Postanowienie II AKzw 664/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 16 czerwca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydz

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 664/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 16 czerwca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie skazanego T. P. s. R. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 26 marca 2014r. (sygn. akt IV Kow 1699/14/pr) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. U z a s a d n i e n i e Postanowieniem z dnia 26 marca 2014r. w sprawie o sygn. akt IV Kow 1699/14/pr Sąd Okręgowy w Opolu odmówił udzielenia T. P. przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, wskazując iż skazany może być leczony w zakładzie karnym, na co jednak nie wyraża on zgody. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył obrońca skazanego zarzucając naruszenie prawa materialnego, a to art. 153 § 1 kkw w zw. z art. 150 § 1 i § 2 kkw, polegające na odmowie udzielenia przerwy w wykonaniu kary, mimo iż dalszy pobyt skazanego w zakładzie karnym może spowodować dla jego zdrowia poważne niebezpieczeństwo. --- STRONA 2 --- Wskazując na powyższą argumentację skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie skazanemu przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Apelacyjny podziela prawidłowe ustalenia Sądu I instancji, iż nie zachodzą wymagane treścią art. 153 § 1 kkw w zw. z art. 150 § 1 kkw warunki do udzielenia skazanemu przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. W pełni uzasadnione jest stanowisko Sądu Okręgowego, że stan zdrowia skazanego nie stanowi przeszkody do odbywania kary pozbawienia wolności. Powyższe twierdzenie znajduje uzasadnienie we wnioskach wypływających z opinii o stanie zdrowia T. P. pochodzącej od więziennej służby zdrowia. Skazany nie cierpi na ciężką chorobę w rozumieniu art. 150 § 2 kkw. Może być leczony w warunkach zakładu karnego, jednakże odmawia wyrażenia zgody w tym zakresie. Wskazywane przez skarżącego powody nie można uznać za uzasadnione. Więzienna służba zdrowia jest w stanie zapewnić skazanemu odpowiednią opiekę zarówno w trakcie zabiegu, jak i po jego zakończeniu. Jednocześnie nie można tracić z pola widzenia, że skarżący nie daje gwarancji właściwego wykorzystania przerwy i przestrzegania w trakcie jej trwania porządku prawnego. W przeszłości trzykrotnie korzystał z tej instytucji i za każdym razem po upływie okresu jej trwania nie powrócił o czasie do zakładu karnego. Wyraża on zatem lekceważący stosunek do obowiązujących go ograniczeń a stan swojego zdrowia traktuje w sposób instrumentalny. Reasumując, położenie zdrowotne skazanego nie stanowi uzasadnionego powodu do skorzystania z przerwy w karze. Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny postanowił jak na wstępie. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.