Postanowienie II AKzw 636/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 18 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydzi

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 636/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 18 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – Sędzia S.A. Wojciech Zaręba Protokolant – st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale Leopolda Piętala prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie G. G. skazanego za przestępstwo z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 2 k.k. i in. zażaleń wniesionych przez Dyrektora Zakładu Karnego w H. oraz skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Zamościu z dnia 5 maja 2014 roku o odmowie warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. p o s t a n a w i a: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; I. zwolnić skazanego G. G. od wydatków postępowania odwoławczego i określić, że ponosi je Skarb Państwa. U z a s a d n i e n i e Zażalenia są niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie. Sąd Okręgowy w Zamościu prawidłowo ocenił, że rokowania co do przestrzegania przez G. G. porządku prawnego nie są pozytywne, co nie pozwala na udzielenie mu warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Stanowiska tego nie są w wstanie podważyć wywody zaprezentowane przez skarżących. Zaznaczyć należy, że o udzieleniu warunkowego zwolnienia decyduje pozytywna prognoza społeczno – kryminologiczna, którą formułuje się w oparciu o kumulatywną analizę okoliczności wymienionych w przepisie art. 77 § 1 k.k., a nie tylko o zachowanie i postawę skazanego w zakładzie karnym. Warunkowe zwolnienie z odbycia reszty kary pozbawienia wolności nie może być bowiem traktowane jako swego rodzaju „nagroda za dobre zachowanie” w trakcie odbywania kary, jak zdają się to pojmować skarżący. Taka postawa jest bowiem często wynikiem przystosowania się do warunków izolacyjnych i instrumentem do wcześniejszego opuszczenia jednostki penitencjarnej. Niewątpliwie mają racje skarżący, że zachowanie skazanego w zakładzie karnym od dłuższego czasu nie budzi żadnych zastrzeżeń. Nie stwarza on problemów natury wychowawczej i dyscyplinarnej, przestrzega zasad i porządku regulaminu wewnętrznego, za co był kilkadziesiąt razy --- STRONA 2 --- nagradzany regulaminowo, w tym korzystał z najwyższych form nagród (widzeń bezdozorowych oraz z przepustek), z których powracał do zakładu karnego w terminie i bez zastrzeżeń, był on przy tym jedynie trzy razy karany dyscyplinarnie w początkowym okresie odbywania kary. Jednak prawidłowe zachowanie skazanego, w świetle analizy pozostałych ujawnionych w toku postępowania faktów, których wagę skarżący zdają się bagatelizować, nie jest wystarczające do określenia wobec osoby G. G. pozytywnej prognozy społeczno – kryminologicznej. Na postawę skazanego w trakcie odbywania kary rzutuje bowiem negatywnie utożsamianie się przez niego ze środowiskiem podkultury przestępczej. Wprawdzie na tym tle nie dochodzi do negatywnych zachowań, skutkującym wymierzeniem kary dyscyplinarnej, jednakże uczestnictwo skazanego w tej strukturze samo w sobie stoi w sprzeczności z regulaminem wykonywania kary pozbawienia wolności (art. 116 a pkt 1 i 2 k.k.w.). Przywiązanie skazanego do wartości świata przestępczego nie pozwala zaś zgodzić się z tezą zażalenia, że w czasie odbywania kary skazany dokonał całkowitego przewartościowania własnego życia. Należy podkreślić, że również przed osadzeniem w zakładzie karnym skazany był silnie związany ze środowiskiem przestępczym - uczestniczył w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, popełniającej przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu, wykonując polecenia szefa grupy, w tym również te zmierzające do pozbawienia życia człowieka. Trafnie podkreślił zatem Sąd I instancji, ze również okoliczności popełnienia przestępstw (działanie z premedytacja, w sposób zaplanowany) sprzeciwiają się udzieleniu skazanemu warunkowego zwolnienia. Dla pozytywnego ustosunkowania się do wniosku o warunkowe zwolnienie niezbędne jest bowiem kontynuowanie oddziaływań penitencjarnych zmierzających do ugruntowania u skazanego pożądanych społecznie postaw oraz dalsza weryfikacja jego postawy podczas pobytów na wolności (w ramach przepustek i zezwoleń na opuszczanie jednostki penitencjarnej),w dłuższej, niż dotychczas, perspektywie czasowej. Gdy zaś proces ten przyniesie pozytywne efekty, dopiero wówczas udzielenie skazanemu warunkowego zwolnienia będzie można uznać za możliwe i celowe. Aktualnie brak jest jednak ku temu dostatecznych przesłanek. Przekonania tego nie dewaluuje argumentacja podniesiona w środkach odwoławczych, w tym również fakt posiadania przez skazanego promesy zatrudnienia. Możliwość podjęcia przez skazanego pracy nie stanowi bowiem dostatecznie silnej przeciwwagi dla wskazanych wyżej okoliczności sprzeciwiających się zastosowaniu instytucji określonej w przepisie art. 77 § 1 k.k. Z tych też przyczyn – nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażaleń – zaskarżone postanowienie należało utrzymać w mocy. Na zasadzie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. sąd zwolnił skazanego od wydatków za postępowanie odwoławcze. 2 --- STRONA 3 --- 3