Postanowienie II AKzw 671/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 25 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydzi

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 671/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 25 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – Sędzia S.A. Bohdan Tracz Protokolant – st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale Wiesława Greszty - prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie internowanego C. G zażalenia wniesionego przez obrońcę internowanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 27 maja 2014 r. w przedmiocie dalszego stosowania środka zabezpieczającego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. i art.624 § 1 k.p.k. w zw. z art.1 § 2 k.k.w. p o s t a n a w i a I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić C. G. w całości od zapłaty wydatków za postępowanie odwoławcze i określić, że ponosi je Skarb Państwa. U z a s a d n i e n i e Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Lublinie uznał, że w dal- szym ciągu zachodzi potrzeba stosowania wobec C. G. środka zabezpieczającego w postaci umieszczenia go w zamkniętym szpitalu psychiatrycznym. Powyższe posta- nowienie zaskarżył obrońca internowanego, który zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i orzeczenie o zwolnie- niu internowanego z zakładu zamkniętego ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania do Sądu I instan- cji. Sąd Apelacyjny Lublinie zważył, co następuje: --- STRONA 2 --- Zażalenie nie jest zasadne i na uwzględnienie nie zasługuje. Argumentacja zawarta we wniesionym środku odwoławczym pomija spostrzeżenia i wnioski zawarte w opinii biegłych sporządzonej dla potrzeb niniejszej sprawy i stanowi wyłącznie polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu. Konieczność dalszego wykonywania wobec C. G. środka zabezpieczającego nie budzi wątpliwości. O słuszności powyższego twierdzenia świadczy analiza zgromadzonej w sprawie dokumentacji medycznej dotyczącej stanu zdrowia psychicznego internowanego. We wspomnianej wyżej opinii, sporządzonej 16 kwietnia 2014r. (k. 1103- 1106) stwierdzono u C. G. chorobę psychiczną w postaci uporczywych zaburzeń urojeniowych. Wprawdzie od dłuższego czasu nie obserwuje się u internowanego pogorszenia stanu zdrowia, w szczególności nie prezentuje on zachowań agresywnych, to jednak - zdaniem biegłych w dalszym ciągu konieczne jest jego leczenie w warunkach zamkniętych. Bez wątpienia jest on osobą chorą psychicznie, pomimo kilkumiesięcznego leczenia nadal występują u niego treści urojeniowe. Poza tym jest on nadal niekrytyczny w stosunku do wypowiadanych treści, nie uzyskano ani poprawy wglądu w proces chorobowy ani też nie uzyskano pełnej remisji objawów. Biegli zgodnie uznali, że internowany nie jest w stanie samodzielnie funkcjonować w warunkach wolnościowych. W aktualnym stanie zdrowia psychicznego internowany nadal wymaga leczenia w warunkach oddziału psychiatrii. Wymienione wyżej okoliczności w powiązaniu z postawą, jaką prezentuje internowany, mianowicie brak wglądu w proces chorobowy, niedostrzeganie związku występujących u niego objawów chorobowych z popełnionymi czynami zabronionymi, pozwala wnioskować, że w dalszym ciągu istnieje wysokie prawdopodobieństwo popełnienia przez C. G. czynów o podobnym charakterze do tego, który spowodował wydanie orzeczenia o umieszczeniu go w zakładzie psychiatrycznym. Odnosząc się do wniosku autora zażalenia odnośnie uchylenia postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania należy podkreślić, że nie ma ku temu żadnych podstaw. Faktem jest, że opinia sporządzona przez biegłych psychiatrów dla potrzeb niniejszej sprawy jest niemal identyczna w treści z opinią sporządzoną poprzednio, co rzecz jasna nie powinno mieć miejsca, tym niemniej nie dyskwalifikuje to jej wartości i przydatności dla niniejszej sprawy. Powielenie wniosków i konkluzji zawartych w 2 --- STRONA 3 --- poprzedniej opinii oznacza, że stan zdrowia psychicznego internowanego nie zmienił się i w dalszym ciągu konieczne jest jego leczenie w warunkach zamkniętych. W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia zaskarżone postanowienie należało utrzymać w mocy. O wydatkach za postępowanie odwoławcze Sąd orzekł na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. uznając, iż ze względu na sytuację majątkową inter- nowanego ich uiszczenie byłoby dla niego zbyt uciążliwe. Z tych wszystkich względów Sąd Apelacyjny w Lublinie orzekł jak wyżej 3