Postanowienie II AKzw 665/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 25 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydzi

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 665/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 25 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – Sędzia S.A. Bohdan Tracz Protokolant – st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale Wiesława Greszty prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie K. G. skazanego za przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. i inne zażalenia wniesionego przez Dyrektora Zakładu Karnego w S. oraz obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 7 maja 2014 r. w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 2 k.p.k. i art. 632 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 1§ 2 k.k.w. p o s t a n a w i a I. zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że: 1) na mocy art. 77 § 1 k.k. i art. 78 § 1 k.k. warunkowo zwolnić K. G. , s. K. i A., urodzonego 9…) roku w M., skazanego wyrokiem Sądu Okręgowego w S., sygn. akt II K (…) z (…) r.z odbycia reszty kary, której koniec przypada na dzień (…) roku, 2) na mocy art. 80 § 1 k.k. wyznaczyć K. G. dwuletni okres próby do dnia … r. 3) na mocy art. 159 k.k.w. oddać skazanego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego, II. stwierdzić, że wydatki za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa. --- STRONA 2 --- U z a s a d n i e n i e Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Siedlcach odmówił skazanemu udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia uznając, iż wobec skazanego nie można sformułować pozytywnej prognozy społeczno – kryminologicznej (k.8). Postanowienie powyższe zaskarżył Dyrektor Zakładu Karnego w S., który nie precyzując zarzutów odwoławczych wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i udzielenie skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia (k.11). Zażalenie wniósł również obrońca skazanego, który zarzucając obrazę przepisów postępowania złożył wniosek tożsamy z wnioskiem Dyrektora, jako alternatywny zgłosił wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Siedlcach (k.21). Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Analiza akt sprawy, w szczególności akt osobowych skazanego część B, nie pozwala na zaakceptowanie stanowiska Sądu I instancji. W związku z tym, że materiał dowodowy pozwala na zmianę co do istoty podjętej przez Sąd I instancji decyzji, nie ma potrzeby uchylania orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Podkreślić trzeba, że ustawodawca uzależnił udzielenie warunkowego zwolnienia od zaistnienia tylko jednej przesłanki materialnej, mianowicie dodatniej prognozy społeczno- kryminologicznej, dotyczącej zachowania się skazanego na wolności. Formułując taką prognozę należy dokonać całokształtu oceny zachowania i postaw skazanego, w tym zarówno podczas pobytu w zakładzie karnym, jak i po jego ewentualnym opuszczeniu, gdyż tylko taka ocena pozwoli ustalić czy ewolucja w procesie jego resocjalizacji jest widoczna i czy ma ona charakter trwały, rokujący osiągnięcie celów kary. Sąd podejmując decyzję w --- STRONA 3 --- przedmiocie warunkowego zwolnienia powinien zbadać czy w osobowości skazanego zaszły takie zmiany, które spowodowały ukształtowanie postaw pożądanych społecznie, w tym przede wszystkim w zakresie obowiązku przestrzegania prawa. Skazany K. G. odbywa karę łączną w wymiarze 6 lat pozbawienia, jej koniec przypada na październik 2015r. Przez cały okres pobytu w jednostce penitencjarnej skazany nie sprawiał żadnych problemów wychowawczych, był wielokrotnie nagradzany, nigdy nie zaszła potrzeba wymierzenia mu kary dyscyplinarnej, był otwarty na pracę resocjalizacyjną, wykazywał w tym kierunku i nadal wykazuje duże zainteresowanie. Z uwagi na dobre zachowanie skazany od września 2012r. został zakwalifikowany do odbywania kary