Postanowienie II AKzw 651/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 25 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie II Wydzi

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 651/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 25 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SA Lech Lewicki Protokolant: st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale Wiesława Greszty prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie A. H. skazanego za przestępstwa z art. 55 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii i in. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Radomiu z 13 maja 2014 roku w sprawie III Kow 432/14/uwz w przedmiocie odmowy warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k., art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zasądzić od skazanego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 20 zł (dwadzieścia złotych) tytułem wydatków związanych z postępowaniem odwoławczym. UZASADNIENIE Przywołanym na wstępie postanowieniem Sąd Okręgowy w Radomiu odmówił A. H. warunkowego zwolnienia z odbycia reszty zasadniczej kary pozbawienia wolności ze względu na brak dodatniej prognozy społeczno – kryminologicznej (k. 26 - 27). Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła obrońca skazanego (k. 28 – 32). Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonana przez Sąd I instancji analiza postawy, właściwości i warunków osobistych skazanego pod kątem wystąpienia przesłanki określonej w przepisie art. 77 § 1 k.k. jest prawidłowa. Uwzględniając całokształt okoliczności dotyczących osoby skazanego, Sąd ten 1 --- STRONA 2 --- trafnie uznał, że w stosunku do A. H. nie można postawić pozytywnej prognozy kryminologiczno – społecznej. Analiza opinii Aresztu Śledczego w R. prowadzi wprawdzie do wniosku, że w postawie skazanego można dostrzec czynniki pozytywne, na które powołuje się obrońca skazanego w zażaleniu, a które zostały dostrzeżone przez Sąd I instancji. Okoliczności te, choć znaczące, nie są jednak wystarczające dla uwzględnienia wniosku obrońcy skazanego i udzielenia A. H. warunkowego zwolnienia. Poprawne zachowanie skazanego w warunkach izolacji nie przesądza bowiem automatycznie o istnieniu pozytywnej prognozy co do jego przyszłego zachowania na wolności, gdyż może być ono wyłącznie wynikiem dobrego przystosowania do warunków panujących w jednostce penitencjarnej, a nie wyrazem woli zmiany postępowania. Jednocześnie w świetle dostrzeżonych przez Sąd Okręgowy okoliczności niekorzystnych dla A. H., określenie wobec jego osoby pozytywnej prognozy społeczno – kryminologicznej, na obecnym etapie odbywania kary, byłoby co najmniej przedwczesne. Jakkolwiek skarżąca podkreśla, że skazany na temat dotychczasowego trybu życia wypowiada się krytycznie, to jednak są to tylko werbalne deklaracje, które winny być poparte odpowiednim zachowaniem, co jednak w omawianej sprawie nie ma miejsca. A. H. deklaruje bowiem przynależność do nieformalnych struktur podkultury przestępczej. Prezentowana przez niego postawa świadczy zaś o aprobowaniu niepożądanych, negatywnych zachowań oraz trwającej nadal identyfikacji ze środowiskiem przestępczym. Skoro zatem skazany, uczestnicząc w nieformalnej strukturze, dopuszcza się permanentnego naruszenia regulaminu wykonywania kary pozbawienia wolności, to – wbrew twierdzeniom skarżącej – nie można uznać, że proces jego resocjalizacji przebiega pomyślnie. Nadto postawą prezentowaną w trakcie odbywania kary skazany nie dostarczył sposobności do zweryfikowania jego zachowania w warunkach wolnościowych, a nawet w reżimie ograniczonego nadzoru penitencjarnego. Dotychczas nie korzystał bowiem z instrumentów umożliwiających czasowy pobyt poza obrębem zakładu karnego. Sprawdzenie skazanego w warunkach braku nadzoru penitencjarnego jest zaś nieodzowne dla stworzenia wobec jego osoby prawidłowej prognozy społeczno - kryminologicznej. Tym samym dla stworzenia wobec A. H. prawidłowej prognozy społeczno – kryminologicznej konieczne jest wzmocnienie i utrwalenie pozytywnych zmian jakie zachodzą w osobowości skazanego oraz sprawdzenie go w warunkach barku nadzoru penitencjarnego. W przypadku zaś, gdy efekty tego procesu okażą się pomyślne, celowe 2 --- STRONA 3 --- będzie umożliwienie kontynuowania dalszej resocjalizacji skazanego w warunkach wolnościowych poprzez zastosowanie wobec niego warunkowego zwolnienia. Rację ma natomiast skarżąca, gdy twierdzi, że jedną z okoliczności negatywnie rzutujących na możliwość udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia nie może być odległy koniec kary. Sąd Apelacyjny nie dopatrzył się jednak w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, by okoliczność ta była przedmiotem rozważań w niniejszej sprawie. Końcowo nadmienić trzeba, że za udzieleniem warunkowego zwolnienia w żadnej mierze nie przemawia wskazywana w zażaleniu sytuacja rodzinna A. H., skoro tego rodzaju okoliczności nie zostały wyszczególnione w przepisie art. 77 § 1 k.k. i – jako takie – są obojętne dla oceny, czy skazany zasługuje na warunkowe zwolnienie. Natomiast zadeklarowana możliwość podjęcia przez skazanego pracy po opuszczeniu zakładu karnego stanowi wprawdzie pozytywny czynnik w kontekście dalszej readaptacji społecznej, lecz w optyce całokształtu ujawnionych w toku postępowania okoliczności, nie może doprowadzić do podważenia słuszności zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie – nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia – zaskarżone orzeczenie należało utrzymać w mocy. Orzeczenie o wydatkach związanych z postępowaniem odwoławczym Sąd wydał w oparciu o art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. uznając, że ich uiszczenie ze względu na pozostające do dyspozycji skazanego środki (k. 13) nie byłoby dla niego zbyt uciążliwe. Z uwagi na powyższe Sąd Apelacyjny w Lublinie postanowił, jak na wstępie. 3