Postanowienie II AKzw 645/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 25 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie II Wydzi

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 645/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 25 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SA Lech Lewicki Protokolant: st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale Wiesława Greszty prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie D. K. skazanego za przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. i in. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Lublinie z 14 maja 2014 roku w sprawie VI Kow 853/14/pr w przedmiocie przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego w całości od zapłaty wydatków za postępowanie odwoławcze i określić, że ponosi je Skarb Państwa. UZASADNIENIE Postanowieniem z 14 maja 2014 roku Sąd Okręgowy w Lublinie odmówił skazanemu D. K. udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności przyjmując, że powołane we wniosku okoliczności nie uzasadniają jej udzielenia (k. 29). Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skazany (k. 31). Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem rozważań w niniejszej sprawie było udzielenie przerwy fakultatywnej uregulowanej w art. 153 § 2 k.k.w. z uwagi na deklarowaną przez skazanego potrzebę przeprowadzenia prac remontowych dachu. Oceniając wskazane okoliczności, w kontekście przesłanek określonych w powołanym przepisie, Sąd Okręgowy doszedł do trafnego wniosku, iż w stosunku do D. K. brak jest podstaw do udzielenia przerwy w wykonaniu kary. Skarżący w zażaleniu nie wskazał natomiast na żadne nowe, nieznane uprzednio okoliczności, które --- STRONA 2 --- mogłyby stanowić podstawę zmiany zaskarżonego orzeczenia. Nie negując konieczności przeprowadzenia prac remontowych dachu w domu matki skazanego, podkreślić trzeba, że D. K. nie jest jedyną osobą, która jest w stanie przeprowadzić bądź też nadzorować ewentualne prace. Skazany, poza bratem przebywającym w jednostce penitencjarnej, ma bowiem jeszcze jednego brata i dwie siostry. To właśnie pozostałe dzieci winny udzielić pomocy matce. Bez wątpienia ciążą na nich określone obowiązki rodzinne i zawodowe, które mogą utrudniać udzielenie przez nich niezbędnej pomocy, co jednak – wbrew twierdzeniom skarżącego - nie stanowi okoliczności uzasadniającej udzielenie mu przerwy w karze. Zaakceptowanie przedstawionej przez skarżącego argumentacji - jakoby jedyną osobą, która może podjąć się prac remontowych jest on sam - prowadziłoby do absurdalnej sytuacji, w której brak jakiegokolwiek zaangażowania ze strony członków rodziny, wymuszałby odstąpienie od zasady ciągłego wykonania kary. Tymczasem izolacja skazanego w naturalny sposób powinna zmuszać jego najbliższych do zwiększonego wysiłku tak organizacyjnego, jak i finansowego, a brak podejmowania takiego wysiłku nie może usprawiedliwiać udzielenia skazanemu przerwy w karze. W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Z uwagi na trudną sytuację finansową skazanego, Sąd Apelacyjny uznał, że zachodzą podstawy do zwolnienia skazanego od wydatków za postępowanie odwoławcze, albowiem ich uiszczenie byłoby dla niego zbyt uciążliwe. Powyższe rozstrzygniecie uzasadnia przepis art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Z uwagi na powyższe Sąd Apelacyjny w Lublinie orzekł, jak na wstępie. 2