Postanowienie II AKzw 666/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 11 czerwca 2013 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydzi

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 666/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 11 czerwca 2013 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – Sędzia S.A. Elżbieta Jóźwiakowska Protokolant – st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale Zbigniewa Nowosada prokuratora Prokuratury Okręgowej w Zamościu del. do Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie K. D. skazanego za przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 20 maja 2014 r. o odmowie udzielenia zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. p o s t a n a w i a: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zasądzić od skazanego K. D. na rzecz Skarbu Państwa 20 zł (dwadzieścia złotych) tytułem wydatków za postępowanie odwoławcze. U z a s a d n i e n i e Wskazanym wyżej postanowieniem Sąd Okręgowy w Lublinie nie uwzględnił wniosku skazanego K. D. o udzielenie zezwolenia na odbycie w systemie dozoru elektronicznego kary pozbawienia wolności. Rozstrzygnięcie to zaskarżył skazany domagając się w istocie jego zmiany i udzielenia zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. W uzasadnieniu podniósł, że jego zachowanie uległo poprawie. Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. --- STRONA 2 --- Rozważając wniosek skazanego K. D. pod kątem okoliczności określonych w przepisie art. 6 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego (tekst jedn. Dz U. z 2010 r., Nr 42, poz. 960 ze zm.) Sąd Okręgowy w Lublinie uznał, że ta forma kary nie jest wystarczająca dla osiągnięcia celów kary wobec skazanego. Przekonanie to wynika z prawidłowych ustaleń faktycznych, zostało logicznie i przekonująco uzasadnione, a zatem nie może zostać podważone argumentacją zawartą w środku odwoławczym. Analiza okoliczności obrazujących dotychczasowe funkcjonowanie skazanego w warunkach wolnościowych, w tym w ramach środków probacyjnych, jak też jego dotychczasowy stosunek do przestrzegania obowiązującego porządku, doprowadziła do sformułowania prawidłowego wniosku, że stopień demoralizacji skazanego przemawia za jego osadzeniem w zakładzie karnym. Przypomnieć bowiem trzeba, że stosowany wobec niego środek probacyjny w postaci kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania okazał się nieskuteczny – wykonanie tej kary zostało zarządzone wobec popełnienia przez skazanego w okresie próby przestępstwa podobnego. Ponadto K. D. jest osobą uzależnioną od alkoholu, którego niejednokrotnie nadużywał również ze swoją konkubiną, a w miejscu ich zamieszkania dochodziło do awantur oraz interwencji Policji. Problem alkoholowy posiada negatywny wpływ również na jego funkcjonowanie na gruncie rodzinnym (zaniedbywanie opieki nad dzieckiem, skutkujące jego umieszczeniem w placówce opiekuńczej). Skazany w opinii kuratora sprawującego nad nim dozór - niechętnie współpracował z nim, nie angażował się w oddziaływania resocjalizacyjne, a przede wszystkim nie uczestniczył systematycznie w terapii antyalkoholowej, utrzymując abstynencję jedynie okresowo. Okoliczność powyższa znalazła się także w polu rozważań Sądu Okręgowego w Lublinie. W świetle przedstawionych wyżej racji sąd ten doszedł do trafnego przekonania, że rokowania odnoście respektowania przez skazanego wymogów wynikających z wykonywania kary w warunkach wolnościowych w systemie dozoru elektronicznego nie są pozytywne. Tezy tej nie podważa argumentacja zawarta w zażaleniu. Faktem jest, iż w ostatnim czasie postawa skazanego rzeczywiście uległo poprawie, jednakże nie sposób uznać, że zmiany te są na tyle wyraźne, a przede wszystkim dostatecznie ugruntowane, aby stanowiły one dostatecznie silną przeciwwagę do wskazanych wyżej okoliczności, które przesądziły o słuszności skarżonego rozstrzygnięcia. 2 --- STRONA 3 --- Końcowo należy podnieść, że wbrew odmiennym sugestiom zwartym w środku odwoławczym, skazany został prawidłowo powiadomiony o terminie posiedzenia sądu penitencjarnego, na którym rozpoznawany był jego wniosek, gdyż ustawodawca dla skuteczności tej czynności nie wymaga zawiadomienia skazanego na piśmie, dopuszczając również formę telefoniczną (art. 73 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego). W sytuacji zaś gdy skazany nie był pewny co do właściwego zrozumienia treści otrzymanego komunikatu (co zdaje się sugerować treść zażalenia –cyt. „brak obecności na posiedzeniu z powodu pomyłki godzin”) – z powodzeniem mógł skontaktować się telefonicznie lub nawet osobiście z sądem penitencjarnym celem usunięcia ewentualnych wątpliwości w tym względzie. Z tych też przyczyn Sąd Apelacyjny w Lublinie, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Rozstrzygnięcie o wydatkach postępowania odwoławczego uzasadnia treść przepisów art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz. U. z 2003 roku Nr 108, poz. 1026 z późn. zm.). 3