Postanowienie II AKzw 633/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 18 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydzi

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 633/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 18 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – Sędzia S.A. Wojciech Zaręba Protokolant – st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale Leopolda Piętala prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie W. W. skazanego za przestępstwo z art. 280 § 2 k.k. i in. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 7 maja 2014 roku o odmowie udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. p o s t a n a w i a: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego w całości od zapłaty wydatków za postępowanie odwoławcze i określić, że ponosi je Skarb Państwa. U z a s a d n i e n i e Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że obecność skazanego na wolności z uwagi na wskazane we wniosku okoliczności, nie jest konieczna. Na powyższe wskazuje w szczególności przeprowadzony dla potrzeb niniejszego postępowania wywiad środowiskowy (k.17), z którego wynika, że sytuacja bytowa matki skazanego jest stabilna, gdyż otrzymuje ona emeryturę w stałej kwocie 830 zł miesięcznie. Jeśli chodzi natomiast wsparcie matki w trudnym okresie po śmierci ojca oraz zajęcie się sprawami organizacyjnymi takimi jak sprzedaż samochodu, czy wynajęcie warsztatu samochodowego, to oczywiście pomoc skazanego byłaby jak najbardziej wskazana, ale nie jest konieczna. Matka skazanego radzi sobie z codziennym funkcjonowaniem, przeprowadziła postępowanie spadkowe po śmierci męża, korzysta z pomocy prawnika. Osobista pomoc ze strony skazanego nie jest więc niezbędna, zaś jego przeświadczenie o nieodzowności obecności w domu, stanowi jedynie przejaw subiektywnych odczuć w tej mierze. --- STRONA 2 --- Analiza zgromadzonych w sprawie dowodów pozwala tym samym na podzielenie stanowiska Sądu I instancji odnośnie braku podstaw do udzielenia skazanemu przerwy w karze. Końcowo podkreślić należy, że osadzenie celem odbycia kary pozbawienia wolności zazwyczaj powoduje szereg ujemnych konsekwencji dla samego skazanego (np. takich jak eksponowana przez skarżącego niemożność regulowania rat kredytowych i innych zobowiązań finansowych), a także osób, którym dostarczał pomocy czy opieki, jednakże nie zawsze występuje sytuacja tego rodzaju, by uzasadnione było udzielenie skazanemu przerwy w odbywaniu kary. Podkreślić należy, że zaistniały stan musi mieć charakter szczególny, zatem taki, że jego poprawa może nastąpić tylko poprzez osobiste starania skazanego. Słusznie Sąd I instancji uznał, że takie okoliczności w sprawie niniejszej nie występują. O wydatkach za postępowanie odwoławcze Sąd orzekł na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. uznając, iż ze względu na sytuację majątkową skazanego ich uiszczenie byłoby dla skazanego zbyt uciążliwe. Z tych wszystkich względów Sąd Apelacyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu. 2