Postanowienie II AKzw 688/09

--- STRONA 1 --- | Sygn. akt II AKzw 688/09 < POSTANOWIENIE Dnia 12 sierpnia 2009 r. - Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący — Sędzia S.A. Andrzej Kaczmarek Protokolant — sekr. sąd. Maria Kraska przy udziale Leopolda Piętala prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie N. S. skazanego za przestępstwa z art. 264 $3 k.k. i in. 4 zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Zamościu z dnia 19 czerwca 2009 r. w przedmiocie odmowy warunkowego zwolnienia z odbycia kary pozbawienia wolności s: na podstawie art. 437 $ 1 k.p.k.i art. 624 8 1 k.p.k. w zw. zart. 18 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy adw. W. W. — Kancelaria Adwokacka w L. kwotę 146,40 (sto czterdzieści sześć 40/100) złotych tytułem obrony sprawowanej z urzędu w postępowaniu odwoławczym; III. zwolnić skazanego N. S. od wydatków za postępowanie odwoławcze i określić, że ponosi je Skarb Państwa. Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Zamościu odmówił N. S. udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności z uwagi na brak dodatniej prognozy kryminologicznej co do zachowania się skazanego na wolności. Postanowienie powyższe zaskarżył obrońca skazanego, zarzucając błędną ocenę okoliczności jakie generalnie mają wpływ na rozstrzygnięciu o udzieleniu warunkowego zwolnienia, a mianowicie pominięcie, że w istocie skazanemu powinna towarzyszyć pozytywna prognoza co do zgodnego z prawem zachowania się w przyszłości, mimo niewykonania w całości w stosunku do N. S. orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności. . Wskazując na powyższe wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie wniosku skazanego .o udzielenie warunkowego przedterminowego zwolnienia od odbywania pozostałej do odbycia kary pozbawienia wolności, bądź * uchylenie tegoż postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył, co następuje: --- STRONA 2 --- 2 Zażalenie, jako oczywiście bezzasadne, na uwzględnienie nie zasługuje. Na wstępie należy podnieść, iż zażalenie nie spełnia wymogów formalnych wymienionych w art. 427 8 2 k.p.k.. Wskazany wyżej przepis nakłada bowiem wymóg wskazania w treści środka odwoławczego zarzutów stawianych rozstrzyg- nięciu, jeżeli pochodzi ono od fachowego podmiotu. Przy czym przez zarzut rozumieć tu należy nie tylko samo odwołanie się do określonego powodu uchylenia lub zmiany orzeczenia, lecz skonkretyzowanie, o jakie naruszenie (w rozumieniu względnych z art. 438 k.p.k. lub bezwzględnych wymienionych. w art. 439 $ 1 k.p.k. przyczyn odwoławczych) chodzi, a czego obrońca nie uczynił. Wskazana wada środka odwoławczego nie uniemożliwiała jednak kontroli odwoławczej zaskarżonego postanowienia. Treść zarzutu pozwala bowiem na wysnucie wniosku, iż obrońca zarzuca błąd w ustaleniach faktycznych. Tak rozumiany zarzut jest zaś skuteczny tylko wówczas, gdy skarżący wykaże konkretne uchybienia w ocenie materiału, dowodowego, jakich dopuścił się sąd I instancji. Obrońca na powyższe nie wskazuje, ograniczając się jedynie do przedstawienia własnego, nieliczącego się z dyrektywami wymienionymi w art. 7 k.p.k., odmiennego od sądu okręgowego stanowiska, co do prognozy społeczno — kryminologicznej wobec osoby skazanego. Jednocześnie skarżący nie powołał się na żadne istotne z punktu widzenia art. 77 $ 1 k.k. okoliczności korzystne dla skazanego, które mogłyby prowadzić do uwzględnienia zażalenia. Odnosząc się zatem do wywodów obrońcy, zawartych w uzasadnieniu zażalenia, należy wyjaśnić, iż o udzielenie warunkowego zwolnienia decyduje pozytywna prognoza społeczno-kryminologiczna (prognoza co do funkcjonowania skazanego w warunkach wolnościowych), nie zaś prognoza penitencjarna (prognoza co do dalszego funkcjonowania skazanego w zakładzie karnym). Prognozę społeczno - kryminologiczną formułuje zaś samodzielnie sąd penitencjarny, w oparciu o okoliczności wymienione w art. 77 8 1 k.k. i nie jest związany w tym zakresie stanowiskiem administracji jednostki penitencjarnej. "Tymczasem analiza okoliczności obrazujących postawę prezentowaną przez skazanego w zakładzie karnym, jak i przed osadzeniem w jednostce penitencjarnej, pozwala na podzielenie wniosku sądu okręgowego, iż prognoza co do przestrzegania przez N. S. porządku prawnego jest negatywna. I tak zachowanie skazanego w jednostce penitencjarnej jest jedynie przeciętne (był raz karany dyscyplinarnie i raz nagradzany regulaminowo). Pozytywnie nie można również ocenić postawy prezentowanej przez skazanego na wolności. Godzi się bowiem przypomnieć, iż N. S. był już uprzednio karany za przestępstwa przeciwko mieniu i odbywał karę pozbawienia wolności, z której został warunkowo przedterminowo zwolniony.Wymieniony środek probacyjny --- STRONA 3 --- 3 nie przyniósł jednak trwałych zmian w podejściu skazanego” do porządku | prawnego, o czym świadczy popełnienie przez niego kolejnych przestępstw w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Powyższe fakty świadczą o znacznej demoralizacji skazanego, który w łamaniu prawa upatruje szansy na szybkie wzbogacenie się. Analiza postawy prezentowanej przez skazanego w jednostce penitencjarnej nie pozwala zaś uznać, iż w jego osobowości doszło do wykształcenia i ugruntowania pozytywnych cech. W świetle powyższych okoliczności, trzeba zgodzić się z sądem I instancji, iż brak jest podstaw do sformułowania wniosku, że skazany po opuszczeniu zakładu karnego będzie przestrzegał porządku prawnego i nie popełni ponownie przestępstwa. Tym samym należy podzielić tezę, że dalsza resocjalizacja N. S. winna odbywać się w warunkach izolacyjnych. W tym stanie rzeczy - wobec bezzasadności zażalenia, - zaskarżone postanowienie należało utrzymać w mocy. Rozstrzygnięcie o zasądzeniu na rzecz obrońcy wynagrodzenia za czynności wykonane z urzędu w postępowaniu odwoławczym uzasadnia art. 29 ust. 1 ustawy prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2002 r., Nr 123, poz. 1058 z późn. zm.) w zw. z 8 15 pkt. 3 w zw. 8 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r., nr 163, poz. 1348 ze zm.). Z uwagi na trudną sytuację materialną skazanego, niezatrudnionego odpłatnie w zakładzie karnym i nie posiadającego do dyspozycji żadnych środków, należało uznać, iż uiszczenie wydatków związanych z postępowaniem odwoławczym byłoby dla niego zbyt uciążliwe. Dlatego też, na zasadzie art. 624 8 1 k.p.k. w zw. z art. 1 $ 2 k.k.w. trzeba było zwolnić go od ich zapłaty, określając jednocześnie, że ponosi je Skarb Państwa. Z tych wszystkich względów Sad Apelacyjny w Lublinie orzekł, jak na wstępie.