Postanowienie II AKzw 643/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 18 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wyd

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: II AKzw 643/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 18 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – Sędzia S.A. Cezary Wójcik Protokolant – st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale Leopolda Piętala prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie M. C. skazanego za przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. i in. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 3 kwietnia 2014r. w przedmiocie warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego M. C. w całości od zapłaty wydatków za postępowanie odwoławcze i określić, że ponosi je Skarb Państwa. U z a s a d n i e n i e Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Siedlcach odmówił M. C. udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności (k. 49). Powyższe postanowienie zaskarżył obrońca skazanego (k.55-56). Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i na uwzględnienie nie zasługuje. Przekonanie zaprezentowane przez Sąd Okręgowy, iż w stosunku do M. C. nie można jeszcze postawić pozytywnej prognozy społeczno – kryminologicznej, jest trafne. Zostało ono poprzedzone ujawnieniem wszystkich okoliczności sprawy, zarówno przemawiających na korzyść jak i na niekorzyść skazanego, a jednocześnie znajdujących swój wyraz w treści art. 77 § 1 k.k. Względy podnoszone przez skarżącego mają zaś pozaustawowy charakter i nie mogą być brane pod uwagę przy rozstrzyganiu kwestii warunkowego przedterminowego zwolnienia. O ile skazany nie zgadza się z zaliczeniem na poczet orzeczonej kary okresów rzeczywistego pozbawienia wolności poza granicami kraju winien skierować stosowny wniosek do sądu właściwego do orzekania w trybie art. 420 § 2 k.p.k. Przepisy regulujące właściwość sądu do orzekania w określonym przedmiocie mają charakter --- STRONA 2 --- bezwzględnie obowiązujący, zaś sąd penitencjarny nie jest władny do wzruszania prawomocnych rozstrzygnięć zawartych w wyroku skazującym, w trybie w jakim się tego domaga obrońca. Przechodząc do meritum wskazać należy, iż w świetle opinii zakładu karnego, w którym M. C. odbywa karę jego zachowanie winno być ocenione jako poprawne. Nie był on karany dyscyplinarnie, wielokrotnie otrzymywał regulaminowe nagrody. Brał udział w kilku programach resocjalizacyjnych, jednak karę odbywa w systemie zwykłym, nie wykazując motywacji do jego zmiany. Nie korzysta z żadnych form pozwalających na czasowe opuszczenie zakładu karnego. W tym miejscu podkreślić trzeba, że zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie, który sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, co do zasady skazany powinien w całości odbyć orzeczoną wobec niego karę pozbawienia wolności, a tylko wyjątkowo może być w stosunku do niego zastosowana instytucja warunkowego przedterminowego zwolnienia (postanowienie SA w Krakowie z 27 czerwca 2000 r., II AKz 214/00, KZS 2000, z. 7-8, poz. 54). Jeśli weźmie się pod uwagę, że w przypadku pozytywnego przebiegu okresu próby osoby warunkowo zwolnionej, karę uważa się za odbytą z chwilą warunkowego przedterminowego zwolnienia (art. 82 k.k.), to należy stwierdzić, iż wyżej opisane zachowanie skazanego, wyłącznie dostosowane do wymogów regulaminu wykonywania kary pozbawienia wolności, nie jest wystarczające do zastosowania tej instytucji. Należy więc uznać, że chociaż proces resocjalizacji M. C. zmierza we właściwym kierunku, to aktualnie przedwczesne jest uznanie, że indywidualne cele prewencyjne jakie spełniać ma kara izolacyjna zostały już osiągnięte. Z uwagi na trudną sytuację materialną skazanego, sąd uznał, iż uiszczenie przez niego wydatków związanych z postępowaniem odwoławczym byłoby zbyt uciążliwe. Dlatego też, na zasadzie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w., zwolnił go w całości od ich zapłaty, określając jednocześnie, że ponosi je Skarb Państwa. Z tych względów Sąd Apelacyjny orzekł, jak w postanowieniu. 2