Postanowienie II AKzw 656/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 25 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie II Wydzi

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 656/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 25 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SA Lech Lewicki Protokolant: st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale Wiesława Greszty prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie A. K. skazanego za przestępstwa z art. 280 § 2 k.k. i in. zażalenia wniesionego przez prokuratora na postanowienie Sądu Okręgowego w Radomiu z 12 maja 2014 roku w sprawie III Kow 752/14/pr w przedmiocie udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k., art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. stwierdzić, że wydatki za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Wskazanym wyżej postanowieniem Sąd Okręgowy w Radomiu udzielił skazanemu A. K. dalszej przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności uznając, iż podnoszone przez skazanego okoliczności uzasadniają jej udzielenie (k. 125). Postanowienie powyższe zaskarżył prokurator (k. 137 - 139). Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że okoliczności dotyczące trudnej sytuacji rodzinnej, wskazane przez skazanego A. K. są tego rodzaju, że uzasadniają udzielenie mu przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Powyższy wniosek, znajdujący oparcie w analizie całości zgromadzonego materiału dowodowego, mającego istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, odpowiada zasadom wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania i dlatego zasługuje na akceptację. Skarżący nie przedstawił 1 --- STRONA 2 --- natomiast żadnych nowych, dotychczas nieznanych okoliczności, które mogłyby wpłynąć na zmianę decyzji znajdującej oparcie w przepisach obowiązującego prawa. Z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia wynika bowiem, że Sąd I instancji dostrzegł podnoszony przez oskarżyciela publicznego fakt, iż wobec osadzenia A. K. celem odbycia kary pozbawienia wolności obowiązek opieki nad D. S. winien spoczywać na jej córce oraz matce. Opierając się jednak na wyjaśnieniach skazanego, które – wbrew twierdzeniom prokuratora – stanowią pełnoprawny dowód oraz na treści wywiadu środowiskowego ustalił, że córka skazanego nie tylko nie mieszka w domu rodziców, ale także zupełnie nie interesuje się losem chorej matki, a teściowa skazanego jest osobą w podeszłym wieku i nie jest w stanie zapewnić żonie skazanego właściwej opieki (k. 42 – 44, k. 124) . Skoro więc, w tak ustalonym stanie faktycznym, Sąd I instancji uznał, że – z uwagi na sytuację zdrowotną i materialną żony skazanego – niezbędna jest obecność A. K. na wolności, to same tylko polemiczne twierdzenia prokuratora jakoby skazany nie był jedyną osobą, która może zaopiekować się chorą na stwardnienie rozsiane D. S. oraz udzielić jej finansowego wsparcia, nie są w stanie tej oceny podważyć. Skarżący zdaje się przy tym nie dostrzegać, że żona skazanego – z uwagi na rodzaj choroby, na którą cierpi - potrzebuje nie tylko finansowego wsparcia, ale także pomocy w codziennych czynnościach. Jednocześnie D. S. samodzielnie nie opuszcza mieszkania, a z uwagi na konieczność uczestniczenia w zajęciach rehabilitacyjnych (które odbywają się nie tylko w domu, ale także w miejscowym ośrodku i w ramach turnusów rehabilitacyjnych – k. 43 ) wymaga pomocy skazanego w dotarciu do miejsca, w którym zajęcia te są prowadzone (k. 114, 116, 117). W tym zaś stanie rzeczy oraz mając na uwadze fakt, że A. K. wykorzystał dotychczasowe przerwy w karze zgodnie z ich przeznaczeniem, uznać należy, że udzielenie dalszej przerwy do dnia 13 sierpnia 2014 roku jest w pełni zasadne. Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia zażalenia utrzymano zaskarżone postanowienie w mocy. Orzeczenie o kosztach uzasadnia treść art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Z uwagi na powyższe Sąd Apelacyjny w Lublinie orzekł, jak na wstępie. 2