Postanowienie II AKzw 653/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 25 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie II Wydzi

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 653/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 25 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SA Lech Lewicki Protokolant: st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale Wiesława Greszty prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie K. S. skazanego za przestępstwo z art. 159 k.k. i in. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Radomiu z 13 maja 2014 roku w sprawie III Kow 480/14/uwz w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zasądzić od skazanego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 20 zł (dwadzieścia złotych) tytułem wydatków związanych z postępowaniem odwoławczym. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Radomiu odmówił K. S. udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia uznając, iż konieczne jest kontynuowanie procesu resocjalizacji skazanego w warunkach więziennych (k. 13 – 14). Postanowienie powyższe zaskarżył skazany (k. 15). Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Rozważając okoliczności dotyczące osoby skazanego przez pryzmat przesłanek określonych w przepisie art. 77 § 1 k.k., Sąd Okręgowy prawidłowo uznał, iż na obecnym etapie wykonywania kary nie jest możliwe postawienie względem skazanego pozytywnej prognozy społeczno – kryminologicznej. Brak jest bowiem podstaw do twierdzenia, aby w postawie, czy osobowości K. S. zaszły jakiekolwiek trwałe, pozytywne zmiany. 1 --- STRONA 2 --- Analiza akt omawianej sprawy prowadzi do wniosku, że zachowanie skazanego w trakcie odbywania kary jest zmienne, a ilość czynników negatywnych mających znaczenie dla sformułowania prognozy społeczno - kryminologicznej jest zdecydowanie większa od tych pozytywnych. Z opinii o skazanym wynika bowiem, że nie przestrzega on postanowień zawartych w regulaminie organizacyjno - porządkowym wykonywania kary pozbawienia wolności, gdyż był wielokrotnie (aż jedenaście razy) karany dyscyplinarnie, a tylko dwukrotnie nagradzany. Pobyt w zakładzie karnym ma przy tym na celu ukształtować u skazanego właściwe normy społeczne i wartości, a jednocześnie spowodować rezygnację z dotychczasowych zachowań sprzecznych z ogólnie przyjętymi normami. Aby tak rozumiany proces resocjalizacji przebiegał pomyślnie potrzebna jest aktywność ze strony skazanego, a w szczególności chęć zmiany dotychczasowego trybu życia. Tymczasem w odniesieniu do K. S. tego rodzaju aktywności nie można stwierdzić. Przeciwnie, skazany -odbywając karę w systemie zwykłym i nie będąc zainteresowanym zmianą na system programowego oddziaływania - nie angażuje się w proces resocjalizacji, w stosunku do popełnionych przestępstw prezentuje bezkrytyczną postawę, a nadto jest uczestnikiem podkultury przestępczej, co świadczy o aprobowaniu przez niego niepożądanych, negatywnych zachowań i trwającej nadal identyfikacji za środowiskiem przestępczym. Takie zachowanie skazanego nie daje żadnych gwarancji, że po opuszczeniu zakładu karnego nie popełni on ponownie przestępstwa. Powyższe uprawnia z kolei do twierdzenia o konieczności kontynuowania procesu resocjalizacji K. S. w warunkach więziennych. Skazany w dalszym ciągu nie jest przygotowany do opuszczenia zakładu karnego. Na uwagę zasługuje przy tym fakt, że skazany w trakcie pobytu w jednostce nie był sprawdzany na wolności, dotychczas nie korzystał bowiem z dostępnych form uprawniających do czasowego opuszczenia zakładu karnego. Orzeczenie o wydatkach związanych z postępowaniem odwoławczym Sąd wydał w oparciu o art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. uznając, że ich uiszczenie ze względu na pozostające do dyspozycji skazanego środki (k. 7, k. 8) nie byłoby dla niego zbyt uciążliwe. Z uwagi na powyższe Sąd Apelacyjny w Lublinie postanowił, jak na wstępie. 2