Postanowienie II AKzw 668/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 11 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydzi

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 668/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 11 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – Sędzia S.A. Elżbieta Jóźwiakowska Protokolant – st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale Zbigniewa Nowosada prokuratora Prokuratury Okręgowej w Zamościu del. do Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie A. M. skazanemu za przestępstwo z art. 178 a § 4 k.k. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Zamościu z dnia 16 maja 2014 roku w przedmiocie odmowy zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. p o s t a n a w i a: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zasądzić od skazanego A. M. 20 (dwadzieścia) złotych tytułem wydatków za postępowanie odwoławcze. U z a s a d n i e n i e Wskazanym wyżej postanowieniem Sąd Okręgowy w Zamościu odmówił skazanemu A. M. udzielenia zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. Rozstrzygnięcie to zaskarżył skazany, zarzucając, że orzeczenie zostało wydane w oparciu o błędne ustalenia faktyczne, a mianowicie, iż zezwolenie na odbywanie kary pozbawienia wolności we wskazanym systemie nie spełni jej celów wychowawczych zarówno w stosunku do osoby skazanego, jak również w zakresie kształtowania --- STRONA 2 --- świadomości prawnej społeczeństwa, w sytuacji gdy właściwa ocena postępowania skarżącego i sytuacji w jakiej się znajduje winna optować za udzielaniem skazanemu zgody na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Rozważając wniosek skazanego w kontekście okoliczności określonych w przepisie art. 6 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego (tekst jedn. Dz U. z 2010 r., Nr 42, poz. 960 ze zm.) Sąd Okręgowy w Zamościu poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, które doprowadziły do słusznego wniosku, iż ta forma kary nie jest wystarczająca dla osiągnięcia wobec A. M. jej celów. Przekonania tego nie dewaluuje argumentacja zażalenia, która sprowadza się de facto do ogólnikowej polemiki z zaskarżonym stanowiskiem. Słusznie bowiem eksponuje sąd I instancji wielokrotną karalność skazanego, jako okoliczność wyłączającą pozytywne prognozowanie odnośnie realizacji wobec niego celów kary - w razie wykonywania jej w systemie dozoru elektronicznego. Przypomnieć bowiem trzeba, że A. M., pomimo dosyć młodego wieku (… lat) - był dotychczas czterokrotnie karany za przestępstwa, w tym trzykrotnie na kary wolnościowe (grzywna samoistna oraz dwukrotnie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania). Przedstawione wyżej racje nie pozostawiają wątpliwości, że wyżej wymieniony jest sprawcą niepoprawnym, osobą zdemoralizowaną, którego kary wolnościowe nie były w stanie wdrożyć do przestrzegania porządku prawnego. W przedstawionym wyżej stanie rzeczy wyrażenie zgody na odbywanie przez A. M. kary w systemie dozoru elektronicznego umacniałoby u niego poczucie bezkarności, jak też nie sprzyjałoby kształtowaniu świadomości prawnej społeczeństwa. Przekonanie to należy sformułować bez względu na ostateczny wynik kolejnego toczącego się przeciwko skazanemu postępowania karnego, w którym jest on oskarżony o popełnienie ponownie przestępstwa z art. 178 a § 4 k.k. Tezy tej nie jest również w stanie skutecznie zanegować argumentacja zawarta w zażaleniu, która jest oczywiście chybiona w zakresie, w którym odwołuje się do genezy konfliktów skazanego z prawem (alkoholizm w rodzinie, trudne warunki materialne) oraz skutków nadużywania alkoholu (liczne problemy zdrowotne skazanego). 2 --- STRONA 3 --- Również jego deklaracje, że zrozumiał naganność swojego dotychczasowego postępowania oraz zapewnienie, iż zamierza postawę tę zmienić (zakładając nawet iż są one szczere, a nie jedynie obliczone na uzyskanie korzystnego orzeczenia w niniejszej sprawie) - nie mogą prowadzić do uwzględnienia zażalenia. Refleksję skazanego, w świetle całokształtu ujawnionych wyżej okoliczności należy bowiem uznać za zdecydowanie spóźnioną, w sytuacji gdy Andrzej Marcola, w reakcji na kolejne popełniane przez niego przestępstwa otrzymywał szansę na resocjalizacją w warunkach wolnościowych, co jednak nie przewartościowało jego negatywnego stosunku do obowiązku przestrzegania norm prawnych. Ponadto godzi się zauważyć, że skazany karę w systemie dozoru elektronicznego miałby wykonywać w miejscu swojego zamieszkania, a zatem w środowisku osób nadużywających alkoholu (matka, wuj ) - dla niego kryminogennym. Zatem w niniejszych realiach to wyłącznie izolacja penitencjarna skazanego winna stanowić czynnik korzystny dla realizacji jego dalszych planów życiowych („odseparowanie się od rodzinny która – jak twierdzi wywiera na niego destrukcyjny wpływ), będzie ona nadto gwarantowała zachowanie przez skazanego abstynencji alkoholowej. Z tych też przyczyn Sąd Apelacyjny w Lublinie, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Obciążenie skazanego wydatkami związanymi z postępowaniem odwoławczym, w wysokości ustalonej stosownie do brzmienia § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz.U. Nr 108, poz. 1026 ze zm.), nastąpiło na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Kierując się powyższymi względami Sąd Apelacyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu. 3