Postanowienie II AKzw 630/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 18 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie II Wydzi

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 630/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 18 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący – Sędzia S.A. Wojciech Zaręba Protokolant – st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale Leopolda Piętala prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie Z. U. skazanego za przestępstwo z art. 207 § 1 k.k. i in. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 7 maja 2014 r. w przedmiocie odmowy warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. p o s t a n a w i a I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; I. zwolnić skazanego od wydatków za postępowanie odwoławcze i określić, że ponosi je Skarb Państwa. U z a s a d n i e n i e Zażalenie nie jest zasadne. W ocenie Sądu Apelacyjnego dokonana przez Sąd I instancji analiza postawy, właściwości i warunków osobistych Z. U. pod kątem wystąpienia przesłanek określonych w przepisie art. 77 § 1 k.k. doprowadziła ten Sąd do trafnego wniosku o braku podstaw do udzielania skazanemu warunkowego zwolnienia wobec niemożności postawienia w stosunku do niego pozytywnej prognozy kryminologiczno – społecznej. Nie można wprawdzie pominąć korzystnej dla Z. U. wymowy podanych w zażaleniu i w opinii o skazanym okoliczności, z których wynika, że skazany zachowuje się poprawnie w warunkach izolacji, nie będąc karanym dyscyplinarnie, nie deklaruje przynależności do podkultury przestępczej oraz w stosunku do przełożonych i współosadzonych przyjmuje właściwą postawę. Nadto skazany ukończył program dla sprawców przemocy w rodzinie „Trening zastępowania agresji” . Okoliczności te nie są wystarczające dla udzielenia mu warunkowego zwolnienia. Nie świadczą bowiem w żadnej mierze o wyróżniającym przebiegu procesu resocjalizacji skazanego, przeciwnie - wskazują jedynie na poprawne zachowanie, jakie jest obowiązkiem każdego skazanego. Nadto nie można pominąć okoliczności, że skazany w dalszym ciągu wykazuje brak motywacji do --- STRONA 2 --- odbywania kary w systemie programowanego oddziaływania oraz nie uzyskał żadnej nagrody regulaminowej. Zauważyć również należy, że postawa skazanego nie została sprawdzona jak dotychczas w warunkach wolnościowych, nie korzysta on bowiem z przepustek. Fakty powyższe prowadzą do wniosku, iż prognoza kryminologiczna skazanego Z. U. jest negatywna. Uznanie, że proces resocjalizacji został już zakończony wymagałoby bowiem stwierdzenia, że osiągnięto cele kary, w tym wzbudzono w sprawcy rzeczywiste przekonanie o naganności jego zachowania, co z kolei powinno znaleźć jednoznaczny wyraz w jego postawie. Natomiast zachowanie skazanego w czasie odbywania kary prowadzi do wniosku, że w jego osobowości nie zaszły jeszcze trwałe zmiany i nie doszło do ukształtowania przeświadczenia co do konieczności przestrzegania przez niego obowiązujących norm prawnych. Podnoszone w toku niniejszego postępowania względy osobiste w postaci wieku skazanego, nie stanowią okoliczności, które w świetle art. 77 § 1 k.k. mają znaczenie dla podjęcia decyzji w przedmiocie udzielenia warunkowego zwolnienia z odbywania reszty kary pozbawienia wolności. Z uwagi na to nie będą one stanowić przedmiotu rozważań Sądu Apelacyjnego. Rozstrzygnięcie o wydatkach postępowania odwoławczego uzasadnia treść przepisów art. 624 § 1 k.p.k. w zw. art. 1 § 2 k.k.w. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji. 2