Postanowienie II AKzw 662/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 11 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II W

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: II AKzw 662 / 14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 11 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – Sędzia S.A. Elżbieta Jóźwiakowska po rozpoznaniu w sprawie skazanego S. D. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 6 maja 2014 r. o umorzeniu postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. p o s t a n a w i a I. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy; II. zasądzić od skazanego S. D. na rzecz Skarbu Państwa 20 (dwadzieścia) złotych wydatków postępowania odwoławczego. U z a s a d n i e n i e Wskazanym wyżej postanowieniem Sąd Okręgowy w Lublinie umorzył postępowanie w przedmiocie udzielenia S. D. zezwolenia na odbycie sumy kar pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. Zażalenie na to postanowienie wniósł skazany. W uzasadnieniu wskazał, że pracuje, łoży na utrzymanie rodziny, leczy się psychiatrycznie. Nadto wskazał, że złożył wniosek o --- STRONA 2 --- odroczenie wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej w sprawie III K (…) Sądu Rejonowego dla W. (k. 37)). Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył, co następuje : Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy w Siedlcach w oparciu o prawidłowe ustalenia faktyczne, podjął trafną decyzję o umorzeniu postępowania w przedmiocie udzielenia S. D. zezwolenia na odbycie sumy kar pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego, powołując w jej podstawie prawnej prawidłowe przepisy. Wobec skazanego istotnie nie jest bowiem spełniony wymóg formalny warunkujący merytoryczne rozpoznanie jego wniosku. Przypomnieć trzeba, że przepis art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 2007r. o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego (Dz.U. z 2010 Nr 142, poz. 960 ze zm.) stanowi, iż sąd penitencjarny może udzielić zezwolenia na odbycie we wskazanym systemie kary pozbawienia wolności nie przekraczającej jednego roku. W przypadku zaś skazanego, któremu wymierzono dwie lub więcej nie podlegających łączeniu kar pozbawienia wolności, które ma odbyć kolejno, ich suma również nie może przekroczyć jednego roku (art. 6 ust. 4 cyt. ustawy). Tymczasem, jak prawidłowo ustalił sąd I instancji – S. D. ma do odbycia kolejno dwie kary pozbawienia wolności, których suma wynosi 2 lata i 6 miesięcy (odpowiednio jednego roku pozbawienia wolności, w sprawie II K (…) Sądu Rejonowego w L. oraz roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, w sprawie III K (…) Sądu Rejonowego w W.). Okoliczność ta – nie kwestionowana przez skarżącego - przesądza o braku przesłanki formalnej, warunkującej merytoryczne rozpoznanie wniosku. Powyższej oceny nie zmienia okoliczność, że toczy się postępowania o odroczenie wykonania kary pobawienia wolności orzeczonej w sprawie III K (…). Ubocznie należy nadmienić, że nawet ewentualne odroczenie wykonania kary pozbawienia wolności nie mogłoby skutkować wydaniem odmiennego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku skazanego, gdyż przedmiotowa instytucja wstrzymuje jedynie czasowo wykonanie kary pozbawienia wolności, którą skazany ma do odbycia, a nie wpływa na charakter (istotę) tej kary. Podniesione przez skarżącego, a powołane wyżej argumenty (wykonywanie pracy, wspieranie materialne rodziny oraz kwestie dotyczące stanu zdrowia skazanego) - pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej . Ustawodawca nie różnicuje bowiem 2 --- STRONA 3 --- wymogów formalnych do zastosowania instytucji dozoru elektronicznego – z punktu widzenia sytuacji osobistej, rodzinnej, majątkowej, zdrowotnej skazanego, czy też jakiekolwiek innych względów. Orzeczenie w przedmiocie wydatkach w postępowaniu odwoławczym uzasadniają przepisy art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Kierując się zatem powyższymi względami – wobec oczywistej bezzasadności zażalenia - Sąd Apelacyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu. 3