w zakładzie karnym typu półotwartego, gdzie funkcjonuje wzorowo. Jest zatrudniony poza terenem jednostki penitencjarnej w systemie bez konwojenta, z obowiązków wywiązuje się bardzo dobrze, o czym świadczą liczne opinie pochwalne i wnioski nagrodowe. Niezwykle istotne jest też i to, że skazany regularnie korzysta z różnych form opuszczenia zakładu karnego ( w trybie art.91 pkt 3 i 4 k.k.w., art.141a § 1 k.k.w. i systematycznie z najwyższych form nagród określonych w art.138 § 1 pkt 7 i 8 k.k.w., z art.131 § 2 k.k.w.). Za każdym razem skazany wraca w terminie i bez uwag. W okresie pozostawania na wolności skazany dokładał wszelkich starań by stać się osobą godną zaufania. Dodatkowo należy zauważyć, że skazany, który posiada wyższe wykształcenie, w czasie odbywania kary kontynuuje kształcenie, ukończył szereg kursów, szkoleń, zaś aktualnie kontynuuje naukę na studiach II stopnia. Posiadane i nabyte dodatkowo umiejętności pozwolą mu na zdobycie zatrudnienia, co pozwoli mu realizować zamierzone plany życiowe związane z utrzymaniem rodziny i wykonywaniem pracy. Wszystkie wymienione wyżej okoliczności pozwalają wysnuć uzasadnione przekonanie, że pomimo nieodbycia kary w całości skazany będzie prezentował właściwą postawę i ponownie nie wejdzie w konflikt z prawem. Posiadanie stałego miejsca zamieszkania, pozytywne relacje z najbliższymi, realna możliwość --- STRONA 4 --- podjęcia dobrze płatnej pracy i niski stopień demoralizacji skazanego rokują pozytywnie co do przestrzegania przez niego porządku prawnego po opuszczeniu zakładu karnego. Końcowo podkreślić trzeba, że zupełnie nieuprawnione jest stanowisko Sądu, że zachowanie skazanego jest instrumentalne, ukierunkowane na osiągnięcie konkretnych celów, w tym warunkowego zwolnienia, a nie ma związku z dokonaniem zmian w jego postawie. Jest to ocena nie tylko nie mająca oparcia w istniejącym stanie faktycznym, ale też wyjątkowo krzywdząca dla skazanego. Jak trafnie wskazał Dyrektor w przedmiotowym wniosku skazany, który jest przecież poddawany pewnym ograniczeniom i rygorom związanym z wykonywaniem kary pozbawienia wolności, realnie nie ma możliwości wykazania się większymi postępami w resocjalizacji, niż zrobił to skazany. Dlatego też twierdzenie, że skazany w dalszym ciągu nie wykazuje refleksji nad dotychczasowym systemem wartości, a jedynie dąży do uzyskania warunkowego zwolnienia jest nieuzasadnione. Reasumując trzeba stwierdzić, że jednoznacznie poprawne zachowanie świadczy o tym, że skazany uświadomił sobie potrzebę zmiany postawy i dotychczasowego zachowania, i że zainteresowany jest on aktywną resocjalizacją, chce zmienić dotychczasowe życie. Gdyby takie zachowanie ukierunkowane było tylko i wyłącznie na uzyskanie określonych celów, np. warunkowego zwolnienia, a nie wynikało z potrzeby i chęci zmiany osobowości i respektowania określonych norm prawnych, to z pewnością jego zachowanie byłoby co najmniej zmienne. Powyższe okoliczności dają podstawę do twierdzenia, że proces resocjalizacji skazanego może być skutecznie kontynuowany na wolności. Skazany ma bowiem dostatecznie ukształtowaną świadomość konieczności przestrzegania prawa, zna konsekwencje jego łamania, a wobec tego, że ma on sprecyzowane plany na przyszłość, poza tym ma rodzinę, z którą utrzymuje bliski kontakt, uznać należy, że jego deklaracje odnośnie chęci przestrzegania porządku prawnego w przyszłości są wiarygodne. --- STRONA 5 --- Niezależnie od powyższego zauważyć trzeba, że skorzystanie z warunkowego przedterminowego zwolnienia nie oznacza zakończenia procesu resocjalizacji skazanego. Resocjalizacja taka jest bowiem nadal prowadzona w warunkach wolnościowych podczas wyznaczonego okresu próby, a służy jej m.in. oddanie pod dozór kuratora. Niespełnienie oczekiwań, jakie Sąd ma wobec skazanego spowoduje odwołanie warunkowego zwolnienia i powrót do zakładu karnego. Z tych wszystkich względów Sąd Apelacyjny orzekł, jak wyżej.