Postanowienie II AKzw 657/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 25 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie II Wydzi

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 657/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 25 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SA Lech Lewicki Protokolant: st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale Wiesława Greszty prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie R. Ł. skazanego za przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. i in. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Radomiu z 13 maja 2014 roku w sprawie III Kow 502/14/uwz o odmowie warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 636 §1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zasądzić od skazanego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 20 (dwadzieścia) złotych tytułem wydatków związanych z postępowaniem odwoławczym. UZASADNIENIE Powołanym wyżej postanowieniem Sąd Okręgowy w Radomiu odmówił R. Ł. udzielenia warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności (k. 19 - 20). Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skazany (k. 21). Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył, co następuje. Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Rozpoznając wniosek skazanego Sąd I instancji doszedł do słusznego przekonania, że rokowania co do przestrzegania przez R. Ł. porządku prawnego nie są pozytywne, co nie pozwala na udzielenie mu warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Stanowiska tego - poczynionego w oparciu o prawidłowe ustalenia faktyczne, poprawnie uzasadnionego - nie mogą podważyć wywody zawarte w zażaleniu, sprowadzające się do eksponowania okoliczności obrazujących postawę i zachowanie skazanego w trakcie odbywania kary, które to okoliczności uwzględnił Sąd Okręgowy przy wydawaniu 1 --- STRONA 2 --- zaskarżonej decyzji. Podkreślić trzeba, że Sąd Okręgowy w Radomiu dokonał prawidłowej, wolnej od jakichkolwiek uchybień, oceny okoliczności mających istotne znaczenie w kontekście przedmiotu niniejszego postępowania, w szczególności zaś obrazujących zachowanie i postawę skazanego w trakcie odbywania kary (poprawne zachowanie, otrzymanie kilkunastu nagród, brak przynależności do środowiska podkultury przestępczej, odbywanie kary w systemie programowanego oddziaływania, krytyczny stosunek do popełnionych przestępstw). Przedstawione wyżej racje obrazują wprawdzie, że proces resocjalizacji skazanego zmierza w pożądanym kierunku, tym niemniej jego kontynuowanie w warunkach wolnościowych, na obecnym etapie odbywania kary, byłoby przedwczesne. Podkreślić bowiem trzeba, że zachowanie skazanego w zakładzie karnym nie wyróżnia się właściwie niczym szczególnym, co uzasadniałoby odstępstwo od generalnej zasady odbycia orzeczonej kary w całości. Nadto od czasu zdegradowania skazanego do zakładu karnego typu zamkniętego za przybycie do jednostki penitencjarnej z widzenia bez osoby dozorującej poza obrębem zakładu karnego pod wpływem alkoholu, swoją postawą R. Ł. nie dostarczył sposobności do zweryfikowania jego zachowania w warunkach wolnościowych, a nawet w reżimie ograniczonego nadzoru penitencjarnego. Sprawdzenie skazanego w warunkach braku nadzoru penitencjarnego jest zaś nieodzowne dla stworzenia wobec jego osoby prawidłowej prognozy społeczno - kryminologicznej. W tym zaś stanie rzeczy uznać należy, że choć proces resocjalizacji skazanego zmierza na obecnym etapie w dobrym kierunku, to okres stabilnego poprawnego zachowania skazanego jest jeszcze zbyt krótki, by uznać, że zmiany jakie zaszły w zachowaniu R. Ł. są trwałe i świadczą o spełnieniu celów wychowawczych kary. Na obecnym etapie jej wykonywania nie ma więc jeszcze podstaw do postawienia wobec skazanego jednoznacznie pozytywnej prognozy kryminologicznej. W opisanych wyżej okolicznościach decyzja co do udzielenia warunkowego zwolnienia winna być podejmowania ze szczególną ostrożnością, co też uczynił Sąd I instancji. Orzeczenie o wydatkach związanych z postępowaniem odwoławczym Sąd wydał w oparciu o art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. uznając, że ich uiszczenie nie byłoby dla skazanego zbyt uciążliwe. Z uwagi na powyższe Sąd Apelacyjny w Lublinie orzekł, jak na wstępie. 2