Postanowienie II AKzw 631/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 18 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie II Wydzi

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 631/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 18 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia S.A. Wojciech Zaręba Protokolant: st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale Leopolda Piętala prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie A. Z. skazanego za przestępstwo z art. 177 § 2 k.k. i in. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 14 maja 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k., art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić w całości skazanego od zapłaty wydatków postępowania odwoławczego i określić, że ponosi je Skarb Państwa. UZASADNIENIE Zażalenie jest niezasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Oceniając poczynione przez Sąd Okręgowy rozważania na temat okoliczności dotyczących osoby skazanego, przez pryzmat przesłanek wymienionych w przepisie art. 77 § 1 k.k., stwierdzić trzeba, że są one trafne. Sąd Okręgowy prawidłowo ocenił, iż na obecnym etapie wykonywania kary nie jest jeszcze możliwe postawienie względem skazanego pozytywnej prognozy społeczno – kryminologicznej. Samo bowiem spełnienie wymogów formalnych do ubiegania się o warunkowe zwolnienie nie stwarza przesłanki do jego udzielenia, w sytuacji, gdy wobec skazanego brak jest podstaw do uznania, że w należyty sposób będzie przestrzegał porządku prawnego. Art. 77 § 1 k.k., wskazuje sześć elementów mających uzasadnić przekonanie co do tego, że skazany po warunkowym zwolnieniu będzie przestrzegał porządku prawnego. Spośród tych elementów kształtujących przekonanie o zasadności warunkowego zwolnienia pięć dotyczy osoby sprawcy, jedna natomiast odnosi się do przestępstwa. Determinantami dotyczącymi sprawcy są jego postawa, właściwości osobiste, warunki osobiste, zachowanie po popełnieniu przestępstwa oraz zachowanie w czasie odbywania kary. Determinantą dotyczącą przestępstwa są okoliczności jego popełnienia. --- STRONA 2 --- Podkreślenia wymaga to, że w okolicznościach popełnionego przez skazanego przestępstwa z art. 177 § 2 k.k. ujawniły się negatywne cechy osobowości skazanego, a mianowicie lekceważenie życia ludzkiego, brak umiejętności wyciągania wniosków ze wcześniejszych doświadczeń. Sam fakt dobrego funkcjonowania w zakładzie karnym, zatem w miejscu, gdzie obowiązuje regulamin oraz nadzór funkcjonariuszy więziennych, nie jest jeszcze wystarczający do ukształtowania pozytywnej prognozy kryminologicznej. Pozytywne zachowania skazanego i jego zaangażowanie w proces resocjalizacji nie mają charakteru na tyle utrwalonego, aby jednoznacznie przyjąć, że dalsza resocjalizacja skazanego może być kontynuowana w warunkach wolnościowych. Świadczy o tym przede wszystkim deklarowana przez skazanego przynależność do podkultury przestępczej oraz brak uczestnictwa w systemie przepustkowym. W świetle wskazanych wyżej racji dla pozytywnego ustosunkowania się do wniosku skazanego, niezbędne jest dalsze sprawdzenie jego postawy, zarówno w warunkach penitencjarnych, jak i podczas ewentualnych pobytów na wolności, w dłuższej niż dotychczas perspektywie czasowej. Gdy zaś proces ten przyniesie pozytywne efekty, dopiero wówczas udzielenie skazanemu warunkowego zwolnienia będzie można uznać za celowe. Aktualnie brak jest jednak ku temu dostatecznych przesłanek. Warunkowe zwolnienie z odbycia reszty kary, jest wyjątkiem od zasady odbycia kary w rozmiarze orzeczonym w wyroku (treść przepisu art. 77 § 1 k.k. wyraźnie wskazuje na jego fakultatywny charakter), dlatego też jego udzielenie powinno być poprzedzone dostatecznie silnym - opartym na analizie okoliczności określonych w tym przepisie – przekonaniem, że skazany po opuszczeniu zakładu karnego będzie przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności, że nie popełni ponownie przestępstwa. Tymczasem - jak słusznie uznał Sąd Okręgowy - prognoza ta w stosunku do osoby skazanego jest negatywna. Z tych też przyczyn – nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia - zaskarżone postanowienie należało utrzymać w mocy. Orzeczenie o wydatkach związanych z postępowaniem odwoławczym sąd wydał w oparciu o art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w., uznając iż ze względu na sytuację majątkową skazanego ich uiszczenie byłoby dla niego zbyt uciążliwe. Mając to wszystko na względzie Sąd Apelacyjny orzekł jak na wstępie. 2