Postanowienie II AKzw 676/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 25 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wyd

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 676/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 25 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – Sędzia S.A. Bohdan Tracz Protokolant – sekr. sąd. Maria Kraska przy udziale Wiesława Greszty – prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie S. Z. skazanego za przestępstwa z art. 157 § 1 k.k. i inne zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 12 maja 2014 r. w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. p o s t a n a w i a I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego w całości od zapłaty wydatków postępowania odwoławczego i określić, że ponosi je Skarb Państwa. U z a s a d n i e n i e Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy odmówił skazanemu udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia uznając, iż w dalszym ciągu konieczne jest kontynuowanie procesu resocjalizacji skazanego w warunkach więziennych (k.12). Postanowienie powyższe zaskarżył obrońca skazanego, który zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych wniósł o zmianę tego postanowienia i udzielenie skazanemu warunkowego zwolnienia (k.19). Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Rozważając okoliczności dotyczące osoby skazanego przez pryzmat przesłanki określonej w przepisie art. 77 § 1 k.k., Sąd Okręgowy prawidłowo skonstatował, iż aktualnie nie jest możliwe sformułowanie względem S. Z. pozytywnej prognozy społeczno-kryminologicznej. Brak jest bowiem podstaw do --- STRONA 2 --- twierdzenia, aby w postawie czy osobowości skazanego zaszły jakiekolwiek trwałe, pozytywne zmiany, by można było mówić o pozytywnej prognozie. Na wstępie należy podkreślić, że formułując prognozę społeczno- kryminologiczną należy ocenić czy okoliczności wymienione w art.77 § 1 k.k. - oceniane łącznie - dają podstawę do wyprowadzenia wniosku, że pomimo nieodbycia w całości kary skazany jest gotowy do opuszczenia zakładu karnego i daje gwarancję poprawnego zachowania na wolności. Sąd I instancji prawidłowo odniósł się do tych okoliczności i trafnie uznał, że zachowanie skazanego pomimo długiego okresu pobytu w warunkach izolacji więziennej nie uległo poprawie, zaś ilość czynników negatywnych mających znaczenie dla formułowania prognozy społeczno-kryminologicznej jest zdecydowanie większa od tych pozytywnych. Jak wynika z opinii o skazanym (k.6) deklaruje on przynależność do podkultury więziennej, swoim zachowaniem stwarza szereg problemów natury dyscyplinarnej, właściwie nie przestrzega regulaminu wykonywania kary pozbawienia wolności. Dodać też trzeba, że skazany dotychczas nie korzystał z systemu przepustkowego. Istotne znaczenie dla postawienia prognozy ma również fakt odbywania kary w systemie zwykłym i brak jakiegokolwiek zainteresowania aktywnym włączeniem się w proces resocjalizacji. W tym kontekście należy podkreślić, że skazany wykazuje zupełnie bezkrytyczną postawę wobec dotychczasowego trybu życia, ocenia je wyłącznie przez pryzmat własnych konsekwencji prawnych z tym związanych, co dowodzi, że jest osobą wysoce zdemoralizowaną. Powyższe wskazuje, iż nie można przyjąć, że proces resocjalizacji w warunkach izolacyjnych został już zakończony i może być skutecznie kontynuowany w warunkach wolnościowych. Porównując zachowanie skazanego przed osadzeniem w zakładzie karnym do aktualnie prezentowanych postaw, brak jest przesłanek do przyjęcia, że w jego osobowości zaszły jakiekolwiek pozytywne zmiany, które dawałyby podstawę do sformułowania względem niego pozytywnej prognozy społeczno- kryminologicznej. Orzeczenie o wydatkach związanych z postępowaniem odwoławczym Sąd wydał w oparciu o art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. uznając, iż ze --- STRONA 3 --- względu na trudną sytuację majątkową skazanego ich uiszczenie byłoby dla niego zbyt uciążliwe. Mając powyższe na względzie Sąd Apelacyjny, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.