Postanowienie II AKzw 672/10

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 672/10 | POSTANOWIENIE Ę Dnia 25 sierpnia 2010 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący — Sędzia S.A. Beata Siewielec Protokolant — sekr. sąd. Maria Kraska przy udziale prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie Cezarego Maja po rozpoznaniu w sprawie P. R. F skazanego za przestępstwo z art. 178a $ 1 k.k. i inne zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 18 czerwca 2010 r. w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 $ 1 k.p.k., art. 624 $ 1 k.p.k. w zw. z art. 1 $ 2 k.k.w. postanawia: L utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić w całości skazanego od zapłaty wydatków postępowania odwoławczego i określić, że ponosi je Skarb Państwa. - Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Radomiu odmówił P. R. udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skazany, który nie precyzując zarzutów odwoławczych wniósł w istocie o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie mu warunkowego zwolnienia. Skazany powołał się na trudną sytuację rodzinną. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Rozważając okoliczności dotyczące osoby skazanego przez pryzmat przesłanki określonej w przepisie art. 77 $ 1 k.k., Sąd Okręgowy prawidłowo skonstatował, iż na obecnym etapie wykonywania kary nie jest możliwe postawienie względem skazanego pozytywnej prognozy społeczno — kryminologicznej. Samo bowiem spełnienie przesłanek formalnych do ubiegania się o warunkowe zwolnienie nie stwarza przesłanki do jego udzielenia, w sytuacji, gdy wobec skazanego brak jest podstaw do uznania, że w należyty sposób będzie przestrzegał porządku prawnego. . Zachowanie skazanego podczas odbywania kary pozbawienia wolności ocenić należy jako przeciętne. Był on zarówno nagradzany jak i karany dyscyplinarnie. W czasie odbywania kary skazany nie uczestniczy w systemie przepustowym, nie pracuje w zakładzie karnym z uwagi na brak zainteresowania z jego strony. --- STRONA 2 --- 2 Zwrócić należy uwagę, że oprócz regulaminowego co do zasady zachowania, skazany nie wyróżnia się niczym szczególnym, co dawałoby podstawę do twierdzenia, że można sformułować wobec niego pozytywną prognozę społeczno- kryminologiczną. : 'W szczególności skazany nie angażuje się w proces resocjalizacji, karę odbywa w systemie zwykłym i nie widzi potrzeby jego zmiany. Od osadzonego ubiegającego się o udzielenie warunkowego zwolnienia oczekiwać należy szczególnego zaangażowania i aktywności w kierunku zmiany osobowości i dotychczasowego trybu życia. Jedną z form dążenia do dokonania tego rodzaju zmian jest odbywanie kary w systemie programowanego oddziaływania. Skazany odbywający karę w takim systemie ma * bowiem możliwość dokonania wglądu w dotychczasowe postępowanie i jego przeanalizowanie. Służą ku temu różnorodne metody i środki, za pomocą których umożliwia się osobom osadzonym podjęcie kroków zmierzających do zmiany osobowości i sposobu postrzegania obowiązujących norm. Skazany jednak nie wyraził zgody na odbywanie kary w takim systemie, co jest wynikiem braku zaangażowania w proces resocjalizacji i świadczy o tym, że skazany w istocie ma na celu jedynie odbycie kary, a nie dokonanie zmian w swojej osobowości i postawie. Powyższe wskazuje, że nic można przyjąć, że proces tesocjalizacji w warunkach izolacyjnych został już zakończony i może być skutecznie kontynuowany w warunkach wolnościowych. Porównując zachowanie skazanego przed osadzeniem w zakładzie karnym do aktualnie prezentowanych postaw, brak jest przesłanek do przyjęcia, że w jego osobowości zaszły ugruntowane zmiany, które dawałyby podstawę do sformułowania względem niego pozytywnej prognozy społeczno- kryminologicznej. Orzeczenie o wydatkach związanych z postępowaniem odwoławczym Sąd wydał w oparciu o art. 624 $ 1 k.p.k. w zw. z art. 1 2 k.k.w. uznając, iż ze względu na sytuację majątkową skazanego ich uiszczenie przez niego byłoby zbyt uciążliwe. Mając powyższe na względzie Sąd Apelacyjny, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.