Postanowienie II AKzw 650/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 25 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie II Wydzi

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 650/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 25 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SA Lech Lewicki Protokolant: st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale Wiesława Greszty prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie K. G. skazanego za przestępstwa z art. 207 § 1 k.k. i in. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Lublinie z 12 maja 2014 roku w sprawie VI Kow 1112/14/pr w przedmiocie przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego w całości od zapłaty wydatków za postępowanie odwoławcze i określić, że ponosi je Skarb Państwa. UZASADNIENIE Postanowieniem z 12 maja 2014 roku Sąd Okręgowy w Lublinie odmówił skazanemu K. G. udzielenia dalszej przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności przyjmując, że powołane we wniosku okoliczności nie uzasadniają jej udzielenia (k. 46). Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skazany (k. 48 – 49). Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem rozważań Sądu I instancji było udzielenie skazanemu dalszej przerwy w karze ze względu na deklarowaną przez niego chęć udzielenia pomocy finansowej konkubinie i jej córce oraz przeprowadzenia remontu domu, w którym wyżej wymienione zamieszkują. Sąd Okręgowy doszedł przy tym do trafnego wniosku, że powołane przez skazanego okoliczności, nie uzasadniają udzielenia skazanemu przerwy w karze, zaś Sąd Apelacyjny w pełni aprobuje poczynione przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne oraz ich ocenę prawną zaprezentowane w pisemnych motywach zaskarżonego postanowienia i nie znajduje potrzeby ponownego ich przytaczania. 1 --- STRONA 2 --- Tytułem uzupełnienia argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazać należy, iż osadzenie w zakładzie karnym zawsze wywołuje negatywne następstwa dla skazanego i jego najbliższych, jednak nie można zapominać, że są to zarazem naturalne konsekwencje izolacji więziennej, których skala w realiach niniejszej sprawy nie wykracza poza typowe następstwa wykonania kary. Sytuacja materialna konkubiny skazanego i jej córki jest niewątpliwie trudna, lecz stabilna (uzyskuje ona środki z tytułu zasiłku rodzinnego oraz świadczenia z funduszu alimentacyjnego). W celu jej poprawy konkubina skazanego może natomiast podjąć pracę zarobkową - chociażby dorywczą - zwłaszcza, że jej córka, z racji wieku (10 lat), nie wymaga już stałej opieki. Pamiętać przy tym należy, że izolacja skazanego w naturalny sposób powinna zmuszać członków jego rodziny do zwiększonego wysiłku tak organizacyjnego jak i finansowego i brak podejmowania takiego wysiłku, nie może prowadzić do udzielenia skazanemu przerwy w karze. Nie negując natomiast konieczności przeprowadzenia prac remontowych w domu matki konkubiny skazanego w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że – jak wynika z zażalenia – skazany wynajął stancję dla konkubiny i jej córki, a zatem jego najbliżsi nie mieszkają aktualnie w domu, który zamierza remontować. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że skazany nie jest jedyną osobą, która może podjąć się wykonania remontu. Z matką konkubiny K. G. mieszka bowiem jej dorosły syn, a jak zaznaczył skazany we wniosku o udzielenie dalszej przerwy w karze, niezbędne do przeprowadzenia prac remontowych materiały zostały już zgromadzone. Końcowo nadmienić należy, że ewentualna dalsza przerwa w karze stanowiłaby jedynie czasowe rozwiązanie problemów finansowych skazanego i jego najbliższych. Z jednej strony trudno uznać, by uzyskiwane przez skazanego wynagrodzenie w kwocie 1680 zł brutto pozwoliło na zabezpieczenie bytu konkubiny i jej córki w dłuższej perspektywie czasowej. Z drugiej zaś strony, po zakończeniu przerwy skazany musiałby powrócić do jednostki penitencjarnej, co i tak wykluczałoby jego trwały wpływ na sytuację bytową jego najbliższych, zwłaszcza że koniec pozostałej mu do odbycia kary izolacyjnej przypada w sierpniu 2015 roku (k. 10). W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Rozstrzygnięcie o wydatkach za postępowanie odwoławcze uzasadnia treść art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Z uwagi na powyższe Sąd Apelacyjny w Lublinie orzekł, jak na wstępie. 2