Postanowienie II AKzw 666/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 16 czerwca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydz

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 666/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 16 czerwca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie skazanego D. B. s. J. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 25 marca 2014r. (sygn. akt IV Kow 619/14/pr) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. U z a s a d n i e n i e Postanowieniem z dnia 25 marca 2014r. w sprawie o sygn. akt IV Kow 619/14/pr Sąd Okręgowy w Opolu odmówił D. B. przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, wskazując iż nie zachodzą przesłanki z art. 153 § 2 kkw do jej udzielenia. Sytuacja osób najbliższych skazanego, choć trudna, jest bowiem stabilna. Dysponują oni środkami utrzymania i mają zapewnione miejsce zamieszkania. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył obrońca skazanego zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, a polegający na przyjęciu, iż nie istnieją przesłanki do udzielenia skazanemu przerwy w karze. --- STRONA 2 --- Wskazując na powyższą argumentację skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie skazanemu przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, ewentualnie – o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalenia Sądu Okręgowego, że nie zachodzą warunki z art. 153 § 2 kkw, które uzasadniałyby udzielenie D. B. przerwy w odbywaniu kary, są prawidłowe. Przerwa w karze może być udzielana w sytuacjach wyjątkowych, przewidzianych w art. 153 § 2 kkw jedynie wówczas, gdy zachodzą ważne względy rodzinne lub osobiste uzasadniające potrzebę obecności skazanego w warunkach wolnościowych, a przy tym jedynie poprzez jego osobiste działania można zrealizować zadeklarowane przez niego w trakcie przerwy cele. W przypadku D. B. żadna z tych przesłanek nie zachodzi. Osoby najbliższe skazanego mają zapewnione środki utrzymania, wystarczające do zaspokojenia podstawowych potrzeb. Nadto nie można tracić z pola widzenia, że syn skazanego wykonuje obecnie zatrudnienie. Jego stan zdrowia nie jest zatem przeszkodą na tyle istotną, by uniemożliwiała mu normalne funkcjonowanie i pomoc materialną członkom rodziny. Także położenie zdrowotne żony D. B. nie może stanowić uzasadnionej podstawy skorzystania przez skazanego z przerwy w karze. W pierwszej kolejności wskazać należy, że stan zdrowia żony skazanego nie został w żaden sposób udokumentowany. Nadto nie posiada ona konkretnych planów leczenia odnośnie terminu i miejsca przeprowadzenia zabiegu operacyjnego. Udzielenie obecnie skazanemu przerwy na ten cel byłoby zatem bezprzedmiotowe. Mając powyższe na uwadze zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego, jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.