicznej. Na koniec zauważyć należy, że autor dość swobodnie zarzuca obrazę przepisów procesowych, w sytuacji gdy często nie mają zastosowania przy rozpoznawaniu środka odwoławczego od postanowienia (art. 410 k.p.k.), albo są przepisem nie istniejącym w kodeksie postępowania karnego (art. 297 § 4 k.p.k.). Ostatni z cytowanych przepisów ma jedynie dwa § i odnosi się do celów postępowania przygotowawczego, a więc trudno przyjąć, iż miałby on w niniejszym postępowaniu zastosowanie. Reasumując, Sąd Apelacyjny nie podzielił sformułowanych zarzutów zażalenia i akceptując rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie. 4