Postanowienie II AKzw 658/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 11 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wyd

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 658 / 14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 11 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – Sędzia S.A. Elżbieta Jóźwiakowska Protokolant – st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale Zbigniewa Nowosada prokuratora Prokuratury Okręgowej w Zamościu del. do Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie K. B. skazanej za przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. zażalenia wniesionego przez skazaną na postanowienie Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 15 maja 2014 roku w przedmiocie odmowy zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. p o s t a n a w i a: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazaną w całości od wydatków za postępowanie odwoławcze i określić, że ponosi je Skarb Państwa. U z a s a d n i e n i e Wskazanym wyżej postanowieniem Sąd Okręgowy w Lublinie nie uwzględnił wniosku skazanej K. B. o udzielenie zezwolenia na odbycie w systemie dozoru elektronicznego reszty kary pozbawienia wolności. Rozstrzygnięcie to zaskarżyła skazana, wywodząc, że skarżone rozstrzygnięcie jest dla niej krzywdzące, gdyż jest osobą bezkonfliktową i nie sprawia żadnych problemów w jednostce penitencjarnej (k. 40). Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. --- STRONA 2 --- Rozpoznając wniosek skazanej K. B. pod kątem okoliczności określonych w przepisie art. 6 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego (tekst jedn. Dz U. z 2010 r., Nr 42, poz. 960 ze zm.) Sąd Okręgowy w Lublinie doszedł do trafnej konstatacji, że ta forma kary nie jest wystarczająca dla osiągnięcia jej celów wobec skazanej. Przekonanie to poczynione w oparciu o prawidłowe ustalenia faktyczne, zostało logicznie i przekonująco uzasadnione, a zatem nie może zostać zakwestionowane w oparciu o argumentacją zawartą w środku odwoławczym. Poprawne zachowanie skazanej w zakładzie karnym, do którego odwołuje się skarżąca, nie może przesądzać o udzieleniu jej zezwolenia na odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. Okoliczność ta nie jest bowiem oceniana w oderwaniu od pozostałych ujawnionych w sprawie faktów, których wymowa jest na tyle jednoznacznie negatywna, że wyklucza zastosowanie wobec skazanej rozważanej instytucji prawa karnego wykonawczego. Podkreślić przy tym należy, że opinia jednostki penitencjarnej o skazanej jest jedynie przeciętna (brak nagród regulaminowych oraz kar dyscyplinarnych, odbywanie kary w systemie zwykłym). Godzi się przy tym zauważyć, że opinia ta została sporządzona zaledwie półtora miesiąca po osadzeniu skazanej w zakładzie karnym, co w istocie uniemożliwia dokonanie miarodajnej oceny jej zachowania i postawy w trakcie izolacji, ocenianej jako przesłanki do zastosowania rozważanej formy wykonywania kary. Przebywając w zakładzie karnym skazana przez cały czas poddawana jest procesom resocjalizacyjnym, co powoduje, że w tym okresie zachowanie skazanej jest oceniane oraz korygowane przez służby penitencjarne. Tak krótki okres opiniowania nie pozwala na wyprowadzenie konstruktywnych wniosków w tym zakresie. Ponadto należy podkreślić, że podczas uprzedniego pobytu w zakładzie karnym zachowanie skazanej również nie mogło budzić większych zastrzeżeń, skoro udzielono jej warunkowego zwolnienia, jednakże postawa ta w żadnej mierze nie przełożyła się na jej prawidłowe funkcjonowanie w warunkach wolnościowych. Jak trafnie bowiem zaakcentował sąd I instancji – K. B. posiada negatywną opinię w miejscu zamieszkania z uwagi na nadużywanie alkoholu i pomimo upomnień ze strony kuratora nie kontynuowała leczenia antyalkoholowego, do którego została zobowiązana przez sąd penitencjarny. Nadto stosowane wobec niej środki probacyjne w postaci 2 --- STRONA 3 --- wspomnianego warunkowego zwolnienia, jak i kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania okazały się całkowicie nieskuteczne. Skoro zatem podejmowane wobec skazanej zabiegi resocjalizacyjne w warunkach wolnościowych nie przyniosły pożądanych efektów, to w takiej sytuacji sąd I instancji słusznie uznał, że brak jest podstaw do ponownego odbywanie przez nią kary pozbawienia wolności w takiej właśnie formie, tym razem w ramach instytucji dozoru elektronicznego. Przekonania tego nie podważa zawarta w zażaleniu ocena relacji skazanej z sąsiadami. Na marginesie należy zauważyć, że sąd I instancji nie motywował skarżonej decyzji konfliktami skazanej w środowisku sąsiedzkim, wbrew temu co mogłaby sugerować argumentacja podniesiona w zażaleniu. Mając zatem na uwadze podniesione okoliczności - Sąd Apelacyjny w Lublinie - nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Z uwagi na trudną sytuację finansową skazanej, która nie jest zatrudniona odpłatnie w zakładzie karnym należało uznać, że zachodzą podstawy do zwolnienia jej od wydatków za postępowanie odwoławcze, albowiem ich uiszczenie byłoby zbyt uciążliwe. Powyższe rozstrzygnięcie uzasadnia przepis art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. . 3