Postanowienie II AKzw 652/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie II Wydział Karny w s

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 652/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SA Lech Lewicki Protokolant: st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale Wiesława Greszty prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie Ł. M. skazanego za przestępstwo z art. 197 § 1 k.k. i in. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Radomiu z 7 maja 2014 roku w sprawie III Kow 1866/13/uwz w przedmiocie odmowy warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 §1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego w całości od zapłaty wydatków za postępowanie odwoławcze i określić, że ponosi je Skarb Państwa. UZASADNIENIE Powołanym wyżej postanowieniem Sąd Okręgowy w Radomiu odmówił Ł. M. udzielenia warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności (k. 60). Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie złożyła obrońca skazanego (k. 68 - 70). Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Rozważając wniosek obrońcy Ł. M. pod kątem okoliczności określonych w art. 77 § 1 k.k. Sąd Okręgowy w Radomiu doszedł do wniosku, że prognoza społeczno – kryminologiczna wobec wyżej wymienionego jest negatywna, co nie pozwala na udzielenie mu warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Przekonanie to, poczynione w oparciu o prawidłowe ustalenia faktyczne, poprzedzone analizą okoliczności korzystnych jak i niekorzystnych dla skazanego, zasługuje na akceptację i nie może zostać 1 --- STRONA 2 --- obalone polemiczną argumentacją zażalenia. Sąd Okręgowy miał na uwadze fakt, iż skazany poprawnie zachowuje się w zakładzie karnym, zasadnie jednak uznając, że nie jest to wystarczające do udzielenia mu warunkowego zwolnienia. Podnieść bowiem trzeba, iż zasadą jest odbycie kary pozbawienia wolności w wymiarze orzeczonym przez sąd, zaś warunkowe zwolnienie, jako odstępstwo od tej reguły, winno wiązać się z trwałym i widocznym postępem resocjalizacyjnym. Tymczasem w stosunku do Ł. M. taka sytuacja nie zachodzi. Prawdą jest, że skazany w jednostce penitencjarnej nie sprawia problemów natury dyscyplinarnej i wychowawczej oraz przestrzega przepisów regulaminu odbywania kary, którą odbywa w systemie programowego oddziaływania. Z drugiej jednak strony nie wyróżnia się niczym szczególnym, bowiem tylko cztery razy został nagrodzony regulaminowo, a postawą prezentowaną w trakcie odbywania kary skazany nie dostarczył sposobności do zweryfikowania jego zachowania w warunkach wolnościowych, a nawet w reżimie ograniczonego nadzoru penitencjarnego. Dotychczas (poza okresem przerwy w karze z uwagi na stan zdrowia) nie korzystał bowiem z instrumentów umożliwiających czasowy pobyt poza obrębem zakładu karnego. W tym zaś stanie rzeczy nie sposób uznać, by zachowanie skazanego w jednostce penitencjarnej było wyróżniające. Przeciwnie, zachowanie Ł. M. jest jedynie takie, jakiego wymaga się od wszystkich osób odbywających karę pozbawienia wolności. Wprawdzie biegły seksuolog wyraził umiarkowanie pozytywną opinię na okoliczność prawidłowego funkcjonowania skazanego na wolności oraz zaopiniował, iż długofalowe ryzyko popełnienia podobnych przestępstw jest nieznaczne (k. 46 - 47), co znajduje również potwierdzenie w opinii sądowo – psychiatrycznej (k. 31). Z drugiej jednak strony biegli wskazali na czynniki negatywnie rokujące co do zachowania skazanego na wolności, a mianowicie zdiagnozowane u Ł. M. zaburzenia psychotyczne, obniżony intelekt oraz nieprawidłową osobowość. Nie bez znaczenia jest też fakt, iż skazany ma trudności w dojrzałym podejściu do istoty popełnionych przestępstw, a zatem nie jest w pełni krytyczny co do przypisanych mu zachowań. Jakkolwiek w istocie zachowanie skazanego w czasie korzystania z przerwy w karze nie budzi zastrzeżeń, to jednak ustabilizowanie sytuacji rodzinnej Ł. M. i wykonywanie prac w gospodarstwie rodziców, czy też poddanie się leczeniu (co przecież było powodem udzielenia tejże przerwy) nie przemawiają jeszcze za istnieniem pozytywnej prognozy społeczno - kryminologicznej. 2 --- STRONA 3 --- Ze wskazanych wyżej przyczyn, decyzja w przedmiocie warunkowego zwolnienia, powinna być podejmowana ze szczególną ostrożnością, co też uczynił Sąd I instancji. Proces resocjalizacji skazanego powinien być kontynuowany w warunkach izolacyjnych. Konieczne jest bowiem wzmocnienie i utrwalenie pozytywnych zmian jakie zachodzą w osobowości skazanego. W przypadku zaś, gdy efekty tego procesu okażą się pomyślne, celowe będzie umożliwienie kontynuowania dalszej resocjalizacji skazanego w warunkach wolnościowych poprzez zastosowanie wobec niego warunkowego przedterminowego zwolnienia. Powyższego zapatrywania nie zmieniają również podniesione w zażaleniu okoliczności dotyczące sytuacji rodzinnej skazanego, a mianowicie niezdolność chorej matki do prac w gospodarstwie oraz posiadanie małego dziecka i niepracującej żony. Tego rodzaju okoliczności nie zostały wyszczególnione w przepisie art. 77 § 1 k.k. i – jako takie – są obojętne dla oceny, czy skazany zasługuje na warunkowe przedterminowe zwolnienie. Mogą one zostać ewentualnie rozważone w postępowaniu o udzielenie przerwy w karze. Z tych też względów – nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia - zaskarżone rozstrzygnięcie należało utrzymać w mocy. Orzeczenie o wydatkach związanych z postępowaniem odwoławczym wydano w oparciu o art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Z uwagi na powyższe Sąd Apelacyjny w Lublinie orzekł, jak na wstępie. 3