Postanowienie II AKzw 655/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie II Wydział Karny w s

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 655/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SA Lech Lewicki Protokolant: st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale Wiesława Greszty prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie A. G. skazanego za przestępstwo z art. 156 § 3 k.k. i in. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Radomiu z 7 maja 2014 roku w sprawie III Kow 371/14/uwz w przedmiocie warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zasądzić od skazanego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 20 zł (dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu wydatków za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Postanowieniem z 7 maja 2014 roku Sąd Okręgowy w Radomiu odmówił udzielenia A. G. warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności (k. 209). Zażalenie na powyższe postanowienie złożył obrońca skazanego (k. 229 – 235). Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy w Radomiu trafnie uznał, że brak jest podstaw do twierdzenia, że skazany po opuszczeniu zakładu karnego będzie przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie dopuści się kolejnych przestępstw. Wprawdzie dokonana przez Sąd I analiza okoliczności popełnienia przestępstwa wskazujących na istnienie takich cech osobowości skazanego, które mogą być przyczyną popełnienia przez niego kolejnego czynu zabronionego jest lakoniczna, lecz mimo to nie sposób uznać, aby powyższe uchybienie miało wpływ na treść rozstrzygnięcia. 1 --- STRONA 2 --- Przede wszystkim godzi się przypomnieć, że o udzieleniu warunkowego zwolnienia decyduje pozytywna prognoza społeczno – kryminologiczna, którą formułuje się w oparciu o kumulatywną analizę okoliczności wymienionych w przepisie art. 77 § 1 k.k., a nie tylko o zachowanie i postawę skazanego w zakładzie karnym. Warunkowe zwolnienie z odbycia reszty kary pozbawienia wolności nie może być bowiem traktowane jedynie jako swego rodzaju „nagroda za dobre sprawowanie” w trakcie odbywania kary, jak zdaje się to pojmować skarżący. Funkcjonowanie skazanego w warunkach izolacji dowodzi niezbicie, że proces resocjalizacji A. G. przebiega pomyślnie, co też uwzględnił Sąd Okręgowy. Rzecz jednak w tym, że w świetle analizy pozostałych ujawnionych w toku postępowania faktów, których wagę skarżący zdaje się bagatelizować, a które dostrzegł Sąd I instancji, prawidłowa postawa skazanego prezentowana w toku odbywania kary, nie jest wystarczająca do określenia wobec niego pozytywnej prognozy społeczno – kryminologicznej. Powyższe zapatrywanie znajduje uzasadnienie w okolicznościach popełnienia przez A. G. przypisanego mu przestępstwa wyczerpującego dyspozycję art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 156 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz cechach osobowości skazanego jakie się przy tym ujawniły. Natomiast, co zauważa również skarżący, jeśli okoliczności popełnienia przestępstwa – o których mowa w art. 77 § 1 k.k. – wskazują na takie cechy skazanego, które mogą być przyczyną popełnienia przez niego kolejnego czynu zabronionego, to wspomniane okoliczności mają znaczenie dla negatywnej prognozy co do zachowania skazanego na wolności (postanowienie SA w Lublinie z 27 grudnia 2007 roku w sprawie II AKzw 1075/07, LEX nr 357121, Prok. i Pr. – wkł. 2008/12/32). Prawidłowo Sąd Okręgowy uznał zatem, że w odniesieniu do A. G. wnioskować można o jego wysokim stopniu demoralizacji. Powyższa konstatacja wynika przede wszystkim z takich okoliczności popełnienia przestępstwa jak: zaatakowanie przypadkowego młodego człowieka, zadanie pokrzywdzonemu ciosu nożem w serce, a zatem działanie z dużą bezwzględnością i brutalnością, a przy tym wspólnie i w porozumieniu z inną osobą i w celu zaboru przedmiotu o niewielkiej wartości w postaci odtwarzacza MP3, a więc w celu osiągnięcia niewielkiej korzyści materialnej, a nadto – co słusznie uwypuklił Sąd I instancji – z uwagi na skutek przestępnego działania w postaci śmierci pokrzywdzonego. W świetle powyższego stwierdzić należy, że choć w zachowaniu A. G. występują – podkreślane w zażaleniu i dostrzeżone również przez Sąd I Instancji - elementy pozytywne, to jednak okoliczności te nie stanowią wystarczającej podstawy do stwierdzenia, że jego resocjalizacja może być kontynuowana w warunkach wolnościowych. Skazany potrafi co 2 --- STRONA 3 --- prawda podporządkować się normom obowiązującym w warunkach nadzoru penitencjarnego, lecz nie sposób uznać, że będzie w stanie podporządkować się normom o znacznie większym ciężarze gatunkowym, nie będąc poddanym takiemu nadzorowi. Nadto pamiętać należy, iż nawet fakt wzorowego zachowania skazanego w zakładzie karnym i uzyskiwania wielu nagród nie przesądza automatycznie o istnieniu pozytywnej prognozy co do jego przyszłego zachowania na wolności. Tymczasem zachowanie A. G. nie wyróżnia się właściwie niczym szczególnym i jest takie, jakiego wymaga się od wszystkich osób odbywających karę pozbawienia wolności. Jednocześnie instytucja warunkowego przedterminowego zwolnienia – jako wyjątek od zasady wykonania orzeczonej kary w całości – powinna wiązać się z widocznym i do tego trwałym postępem resocjalizacyjnym skazanego, bowiem jest swoistą formą nagrody. Tymczasem w odniesieniu do A. G. o takim znacznym i trwałym postępie w resocjalizacji nie może jeszcze być mowy. Powyższe wynika z faktu, iż skazany dopiero od maja 2013 roku odbywa karę w systemie programowego oddziaływania. Tym samym uznać należy proces resocjalizacji A. G. rozpoczął się i zmierza w pożądanym kierunku. Dla stworzenia wobec wyżej wymienionego prawidłowej prognozy społeczno – kryminologicznej konieczne jest jednak wzmocnienie i utrwalenie pozytywnych zmian jakie zachodzą w osobowości skazanego oraz sprawdzenie go w warunkach braku nadzoru penitencjarnego (co z uwagi na skierowanie skazanego do odbywania kary w zakładzie karnym typu półotwartego i w przypadku jego właściwego zachowania będzie aktualnie możliwe). W przypadku zaś, gdy efekty tego procesu okażą się pomyślne, celowe będzie umożliwienie kontynuowania dalszej resocjalizacji skazanego w warunkach wolnościowych poprzez zastosowanie wobec niego warunkowego zwolnienia. Aktualnie brak jest jednak ku temu dostatecznych przesłanek. Z tych też przyczyn – nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia – zaskarżone orzeczenie należało utrzymać w mocy. O wydatkach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Z uwagi na powyższe Sąd Apelacyjny w Lublinie orzekł, jak na wstępie. 3