Postanowienie II AKzw 659/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 11 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II W

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: II AKzw 659 / 14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 11 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – Sędzia S.A. Elżbieta Jóźwiakowska po rozpoznaniu w sprawie skazanego P. T. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 15 maja 2014 r. o umorzeniu postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. p o s t a n a w i a I. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy; II. zasądzić od skazanego P. T. na rzecz Skarbu Państwa 20 (dwadzieścia) złotych wydatków postępowania odwoławczego. U z a s a d n i e n i e Wskazanym wyżej postanowieniem Sąd Okręgowy w Lublinie umorzył postępowanie w przedmiocie udzielenia P. T. zezwolenia na odbycie sumy kar pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. Zażalenie na to postanowienie wniósł skazany. W uzasadnieniu przytoczył te same okoliczności co we wniosku, nadto wskazał, że złożył wniosek o odroczenie wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej w sprawie II K (…) (k.44). Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył, co następuje : Zażalenie nie jest zasadne i jako takie nie zasługuje na uwzględnienie. --- STRONA 2 --- Sąd Okręgowy w Lublinie w oparciu o prawidłowe ustalenia faktyczne oraz niewadliwą podstawę prawną, podjął trafną decyzję o umorzeniu postępowania w przedmiocie udzielenia P. T. zezwolenia na odbycie sumy kar pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego przepisy. Wobec skazanego rzeczywiście nie jest bowiem spełniony wymóg formalny warunkujący merytoryczne rozpoznanie jego wniosku. Przypomnieć trzeba, że przepis art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 2007r. o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego (Dz.U. z 2010 Nr 142, poz. 960 ze zm.) stanowi, iż sąd penitencjarny może udzielić zezwolenia na odbycie w systemie dozoru elektronicznego kary pozbawienia wolności której wymiar nie przekracza roku . W przypadku zaś skazanego, któremu wymierzono dwie lub więcej kar pozbawienia wolności, które nie podlegają łączeniu, a które ma odbyć kolejno - ich suma również nie może przekroczyć jednego roku ( art. 6 ust. 4 cyt. ustawy). Tymczasem, jak prawidłowo ustalił sąd I instancji – P. T. ma do odbycia kolejno dwie kary pozbawienia wolności, a mianowicie orzeczone: w sprawie II K (…) Sądu Rejonowego w L z/s w Ś. w rozmiarze 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz w sprawie II K (…) tego Sądu w rozmiarze 6 miesięcy pozbawienia wolności, a zatem suma tych kar pozbawienia wolności wynosi rok i 4 miesiące. Okoliczność ta – nie kwestionowana przez skarżącego - przesądza o braku przesłanki formalnej, warunkującej merytoryczne rozpoznanie wniosku. Powyższej oceny nie zmienia fakt toczenia się postępowania w przedmiocie odroczenie wykonania kary pobawienia wolności orzeczonej w jednej ze wskazanych wyżej spraw. Ubocznie należy nadmienić, że nawet ewentualne odroczenie wykonania kary pozbawienia wolności, nie mogłoby skutkować wydaniem odmiennego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku skazanego, gdyż przedmiotowa instytucja wstrzymuje jedynie czasowo wykonanie kary pozbawienia wolności, którą skazany ma do odbycia, a nie wpływa na charakter (istotę) tej kary. Podniesione przez skarżącego argumenty, w szczególności zaś fakt kontynuowania nauki w szkole średniej oraz poszukiwanie pracy, nie kwestionując przy tym ich istotnego znaczenia dla skazanego - pozostają bez znaczenia w kontekście przedmiotu niniejszego postępowania oraz treści zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ustawodawca nie różnicuje bowiem wymogów formalnych do zastosowania instytucji dozoru elektronicznego - z uwagi na sytuację osobistą, rodzinną, majątkową skazanego, czy też jakiekolwiek inne względy. 2 --- STRONA 3 --- Orzeczenie o wydatkach w postępowaniu odwoławczym uzasadniają przepisy art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Kierując się powyższymi względami – wobec oczywistej bezzasadności zażalenia - Sąd Apelacyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu. 3