Postanowienie II AKzw 68/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 68/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący-Sędzia Sądu Apelacyjnego Grzegorz Kapera Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez skazanego J. W. na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 18 listopada 2013r. (sygn. akt IV Kow 2002/13/pr) w przedmiocie przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podst. art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Opolu postanowieniem z dnia 18 listopada2013r. odmówił skazanemu udzielenia przerwy w odbywaniu kar pozbawienia wolności. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył skazany zaskarżając je w całości. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie skazanego J. W. na uwzględnienie nie zasługuje. Analizując argumenty przedstawione przez skazanego pod kątem wystąpienia na gruncie sprawy przesłanek fakultatywnego udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, wymienionych w przepisie art. 153 § 2 k.k.w., Sąd Okręgowy uznał, że po stronie skazanego J. W. nie zachodzą ważne okoliczności natury rodzinnej, które mogłyby warunkować zastosowanie względem niego przedmiotowej instytucji. Przekonanie to, w świetle trafnie poczynionych ustaleń faktycznych, należy podzielić. --- STRONA 2 --- Osadzenie celem odbycia kary pozbawienia wolności zawsze wywołuje pewne ujemne konsekwencje dla rodziny skazanego. Nie można jednak zapomnieć, iż są to naturalne konsekwencje izolacji więziennej. Osoba popełniająca przestępstwa musi liczyć się z tym, że będzie musiała ponieść za swoje czyny przewidzianą prawem karę, która może stanowić dolegliwość nie tylko dla niej, ale również dla jej rodziny (postanowienie SA w Lublinie z dnia 12 grudnia 2007 r., II AKzw 939/07, KZS 2008/5/96). Podkreślenia wymaga także fakt, że ciężar gatunkowy ujemnych konsekwencji osadzenia w zakładzie karnym, mogący skutkować udzieleniem przerwy, musi stanowić sytuację szczególną, taką, której poprawienie może nastąpić wyłącznie przez obecność skazanego i jego osobiste starania (tak Sąd Apelacyjny w Krakowie w postanowieniu z dnia 13 września 2001 r., II AKz 326/01, KZS 2001, z. 9, poz. 21). Podzielić należy ustalenia poczynione przez Sąd I instancji, że sytuacja finansowa konkubiny skazanego jest trudna, jednakże nie ma ona charakteru wyjątkowego i nie mieści się w pojęciu ważnych przesłanek przemawiających za udzieleniem skazanemu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Nie można również pominąć okoliczności, że przerwa w odbywaniu kary pozbawienia wolności ma charakter celowy i rozważając zasadność jej udzielenia sąd winien mieć na uwadze fakt, czy skazany wykorzysta przerwę zgodnie z jej przeznaczeniem. Przy uwzględnieniu wskazanych okoliczności stanowisko Sądu Okręgowego o braku podstaw do udzielenia skazanemu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności, należało w pełni zaaprobować. Mając powyższe na uwadze należało zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.