Postanowienie II AKzw 634/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 18 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydzi

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 634/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 18 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – Sędzia S.A. Wojciech Zaręba Protokolant – st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale Leopolda Piętala prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie A. G. skazanego za przestępstwo z art. 197 § 1 k.k. i inne zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 14 maja 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. p o s t a n a w i a: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić w całości skazanego od zapłaty wydatków postępowania odwoławczego i określić, że ponosi je Skarb Państwa. U z a s a d n i e n i e Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Decyzja Sądu Okręgowego została wydana w oparciu o analizę zgromadzonych dowodów. Rozumowanie sądu odpowiada zasadom wiedzy, doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania i dlatego zasługuje na akceptację. Skarżący nie przedstawił natomiast dostatecznych argumentów, które by ustalenia Sądu podważały. Rację ma Sąd I instancji, że A. G. nie daje wystarczających gwarancji poprawnego zachowania na wolności. Wprawdzie przez okres pobytu w zakładzie karnym skazany zachowuje się co do zasady prawidłowo, niemniej jednak nie wyróżnia się on niczym szczególnym. Właśnie regulaminowe, a nie wyróżniające się zachowanie sprawiło, że od początku osadzenia, tj. przez 2 lata był tylko trzy razy nagrodzony, poza tym nie korzystał z żadnej formy opuszczenia zakładu karnego. Powyższe oznacza, że nie jest on zainteresowany efektywną resocjalizacją, gdyż w przeciwnym razie jego postawa znalazłaby odzwierciedlenie w większej ilości uzyskiwanych nagród. W tych warunkach, pomimo odbycia przez skazanego połowy orzeczonej kary, w dalszym ciągu brak jest uzasadnionego przekonania, że po opuszczeniu zakładu karnego, ponownie nie wejdzie w konflikt z prawem. --- STRONA 2 --- Słusznie zatem Sąd I instancji skonstatował, iż sformułowanie względem skazanego pozytywnej prognozy społeczno-kryminologicznej nie jest możliwe. Korzystanie z instytucji warunkowego zwolnienia powinno bowiem wiązać się z jednoznacznym postępem resocjalizacyjnym, którego w przypadku skazanego nie można jeszcze stwierdzić. Dodatkowo zwrócić należy uwagę, że warunkowe zwolnienie nie jest instytucją, która z założenia powinna być stosowana wobec każdego skazanego, który przestrzega regulaminu wykonywania kary. Zachowanie jakie prezentuje, gwarantuje mu korzystanie z pełni praw przewidzianych w ustawie ale nie może decydować o udzieleniu warunkowego zwolnienia. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż dalsze odbywanie przez skazanego kary pozbawienia wolności w warunkach penitencjarnych jest konieczne. Rozstrzygnięcie o wydatkach postępowania odwoławczego uzasadniają przepisy art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Skazany nie posiada do własnej dyspozycji żadnej kwoty, zatem uzasadnione jest zwolnienie go od wydatków postępowania odwoławczego. Mając na uwadze powyższe i nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. 2