Postanowienie II AKzw 69/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 69/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Marcin Cieślikowski Protokolant: Marta Markiewicz - Khalouf po rozpoznaniu w sprawie skazanego K. R. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 18 listopada 2013r. (sygn. akt IV Kow 3351/13/wz) w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 18 listopada 2013r. w sprawie o sygn. akt IV Kow 3351/13/wz Sąd Okręgowy w Opolu odmówił skazanemu K. R. udzielenia warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. W ocenie Sądu I instancji prognoza kryminologiczno – społeczna w stosunku do skazanego jest negatywna zwłaszcza z uwagi na: okoliczności popełnionego przestępstwa (działanie pod wpływem, alkoholu), zmienne zachowanie w izoalcji, konieczność prowadzenia dalszych działań penitencjarnych oraz niezakończony proces resocjalizacji. Zażalenie na to postanowienie wniósł skazany. Zarzucił, że uzasadnienie postanowienia Sądu I instancji było ogólnikowe i nie zawierało merytorycznych treści, które mogłyby być podstawą odmowy uwzględnienia jego wniosku o warunkowe zwolnienie. Jednocześnie wskazał, że okoliczności popełnienia przestępstwa, za które odbywa karę były już uwzględnione przy wydaniu wyroku skazującego i przy wymiarze kary, nie powinny być zatem zdaniem skazanego ponownie brane pod uwagę na etapie postępowania wykonawczego. Również nie zakończony proces resocjalizacji, w opinii skazanego, nie jest przeszkodą w udzieleniu mu warunkowego zwolnienia, gdyż może on być kontynuowany w warunkach wolnościowych. Enigmatyczne określenie jego zachowania w zakładzie karnym jako „zmienne” zdaniem skazanego jest dowodem na brak staranności i wnikliwości przy formułowaniu przez Sąd I instancji prognozy kryminologiczno – społecznej. Sąd Okręgowy nie uwzględnił bowiem faktu, że skazany otrzymał wielokrotnie nagrody regulaminowe, w tym zezwolenia na czasowe opuszczenie zakładu karnego. Nadto uczestniczył on w przepustkach, zajęciach kulturalno – oświatowych, także poza terenem zakładu karnego, brał udział w programach terapeutycznych, ukończył w warunkach izolacyjnych liceum ogólnokształcące, a od lutego 2013r. podjął studnia wyższe. --- STRONA 2 --- Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalenia Sądu I instancji odnośnie braku przesłanki materialnej w przedmiocie udzielenia skazanemu K. R. warunkowego przedterminowego zwolnienia, są prawidłowe. Podniesione przez skazanego argumenty w postaci możliwości kontynuowania procesu resocjalizacji w warunkach wolnościowych są trafne, to jednak odnośnie jego osoby nie znajdują uzasadnienia. Warunkowe zwolnienie jest swojego rodzaju nagrodą za „wzorowe” zachowanie w zakładzie karnym, przy czym podstawą oceny postawy skazanego musi być ogół okoliczności zaistniałych podczas całego okresu odbywania przez niego kary. Tymczasem postawa skazanego w izolacji jest zmienna. Na początku odbywania kary naruszał on wielokrotnie regulamin jednostki, a ranga przekroczeń dyscyplinarnych była tak znaczna, że dwukrotnie ukarano go najsurowszą z kar dyscyplinarnych. Wprawdzie obecnie przejawia on formy zaangażowania w proces resocjalizacji i prawidłowo korzysta z czasowych zezwoleń na opuszczenie zakładu karnego, jednakże w dalszym ciągu nie może ustrzec się przed naruszaniem regulaminu jednostki (ostatni raz w lutym 2013r.). Powrót do naruszania regulaminu jednostki na tak zaawansowanym etapie wykonywania kary dowodzi zaburzeń w procesie resocjalizacji skazanego. Pomimo wykazywania zaangażowania w proces resocjalizacji nie można przyjąć, że zaszły w jego postawie stabilne zmiany, które uzasadniałyby założenie, że po opuszczeniu zakładu karnego, tym razem nie powróci on do łamania porządku prawnego. Powyższe przejawy zaangażowania muszą bowiem zostać połączone z konsekwentnym przestrzeganiem regulaminu jednostki penitencjarnej, by uzasadnione stało się skorzystanie z warunkowego zwolnienia. Nie można przy tym podzielić stanowiska skazanego, że okoliczności popełnienia przestępstwa, za które odbywa on karę (nasilenie agresji, bezwzględność i działanie pod wpływem alkoholu), powinny pozostawać obojętne dla rozstrzygnięcia w przedmiocie warunkowego zwolnienia. Analizując cechy charakteru, które ujawniły się w okolicznościach popełnionego przestępstwa, można bowiem poczynić realne ustalenia odnośnie możliwości powrotu skazanego do naruszania porządku prawnego i popełnienia kolejnego przestępstwa po opuszczeniu zakładu karnego. W przypadku skazanego zdaniem obawa ta jest w dalszym ciągu realna. Sąd Okręgowy zasadnie uznał, iż nie ma obecnie podstaw do wysnucia pozytywnej prognozy społeczno – kryminologicznej wobec K. R.. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny postanowił, jak na wstępie. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.