Postanowienie II AKzw 669/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 25 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydzi

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 669/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 25 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – Sędzia S.A. Bohdan Tracz Protokolant – st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale Wiesława Greszty - prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie A. C. skazanego za przestępstwo z art. 148 § 1 k.k. i inne zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 22 maja 2014 r. w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w odbywaniu kary na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1§ 2 k.k.w. p o s t a n a w i a I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego w całości od zapłaty wydatków za postępowanie odwoławcze i określić, że ponosi je Skarb Państwa. U z a s a d n i e n i e Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy odmówił skazanemu udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności uznając, że względy osobiste, na jakie powoływał się skazany we wniosku nie uzasadniają jej udzielenia (k.18). Powyższe postanowienie zaskarżył skazany, który nie precyzując żadnych zarzutów wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i udzielenie mu przerwy w --- STRONA 2 --- karze. W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że jedynie na wolności może uregulować sprawy związane z lokalem mieszkalnym oraz spłatą zadłużenia (k.19). Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie skazanego jest bezzasadne i na uwzględnienie nie zasługuje. Trafnie Sąd Okręgowy uznał, że nie istnieją powody, dla których udzielenie skazanemu przerwy byłoby konieczne. W sprawie niniejszej przedmiotem rozważań było udzielenie przerwy z uwagi na deklarowaną przez skazanego potrzebę podjęcia działań zmierzających do zatrzymania lokalu mieszkalnego (socjalnego) oraz zgromadzenia funduszy pozwalających na spłatę zadłużenia z tytułu czynszu. Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że aktualnie prowadzone są czynności zmierzające do odzyskania lokalu zajmowanego przez skazanego przed jego osadzeniem w zakładzie karnym. Głównym najemcą przedmiotowego lokalu była nieżyjąca już matka skazanego. W związku z zaległościami czynszowymi sięgającymi obecnie kwoty niespełna 50 tysięcy złotych Zarząd Nieruchomości Komunalnych wszczął eksmisję. Oczywiście jako osoba najbliższa dla głównego najemcy skazany miałby prawo ubiegania się o wstąpienie w stosunek najmu ale pod warunkiem całkowitego uregulowania należności. To, z przyczyn zupełnie obiektywnych nie jest możliwe. Skazany nie posiada dochodów ani oszczędności pozwalających na uregulowanie tak wysokiego zadłużenia. W chwili obecnej udzielenie skazanemu przerwy nie znajduje zatem żadnego uzasadnienia. Końcowo wskazać trzeba, że przerwa jest wyjątkiem od zasady odbycia kary w całości. Wobec tego jej udzielenie jest możliwe jedynie w sytuacjach szczególnych, na tyle wyjątkowych, że obecność skazanego na wolności jest absolutnie konieczna, a nie jedynie wskazana dla realizacji określonych celów. O wydatkach za postępowanie odwoławcze Sąd orzekł na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. uznając, iż ze względu na sytuację majątkową skazanego ich uiszczenie byłoby dla skazanego zbyt uciążliwe. Mając na uwadze powyższe, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku skazanego, zaskarżone postanowienie należało utrzymać w mocy. 2 --- STRONA 3 --- 3